ლოს-ანჯელესის ცენტრიდან სანტა-ბარბარასკენ, 101-ე მაგისტრალზე სვლა, სცენარისტ/რეჟისორ ბარტ ლეიტონის „კრიმინალი 101“-ისთვის ერთ რამეს მაინც ნამდვილად ნიშნავს: რომ ღამით ლოს-ანჯელესში მოძრაობა ყოველთვის კინემატოგრაფიულია, თუნდაც სამხრეთ კალიფორნიის ქალაქის დღის სხვა, მზით გაჯერებული საათები ნაკლებად ასეთი იყოს. მაიკლ მენის ფილმების („მაგნოლია“-ს მსგავსი ნამუშევრების) ერთგვარი მიბაძვა — და ისეთი, სადაც ქალაქის ნელი, საფრენი აპარატით გადაღებული კადრები ქმნის შთაბეჭდილებას, რომ ეს თქვენი Apple TV-ის ლოს-ანჯელესის ქალაქის ცენტრის ეკრანმზოგია — „კრიმინალი 101“ ეფექტური, ვარსკვლავებით სავსე თრილერია, რომელიც ძირითადად აღწევს იმას, რის მიღწევასაც ცდილობს. ფილმის რეჟისორია ის ადამიანი, რომელმაც 2012 წელს გონებასაბრუნებელი, ნამდვილ დანაშაულზე დაფუძნებული დოკუმენტური ფილმით „თაღლითი“ დიდი წარმატება მოიპოვა. ანსამბლში შედიან კრის ჰემსვორტი, ჰოლი ბერი, ბარი კეოგანი, კორი ჰოუკინსი, მონიკა ბარბარო, ტეიტ დონოვანი და ნიკ ნოლტე. ეს ძვირადღირებული, Amazon-ისთვის შექმნილი კრიმინალური ეპოსი Prime-ზე კარგად იმაუწყებლებს, შესაძლოა თვითმფრინავებშიც უკეთესი საყურებელი იყოს, მაგრამ ასევე შესაძლოა იმსახურებდეს თქვენს ყურადღებას კინოთეატრებშიც. შემოქმედებითად, ეს ფილმი ქმნის გრძნობას, რომ ის მინიმუმ 15 სხვა, უკეთესი ფილმის სიუჟეტს ითვისებს, იქნება ეს მენის „სითბო“ (Heat) და „გირაო“ (Collateral), ნიკოლას ვინდინგ რეფნის „დრაივი“ (Drive) თუ სტივ მაკქუინის „ბულიტი“ (Bullitt), თუნდაც მხოლოდ ჰემსვორტის მანქანის მწვანე ფერით. „კრიმინალი 101“-ს კინოთეატრებისთვის არამომგებიანს ხდის ის ფაქტი, რომ მეორე ეკრანზე ყურება, პრაქტიკულად, შეუძლებელია. დონ უინსლოუს მოკლე ნოველის ადაპტირებითა და გაფართოებით, ლეიტონი სიუჟეტს უამრავ, ზოგჯერ არასაჭიროდ კომპლექსურ ინგრედიენტს უმატებს, სადაც პერსონაჟები ერთმანეთს კვეთენ და მათი ერთგულება თუ მოტივაცია ხშირად ურთიერთსაწინააღმდეგოა. მარტივად რომ ვთქვათ, ფილმის ცენტრალური ანტიგმირია ჩუმი, რკინისებრი ნებისყოფის მქონე და იმედგაცრუების ზღვარზე მყოფი ძვირფასეულობის ქურდი მაიკ დევისი (ჰემსვორტი, რომელიც, როგორც ჩანს, მენთან მუშაობის გამო აირჩიეს, როგორც გამოცდილი ჰაკერი ფილმში „შავი ქუდი“ და არა იმიტომ, რომ თორის როლი შეასრულა). მისი ძარცვების სერია 101-ე მაგისტრალზე დეტექტივ ლუ ლუბესნიკს (მარკ რუფალო, რომელიც დღემდე მუდმივად ალკოჰოლიკს, განქორწინებულს ან პოლიციელს თამაშობს, აქ კი ორივეა) აბნევს. მაიკი მარტოხელა ცხოვრებას ეწევა, ყოველგვარი შინაგანი სამყაროს გარეშე, მუშაობს გაუვალი კრიმინალური ბოსის, „ფულის“ (Money, ნიკ ნოლტე) ხელში, რომელიც მაიკმა თავისი არცთუ უნაკლო ბოლო ძარცვით გააბრაზა. მაიკი გადაწყვეტს დამოუკიდებლად დაიწყოს მუშაობა, რის გამოც „ფული“ გზავნის უსახურ მკვლელ მანქანას, ორმანს (ბარი კეოგანი; გათეთრებული ქერა თმა + გამოჩენილი ფესვები = სოციოპათი), რათა მაიკის შემდეგი საქმე შეაჩეროს და ის გაანადგუროს. სამი ცენტრალური მამაკაცი პერსონაჟი — მაიკი, ლუ და ორმანი — ერთდება „მარტოხელა მგლის“ არქეტიპში, საეჭვო იარლიყში, რომელიც თანამშრომლობისგან თავის არიდებულმა ლუმ მიიღო თავის განყოფილებაში და რომლითაც მისი კოლეგები უკვე დაიღალნენ. ლუს პირადი ცხოვრება კი ნაწილებად არის ქცეული და თუ ეძებთ მსახიობს, რომელიც განაწყენებული, მალე ყოფილი მეუღლის როლს შეასრულებს და ყავის სმისას სასადილოს ჯიხურში თქვენს ემოციურ უფლებებს წაგიკითხავთ, იცით ვისაც უნდა დაურეკოთ: ჯენიფერ ჯეისონ ლი, რომელიც მოკლე, მაგრამ ყოველთვის სასურველ როლში, უბედურებას ასხივებს. ქალი პერსონაჟები უმეტესად ნაკლებად განვითარებულები არიან, იქნება ეს ლუს ცოლი თუ მონიკა ბარბარო, მაიკის პოტენციური ახალი სიყვარულის როლში, რომელიც, არსებითად, უბრალოდ ვიღაცის შეყვარებულია (და ბარბარო მაქსიმალურად იყენებს თავის პირველ დიდ ეკრანულ როლს მას შემდეგ, რაც „სრულმა უცნობმა“ მას ოსკარის ნომინაცია მოუტანა). ფილმი გარკვეულ ხიბლს იძენს ავარიის სცენიდან, როგორც შეხვედრის საყვარელი მომენტი. თუმცა საიდუმლოში ჩართულია შერონიც (ძლიერი ჰოლი ბერი), სადაზღვევო აგენტი, რომელიც სამუშაო ადგილზე არა მხოლოდ სექსიზმის, არამედ ეიჯიზმის მსხვერპლია. მისი კლიენტები, როგორც წესი, ლოს-ანჯელესის ულტრა-მდიდრები არიან (როგორც შემზარავი ტეიტ დონოვანი, რომელიც აქ თინეიჯერზეა დაქორწინებული, რომელსაც შერონი თავიდან მის ქალიშვილად მიიჩნევს), ამიტომ მან იცის არა მხოლოდ საიდან შემოდის და გადის ანტვერპენიდან ძვირადღირებული ბრილიანტები, არამედ ისიც, სად არიან „დაკრძალული ცხედრები“. მაიკი საბოლოოდ შერონს უკავშირდება, შერონი კი ლუს, რომელიც შესაძლოა მას ჰემსვორტის დაქირავებული მკვლელის შესახებ ინფორმაციისთვის იყენებდეს. შერონი, ვისთვისაც მედიტაციისა და ძილის აპლიკაცია Headspace რეგულარულ საუნდტრეკად იქცა მის ცხოვრებაში, იქნება ეს საწოლში თუ მანქანაში, სარგებლობს სამუშაოთი, რომელმაც ის ადამიანის ბუნების მიმართ დახვეწილად აღქმადს გახადა: მან იცის, რომ მაიკი, რომელსაც დაევალა ორივესთვის „წასასვლელი ფულის“ შეგროვება კლიენტისგან ქურდობით, არის ადამიანი მეგობრების, ოჯახის და საკუთარი ცხოვრების გარეშე. ჰემსვორტი თავისი პერსონაჟის ამოუცნობობას ძირითადად მიმზიდველს ხდის, თუნდაც როლი იყოს ისეთივე კომპლექსური, როგორც ოთხი წამყვანი თვლის მქონე ავტომატური მანქანა. მაგრამ ლეიტონი კონფლიქტს სხვა ადგილებში პოულობს, განსაკუთრებით კი რუფალოს, სხვა არაფერი, თუ არა გამოცდილი, უდარდელი, რეიმონდ ჩენდლერის ტიპის პოლიციის დეტექტივის როლში.