ამანდა მ. კასტრო არის Collider-ის სატელევიზიო ქსელის მწერალი და ნიუ-იორკში მოღვაწე ჟურნალისტი, რომლის ნამუშევრებიც გამოქვეყნებულა Newsweek-ში (სადაც ის ლაივ ბლოგის რედაქტორია) და The U.S. Sun-ში (სადაც ადრე უფროსი მომხმარებელთა რეპორტიორი იყო). ის სპეციალიზებულია სატელევიზიო ქსელის გაშუქებაში, აანალიზებს ხანგრძლივ პროცედურულ ჰიტებსა და ამბიციურ ახალ დრამებს. Collider-ში ამანდა იკვლევს პერსონაჟების რკალებს, ამბის მოყოლის ტენდენციებს და სატელევიზიო სერიალების კულტურულ გავლენას, რომლებიც მაყურებელს ყოველ კვირას ეკრანთან აჩერებს. პუერტო-რიკოში დაბადებული და გაზრდილი ამანდა ორენოვანია და აქვს კომუნიკაციის, კინოსა და მედიის კვლევების ხარისხი ნიუ-ჰეივენის უნივერსიტეტიდან. ბევრად ადრე, სანამ ნოსტალგიის ციკლები დაიწყებდა ტრიალს, ქრისტა კარლსონ რომანომ უკვე შექმნა Disney Channel-ის ერთ-ერთი ყველაზე გამძლე შესრულება. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრმა მაყურებელმა ის პირველად ჰიპერ-კონკურენტუნარიან რენ სტივენსის როლში გაიცნო სერიალში „Even Stevens“, მისი ყველაზე განმსაზღვრელი ნამუშევარი მალევე მოვიდა და ამისთვის კამერაზე ყოფნაც კი არ მოითხოვებოდა. „კიმ ფოსიბლის“ მეშვეობით, რომანომ ხელი შეუწყო გმირი ქალის შექმნას, რომელიც ნამდვილად განსხვავდებოდა 2000-იანი წლების დასაწყისის სხვა ანიმაციური პერსონაჟებისგან. შოუ არ იყო უბრალოდ მორიგი დისნეის ჰიტი; ეს იყო ტონალური თოკზე სიარული, რომელიც აერთიანებდა ჯაშუშურ პაროდიას, თინეიჯერულ კომედიასა და გულწრფელ პერსონაჟურ ნამუშევარს – და რატომღაც ყველაფერი ძალდაუტანებლად გამოიყურებოდა. თავიდანვე „კიმ ფოსიბლს“ მიზნის სიცხადე ჰქონდა. ბობ შულიმ და მარკ მაკკორკლმა შექმნეს სერიალი თინეიჯერი გმირის შესახებ, რომელიც ორ ცხოვრებას ეწევა: ერთი - როგორც სუპერ-წარმატებული სკოლის მოსწავლე, მეორე - როგორც საერთაშორისო დამნაშავეებთან მებრძოლი. ალგებრის ტესტებისთვის მომზადებასა და ქომაგთა ვარჯიშებს შორის, კიმი უერთდება თავის საუკეთესო მეგობარს, რონ სტოპაბლს (უილ ფრიდლი) და მის შინაურ, უბეწვო თხუნელა ვირთხა რუფუსს (ნენსი კარტრაიტი) დოქტორ დრეკენის (ჯონ დიმაჯიო) და მისი თანამგზავრი შეგოს (ნიკოლ სალივანი) ბოროტი გეგმების შეჩერების მცდელობაში. მიუხედავად იმისა, რომ თავად კონცეფცია შესაძლოა ხელოვნურად მოჩანდა, ეს პროგრამა კარგად იყენებს ორი ჟანრის კომბინაციას. თითოეული ეპიზოდის ტემპი სწრაფია, დიალოგი - ცოცხალი და კომედიური, ხოლო საბრძოლო სცენები საკმარისად არის ნასესხები კლასიკური ჯაშუშური ფილმებიდან, რათა სატირული შეგრძნება შექმნას, სრულფასოვანი პაროდიების გარეშე. რაც სერიალს ნამდვილად ამუშავებს, არის მისი გაგება, რომ სამყაროს გადარჩენა სინამდვილეში კიმის ყველაზე დიდი გამოწვევა არ არის — იყო თინეიჯერი, აი, ეს არის ნამდვილი გამოწვევა, და განა ეს კონცეფცია არ არის ადვილად გასაგები? შოუ არაერთხელ იყენებს იუმორსა და დაძაბულობას ამ კონტრასტიდან, რითაც ისტორიას