მარველის ფილმებში ის ხელშეუხებელი იყო, მაგრამ რეალურ ცხოვრებაში მსახიობი ამბობს, რომ უფრო ჰგავს შეშფოთებულ ქურდს, რომელსაც ის „დანაშაული 101“-ში თამაშობს. ის და ფილმის სცენარისტი/რეჟისორი ბარტ ლეიტონი საუბრობენ შუახნის შფოთვაზე, „თაღლითობის სინდრომზე“ – და ალცჰაიმერზე. „ეს თერაპიის დივანს ჰგავს“, – ამბობს კრის ჰემსვორთი, როდესაც ლონდონის სასტუმროს ნომერში, სადაც ჩვენ ვხვდებით, დივანზე ჯდება. ის იცინის, მაგრამ მალევე ცხადი ხდება, რომ ავსტრალიელი მსახიობი მზად არის, საკუთარი ცხოვრება და ის იმიჯი, რომელიც დიდი ხანია მსოფლიოსთვის ჰქონდა წარმოდგენილი, შეისწავლოს. თორის, ჭექა-ქუხილის ღმერთის როლში, ჰემსვორთი მამაკაცურობის გარკვეულ იდეას განასახიერებდა: ხელშეუხებელი, თავდაჯერებული, ურყევი. ამ როლმა, რომელიც ცხრა ფილმს მოიცავდა, ის მსოფლიოს ყველაზე მაღალანაზღაურებად მსახიობთა შორის მოაქცია და გლობალურ კერპად აქცია. თუმცა, თავდაჯერებულობა ნაწილობრივ კონსტრუქცია იყო. „პერსონაჟი, რომელსაც ინტერვიუებში ხედავთ, – ამბობს ის, დივანზე მოხერხებულად მოკალათებული, – და ჩემი თავის პრეზენტაცია ბოლო ორი ათწლეულის განმავლობაში, ჰოლივუდში მუშაობისას, ეს მე ვარ – მაგრამ ეს შექმნილიც არის. ეს ის იყო, რაც ვფიქრობდი, ხალხს უნდოდა ენახა“. მის ახალ მთავარ როლში ფილმში „დანაშაული 101“, რეჟისორ ბარტ ლეიტონის მაგარ პროცედურულ თრილერში, ჰემსვორთი განსხვავებულ პერსონაჟს თამაშობს. რა თქმა უნდა, სათავგადასავლო ფიგურა, მაგრამ ისეთი, რომლის შინაგანი სამყარო ეჭვითა და მოწყვლადობით არის განსაზღვრული. „ამ როლში საკმაოდ დაუცველად ვიგრძენი თავი“, – ამბობს 42 წლის მსახიობი, როდესაც ლეიტონი მის გვერდით ზის. „ვერ ვახერხებდი ხმის ტემბრის ან პოზის მიღმა დამალვას, როგორც ამას თორისა და სხვა მასშტაბური პერსონაჟების შემთხვევაში ვაკეთებდი. საქმე საპირისპიროში იყო“. როდესაც ჰემსვორთი პირველად დაამტკიცეს თორის როლზე, ის ამბობს, რომ „ბევრად უფრო უხერხულად და მოუხერხებლად“ გრძნობდა თავს, ვიდრე მზად იყო წარმოეჩინა. კულისებში ის მძიმე სასცენო შფოთვასა და პანიკურ შეტევებს ებრძოდა, მაგრამ ფიზიკურმა ტრანსფორმაციამ მას დაეხმარა, ნაკლებად დაშინებული ყოფილიყო. სხეულის ვარჯიშით, ხმის დადაბლებით, უფრო შთამბეჭდავი პოზის მიღებით, მან იგრძნო, რომ შეეძლო სივრცის დაკავება. „ვგრძნობდი, რომ ‘კარგი, არავინ გამაბრაზებს.’ ღმერთის თამაში უსაფრთხოების ბადე გახდა. მან ხალხი შეცდომაში შეიყვანა და აფიქრებინა, რომ მე ასეთი თავდაჯერებული, ასეთი დარწმუნებული ვიყავი.“ „როდესაც გაგიცანი, – ამბობს ლეიტონი, – ძალიან განსხვავებულ ადამიანს ველოდი, რომელიც უფრო კლასიკურად ალფა იქნებოდა. და ის, რასაც აღმოაჩენთ, არის ადამიანი, რომელიც ნამდვილად მოაზროვნე, მგრძნობიარე და დაუცველია, ისევე როგორც ჩვენ ყველანი ვართ.