მიუხედავად იმისა, რომ კოლინ ფარელი კრიტიკოსების მიერ აღიარებული და საყვარელი მსახიობია, რომელიც თავის ყველა როლს განსაცვიფრებელი ერთგულებით ეკიდება, მისი ფილმები ზოგჯერ დაუფასებლად მიიჩნევა, რადგან ის იშვიათად მონაწილეობდა აშკარად ცუდ ნამუშევრებში. მის ყველაზე სუსტ ფილმებშიც კი, მსახიობის შესრულება მყარი რჩება და საბოლოოდ ამაღლებს იმას, რაც სხვა შემთხვევაში კინოწარმოების უღიმღამო მცდელობა იქნებოდა. კოლინ ფარელის საუკეთესო ფილმები და სერიალები მსახიობის წარმოუდგენელ დიაპაზონს აჩვენებს, რადგან ყველა მათგანი ძალიან განსხვავებულ ისტორიას მოგვითხრობს, და ის ქამელეონივით მარტივად გადადის ერთი ტიპის პერსონაჟიდან მეორეზე. მისი შესრულებებიდან ყველაზე გამორჩეული მისი უნარია, განასახიეროს მორალურად ნაცრისფერი პერსონაჟები, უნაკლოდ აბალანსებს რა არასასიამოვნოსა და თანამგრძნობს შორის. სწორედ ამიტომ, მისი სამსახიობო ოსტატობა იდეალურია იმ ფილმებში, რომლებიც აშკარად ალფრედ ჰიჩკოკის მიერაა შთაგონებული – რეჟისორი, რომელიც ცნობილია მორალური გაუკუღმართების სიღრმეების შესწავლით თავისი შოკისმომგვრელი ისტორიებით, რომლებიც ასევე გადაღებულია ტექნიკით, რათა ხაზი გაესვას მისი პერსონაჟების პოზიციების მორალურ ორაზროვნებას. ამიტომ, გასაკვირი არ არის, რომ ფარელის ერთ-ერთი ნაკლებად ცნობილი ფილმი ჰიჩკოკთანაა დაკავშირებული. ჯოელ შუმახერის ფილმი „სატელეფონო ჯიხური“ (Phone Booth) კოლინ ფარელს მიჰყვება ნიუ-იორკელ პიარ-მენეჯერს, რომელიც სატელეფონო ჯიხურში ჩაიკეტება და მოლაპარაკებას აწარმოებს მამაკაცთან, რომელიც ემუქრება, რომ სნაიპერული შაშხანით ესვრის, თუ ის არ ითანამშრომლებს. ეს შესანიშნავი ფილმია, რომელიც ძირითადად ერთი გრძელი სცენაა თავიდან ბოლომდე და გვიჩვენებს საბედისწერო სატელეფონო ზარის შედეგებს. ფარელის პერსონაჟის, სტუს, მორალური ნაკლოვანებები ხდება მიზეზი იმისა, რომ აბონენტი, რომელსაც კიფერ საზერლენდი ახმოვანებს, მას ხაფანგში აგდებს და აიძულებს გადახედოს თავის ცხოვრებისეულ არჩევანს. მან ბოდიში უნდა მოუხადოს თავის შეყვარებულს მისთვის ღალატის მცდელობისთვის და ახალგაზრდა მსახიობს, რომელთანაც ცდილობდა დაწოლას მისი მომავალი პიარ-კამპანიის დაგეგმვის საფარქვეშ. სამწუხაროდ, ასეთი სრულყოფილი იდეის განხორციელება შორს არის უნაკლოსგან, რადგან ფილმს არათანაბარი ტონი აქვს, რაც ნაკლებად ჰგავს ბუნებრივ დინებას და უფრო მეტად – უხეში და არაბუნებრივი დიალოგის გაუთვალისწინებელ შედეგს. ფილმი არ ნელდება, მაგრამ არც მაყურებელს იზიდავს საკმარისად, რომ ის ინდუცირებული შფოთვის ბუნებრივ ზღვარს მიღმა შეინარჩუნოს. რა ნაკლოვანებებიც არ უნდა ჰქონდეს „სატელეფონო ჯიხურის“ რეალურ გადაღებასა და საბოლოო სცენარს, შეუძლებელია იმის უარყოფა, რომ მამაკაცის იდეა, რომელიც მთელი ფილმის განმავლობაში სატელეფონო ჯიხურშია ჩაკეტილი, ინტრიგულია. სცენარისტმა ლარი კოენმა ეს იდეა 1960-იან წლებში მოიფიქრა და ცნობილია, რომ ის ჰიჩკოკთან განიხილა. ერთი ლოკაციის თრილერის იდეა, რომელიც რეალურ დროში სატელეფონო ჯიხურში ვითარდება, ჰიჩკოკს მოეწონა, რომელმაც კოენს ისიც კი უთხრა, რომ მზად იქნებოდა ფილმის გადასაღებად, თუ კოენი დაწერდა მას. თუმცა, მან ახსენა ერთი კითხვა, რომელსაც ეს იდეა ბადებდა და რომელზეც კოენს მაშინ პასუხი არ ჰქონდა – რა შეაკავებდა მამაკაცს ამდენ ხანს სატელეფონო ჯიხურში? ყოველთვის, როცა კოენი ჰიჩკოკს ხვდებოდა იმ შეხვედრის შემდეგ, სადაც „სატელეფონო ჯიხურის“ იდეა ახსენა, ეს უკანასკნელი ეკითხებოდა, მოაგვარა თუ არა მან საბოლოოდ ის საკითხი, რომელზეც მთელი ფილმი იქნებოდა დამოკიდებული. თუმცა, ჰიჩკოკის გარდაცვალებიდან თითქმის ორი ათწლეულის შემდეგ, 1990-იანი წლების ბოლოს, ლარი კოენს საბოლოოდ შთაგონებამ მოუარა, როდესაც მან ჩამოაყალიბა კონკრეტული იდეა, რომელზეც იმუშავებდა. მიმზიდველი ფილმი ერთი ღამის განმავლობაში განვითარდებოდა, და სნაიპერი აიძულებდა მთავარ პერსონაჟს სატელეფონო ჯიხურში დარჩენას. მას დიდი დრო არ დასჭირვებია სცენარის დასასრულებლად, მაგრამ შემდეგ ახალი გამოწვევის წინაშე აღმოჩნდა. სატელეფონო ჯიხურები სწრაფად ხდებოდა მოძველებული მობილური ტელეფონების მზარდი პოპულარობის გამო. შუმახერის სარედაქციო არჩევანი და კოენის სცენარი მუდმივად გვაგონებს მობილური ტელეფონების არსებობას და ტექნოლოგიების ზოგად წინსვლას, თითქოს ამბობენ, რომ იციან, ახალგაზრდა პიარ-მენეჯერის სატელეფონო ჯიხურის გამოყენების იდეა უცნაურია. თუმცა, ეს თვითშეგნება არ მუშაობს. სამაგიეროდ, აბონენტის მოტივებიც საეჭვოდ გამოიყურება, რადგან სტუ არ შეესაბამება მსხვერპლის მის კრიტერიუმებს. „სატელეფონო ჯიხური“ იქნებოდა უკეთესი ფილმი, თუ უფრო მოკლე იქნებოდა, რადგან უფრო ადვილი იქნებოდა მაყურებლის ჩართულობის შენარჩუნება, თუ წვრილმანი დეტალები და არარეალისტური გამართლებები ყველა აშკარა ნაკლოვანებისთვის ასე განმეორებით არ იქნებოდა შემოთავაზებული. ბუნებრივია, ძნელია უნდობლობის შეჩერება, როცა ფილმი მუდმივად გვიხსენებს, რომ ეს უნდობლობა გამართლებულია. მიუხედავად იმისა, რომ „სატელეფონო ჯიხურის“ ტონი გარკვეულწილად არათანაბარია, ეს არ არის ნაკლი იმდენად ტემპში, რამდენადაც მონტაჟში. შუმახერის სტილი თქვენს თვალებს ზედმეტად ამუშავებს, სწრაფად ღლის თქვენს ტვინს, რადგან ის თქვენს გრძნობებს ინფორმაციით ტვირთავს ისე, რომ ბევრ ახალს არ გთავაზობთ. უფრო მომთმენი მიდგომა უფრო მეტად გაამართლებდა კოენის ფანტასტიკურ იდეასა და კარგად დაგეგმილ ისტორიას. თუმცა, განუმეორებელი კოლინ ფარელი კოენის ნამუშევარს სამართლიანად აფასებს. ის განასახიერებს სტუს საეჭვო პიროვნებას, ამავდროულად აღძრავს სიმპათიას თავისი გულწრფელი და ვნებიანი შესრულებით, რომელიც მის თვალებში გამოხატული ემოციებით გადმოცემულია. მისი შესრულება, ელვისებური ტემპი და კოენის კონცეფცია, მიუხედავად ნაკლოვანებებისა, „სატელეფონო ჯიხურს“ გამორჩეულ ნამუშევრად აქცევს.