ემოციურ დასაბუთებას აძლევს, რაც იმ ეპოქის ბევრ სამოქმედო მულტფილმს აკლდა. ჯი-იანგ იუ, მეი ჰონგი და არდენ ჩო ავლენენ, თუ როგორ დაეხმარა მათ პირადმა წარმომავლობამ და იდენტობამ ღრმად დაკავშირებოდნენ თავიანთ როლებს. გახმოვანებას შეუძლია ანიმაციური პერსონაჟის შექმნა ან განადგურება, და რომანოს შესრულება არის უზარმაზარი მიზეზი, რის გამოც კიმი დღესაც მოქმედებს. მაშინ, როცა მისი რენ სტივენსი მკვეთრი და ღიად კომედიური იყო, კიმს უფრო ფრთხილი ბალანსი სჭირდებოდა. ის საკუთარ თავში დარწმუნებული იყო, მაგრამ არ გამოიყურებოდა ეგოცენტრიულად; ძალიან თავდაჯერებულად, მაგრამ არა იმდენად აშკარად, რომ დაუმარცხებელი ან ურღვევი ჩანდეს. ყოველთვის იყო ფარული მინიშნება, რომ მას უფრო რთულ გარემოებებთან უწევდა გამკლავება, ვიდრე თავდაპირველად სხვებს აჩვენებდა, განსაკუთრებით რაც შეეხებოდა სკოლაში სწავლის ზეწოლას, და რომ ამის მართვა მისთვის სულ უფრო რთულდებოდა, ვიდრე სუპერბოროტმოქმედების ბოროტი ქმედებებთან ბრძოლა. ამ ფარულმა დაუცველობამ პერსონაჟი ადვილად გასაგები გახადა, არ აქვს მნიშვნელობა რამდენად დიდი იყო პრობლემა. ეს ასევე განასხვავებს ამ როლს რომანოს ადრეული დისნეის პოპულარობისგან. რენი დასამახსოვრებელი იყო, მაგრამ კიმი მაყურებლის თაობისთვის მისაბაძი გახდა. შესრულება ატარებს სითბოს, დროის შეგრძნებას და საკმარის თინეიჯერულ გაღიზიანებას, რათა პერსონაჟი დამიწებული იყოს. კიდევ ერთი მიზეზი, რის გამოც „კიმ ფოსიბლი“ ასეთი საყურებელი რჩება, ის არის, რომ სერიალი არასოდეს ეყრდნობოდა მხოლოდ კიმს მთელი სიმძიმის ტარებაში. რონის შფოთიანი ენერგია შოუს კომედიური ძრავის დიდ ნაწილს აძლევდა, ხოლო შეგოს მშრალი, უემოციო მუქარა სრულყოფილ კონტრასტს ქმნიდა ბოროტმოქმედების მხარეს. უეიდი (ტაჯ მოური), მისი „კაცი სკამზე“, ჩუმად წინასწარმეტყველებდა ჰიპერ-დაკავშირებულ ტექნოლოგიურ კულტურას, რომელიც მალე ყოველდღიურ რეალობად იქცეოდა. სცენარი ასევე იმსახურებს აღიარებას მაყურებლისადმი ნდობისთვის. იუმორი ხშირად გამოიყენება თვითდათანხმებისთვის და არ უარყოფილია, ხოლო ოთხი სეზონის განმავლობაში პერსონაჟების საკმარისი ზრდაა, რათა ემოციური მომენტები ძლიერად მოქმედებს. 2007 წელს სერიალის დასრულებისას, შოუმ შექმნა რაღაც ისეთი, რაც თანამედროვეთა უმეტესობაზე მეტად შეკრული ჩანდა. რომანომ მრავალი პროექტი განახორციელა თავისი კარიერის განმავლობაში, მაგრამ „კიმ ფოსიბლი“ გამორჩეულია. ამ როლმა მას ხანგრძლივობა, კულტურული მდგრადობა და რეალური მრავალგანზომილებიანი პერსონაჟი მიანიჭა — და არა მხოლოდ ხუმრობის მანქანა ან ტიპური დისნეის პროტაგონისტი. არანაკლებ მნიშვნელოვანია, რომ შოუ გამოვიდა იმ მომენტში, როდესაც ამერიკულ ტელევიზიაში ქალის მიერ წარმართული მოქმედებითი ანიმაცია ჯერ კიდევ არ იყო ნორმა. კიმი არ იყო წარმოდგენილი როგორც გამონაკლისი ან სიახლე; ის უბრალოდ გმირი იყო, და მორჩა. სერიალის ხანგრძლივი მიმზიდველობა დიდწილად განპირობებულია იუმორის, ამბის მოყოლისა და ა...