“ სწორედ ეს თვისებები უნდა გამოეყენებინა ჰემსვორთს „დანაშაული 101“-ისთვის. დონ უინსლოუს 2020 წლის ნოველაზე დაფუძნებული ფილმი მოგვითხრობს მაიკ დევისზე, ჯენტლმენ იუველირ-ქურდზე, რომლის ძარცვების სერიამ მარშრუტ 101-ზე პოლიცია გააოგნა. როდესაც ის ცხოვრების მთავარ ქურდობას გეგმავს, მისი გზა გადაიკვეთება იმედგაცრუებულ სადაზღვევო ბროკერთან (ჰოლი ბერი) და მოუწესრიგებელ დეტექტივთან (მარკ რუფალო), რაც თითოეულს აიძულებს, საკუთარ ეგზისტენციალურ კრიზისებს შეხვდნენ. ფილმი, რომელშიც ასევე მონაწილეობენ ბარი კეოგანი დევისის მეტოქის როლში და მონიკა ბარბარო მისი სასიყვარულო ინტერესის როლში, არის ნეო-ნუარული სასიყვარულო წერილი ლოს-ანჯელესისადმი და იხსენებს ისეთ კინემატოგრაფიულ თრილერებს, როგორიცაა მაიკლ მენის „ქურდი“ და „სიცხე“, ასევე „ტომას კრაუნის საქმე“ და „გაქცევა“, რომლებშიც სტივ მაკქუინი, დევისის გმირი ფილმში, თამაშობს. „ჩვენ ვსაუბრობდით ყველა იმ ფილმზე, რომლებზეც გავიზარდეთ, – ამბობს ლეიტონი, – და ვგრძნობდით: ‘სად არიან ისინი ახლა?’“ ეს კითხვა დაემთხვა ბრიტანელი კინორეჟისორის საკუთარ ამბივალენტურობას ლოს-ანჯელესის მიმართ და იმ სტატუსის შფოთვასთან, რასაც ის წარმოშობს, და იმასთან, თუ რამდენად ადვილად ერწყმის თვითშეფასება იმას, თუ როგორ გხედავენ სხვები. „ეს მაინტერესებდა. რამდენად ბევრი რამ, რასაც ჩვენ ყველანი ვაკეთებთ – თუნდაც მე, რომ ჰოლივუდური ფილმის გადაღება მინდა – ეხება იმას, თუ როგორ მხედავენ სხვები?“ იგივე წუხილი გასდევს ლეიტონის ორ წინა ფილმს, მის Bafta-ს ჯილდოს მფლობელ 2012 წლის დოკუმენტურ ფილმს „თაღლითი“ – ფრანგი თაღლითის შესახებ, რომელმაც ტეხასელ ოჯახს დააჯერა, რომ მათი დაკარგული ვაჟი იყო – და 2018 წლის დოკუდრამას „ამერიკელი ცხოველები“, რომელიც ასახავს ტრანსილვანიის უნივერსიტეტის ბიბლიოთეკის რეალურ ძარცვას კენტუკიში. ორივე ფილმი ერთმანეთში ურევს გამოგონილ სცენებსა და ინტერვიუებს რეალურ მონაწილეებთან, რაც ამხელს, თუ რამდენად ადვილად შეიძლება ფანტაზია და საკუთარი მითოლოგია რეალობაში ჩაიშალოს. „უმეტესობა ჩვენგანი ცხოვრობს სოციალური მოლოდინების ფარგლებში, – ამბობს ლეიტონი. – რა ხდება იმ ადამიანებთან, რომლებიც ამ საზღვრებს სცდებიან?“ გასაგებია, რომ „დანაშაული 101“-ში მორალური აბსოლუტები არ არსებობს. კარგები სრულად კარგები არ არიან, ცუდები – სრულად ცუდები. დევისი იღებს მხოლოდ იმას, რისი ანაზღაურებაც დაზღვევას შეუძლია და უზრუნველყოფს, რომ არავინ დაზარალდეს, ვისაც ის ძარცვავს. ის მსხვერპლს ტელეფონებსაც კი უბრუნებს, რათა მათ საოჯახო ფოტოები არ დაკარგონ. პერსონაჟებს აერთიანებთ ორაზროვნება, გრძნობა იმისა, რომ ისინი ხაფანგში არიან როლებში, რომლებიც აღარ შეესაბამება მათ. „ისინი ყველა იმ წერტილში არიან, სადაც ტრანსფორმაცია უნდა მოხდეს“, – ამბობს ჰემსვორთი. „ისინი ამბობენ: ‘აღარ მინდა ამ ნიღბის ტარება. ჩემი თავის ეს პერსონიფიკაცია, რომელიც შექმნილია ან საზოგადოებრივი მოლოდინებით, ან ჩემი საკუთარი ვარაუდით, რომ თუ ამ ყველაფერს ჩემს არსებას დავამატებ, მაშინ თავს სრულყოფილად ვიგრძნობ.’ მაგრამ ის, რასაც ისინი ყველა ეძებენ, არის კავშირი, სიყვარული და მეგობრობა.“ ერთ-ერთი ფილმი, რომელმაც განსაკუთრებით მოხიბლა მსახიობი, იყო პოლ შრეიდერის „ამერიკელი ჟიგოლო“, კაცზე, რომელსაც წარმატების ყველა თვალსაჩინო ნიშანი ჰქონდა – Armani-ს კოსტუმები, მანქანები, ლამაზი ქალები – თუმცა რჩებოდა