დენის ლიმი / 2025 წლის 9 ივნისი ეს სტატია გამოქვეყნდა 2025 წლის 4 ივნისის „ფილმ ქომენთ ლეთერის“ გამოცემაში, ჩვენს უფასო ყოველკვირეულ ბიულეტენში, რომელიც ორიგინალურ კინოკრიტიკასა და წერილებს აერთიანებს. ბიულეტენის მისაღებად დარეგისტრირდით აქ. „სარკეები No. 3“ (კრისტიან პეტცოლდი, 2025) კრისტიან პეტცოლდი უკვე მეოთხედი საუკუნეა, ფესტივალების მუდმივი მონაწილეა, ის მრავალჯერ ეჯიბრებოდა ბერლინსა და ვენეციაში, მაგრამ წელს მისი პირველი გამოჩენა შედგა კანში. „სარკეები No. 3“, რომელიც აჩვენეს „რეჟისორთა ორკვირეულის“ სექციაში, გერმანელი რეჟისორის მე-11 მხატვრული ფილმია, მისი მეოთხე თანამშრომლობა მსახიობ პაულა ბერთან, და მისი უთვალავი რიმეიქი მის მარადიულ შთაგონებაზე, „ვერტიგოზე“ (1958) – რაც იმას ნიშნავს, რომ ეს არის მოჩვენებების და გაორებების კიდევ ერთი სპექტრალური ამბავი, კლასიკური კინოს (და პეტცოლდის სხვა ფილმების) გამოძახილებით სავსე, თუმცა მაინც ძალიან იდუმალი და განუმეორებელი ნამუშევარი. „სარკეები No. 3-ში“, ისევე როგორც პეტცოლდის 2007 წლის ფილმში „იელა“, ავტოკატასტროფა ტრანსის მდგომარეობას იწვევს. გერმანიის სოფლებში მომხდარი ავარიის შემდეგ, რომელშიც მისი მეგობარი ბიჭი იღუპება, ლორა (ბერი), ბერლინელი პირქუში ფორტეპიანოს სტუდენტი, იდუმალი ქალის, ბეტის (ბარბარა აუერი) ცხოვრებაში აღმოჩნდება, რომელიც – თავდაპირველად გაურკვეველი მიზეზების გამო – ცალკე ცხოვრობს ქმრის, რიჩარდის (მათიას ბრანდტი) და ზრდასრული შვილის, მაქსის (ენო ტრებსი)გან, რომლებიც ახლომდებარე ავტოსარემონტო მაღაზიაში მუშაობენ. ყოველდღიური საშინაო რუტინის ფონზე, რომელიც ოთხი პერსონაჟის გაერთიანებიდან გამომდინარეობს, სადა, ელეგანტური, მოჩვენებითად მარტივი „სარკეები No. 3“ უცნაურ ნაპრალებსა და გრძნობების გასაოცარ სიღრმეებს პოულობს. პრემიერის დღეს შევხვდი პეტცოლდს, რომელიც, მიუხედავად იმისა, რომ შაკიკისგან გამოჯანმრთელდა, კარგ ხასიათზე იყო, რათა განგვეხილა დასასრულები, დასაწყისები და შეკეთების მნიშვნელობა. „სარკეები No. 3“-ის სათაური აღებულია მორის რაველის მუსიკალური ნაწარმოებიდან. როგორ აისახა მუსიკა ფილმის თქვენს კონცეფციაში? ბოლო რამდენიმე ფილმი, რომელიც გადავიღე, არის ადამიანებზე, რომლებმაც დაკარგეს გრძნობები. მათ დაავიწყდათ ყნოსვა, გემო, ხედვა, სმენა და თავიდან უნდა ისწავლონ ეს ყველაფერი. კინოს მოსწონს ადამიანების ხილვა პროცესში, და არა უბრალოდ სიტუაციაში მყოფების, და გრძნობების დაბრუნების პროცესი ის თემაა, რაც მაინტერესებს. ფილმებში მუსიკა – ყოველთვის რაღაც გარედანაა. ის ღვთაებრივი მთხრობელისგან მოდის, რომელსაც ჰგონია, რომ მან მეტი იცის პერსონაჟების შესახებ. ამ ეტაპზე ჩემს ცხოვრებაში, არ მინდა მუსიკა ექსტრადიეგეტურ სკორად გამოვიყენო. მინდა ვხედავდე ადამიანებს, რომლებიც მუსიკას უკრავენ, მუსიკას უსმენენ, სამყაროს ხმებს ისმენენ, ქარს ხეებში ისმენენ და ხედავენ. მინდა ვხედავდე, როგორ ხსნიან გონებას. მახსოვს, როგორ აღწერდით ფილმს ორი წლის წინ, სანამ გადაიღებდით, და მისი ნახვისას მივხვდი, რომ ძალიან ზუსტი აღწერა მომეცით, თუ როგორ იწყება ნარატივი – პირველი 15 წუთი. არ ველოდი, რომ ის ოჯახზე იქცეოდა ფილმად, რაც აქამდეც გქონიათ თემად, მაგრამ არა ბოლო დროს. დიახ, საინტერესოა. თქვენ იცნობთ ბარბარა აუერს, რომელიც დედას თამაშობს? მან დედა ითამაშა 25 წლის წინ ჩემს ფილმში „მდგომარეობა, რომელშიც ვარ“ (2000), და არ არის დამთხვევა, რომ მასზე ვფიქრობდი, როგორც დედაზე აქ. რადგან მე თვითონ მყავს ოჯახი, ჩვეულებრივ არ მინდა ოჯახებზე ფილმების გადაღება. ეს ჩემი ბიოგრაფიიდან მოდის; ძალიან ახლოსაა. მირჩევნია ადამიანები, რომლებიც არ მგვანან. მაგრამ როდესაც „ცეცხლში“ (2023) ვიღებდით, გვქონდა სცენები, სადაც ადამიანთა ჯგუფები მაგიდის გარშემო ისხდნენ, ცოტა ისე, როგორც „12 განრისხებულ მამაკაცში“ (1957). ჩემს ბევრ წინა ფილმში, მაგიდასთან ერთი ან ორი ადამიანია, გადაღება-კონტრგადაღება. „ცეცხლში“ ძალიან მაინტერესებდა ეს ჯგუფური სიტუაცია: ვინ ვის უყვარს, ვინ ვის სძულს, ყველაფერი ერთსა და იმავე მომენტში. ახალგაზრდობაში არ მქონდა ის უნარები, რომ ასეთი სცენა გადამეღო, რომ ორივე მხარეს მემუშავა: ზედაპირზე და მის ქვეშაც. ამ ანსამბლთან მუშაობამ „ცეცხლში“ მომცა ნდობა, რომ ისევ გადამეღო ფილმი ოჯახზე. ეს კინოსთვის რაღაცაა – ვხედავდე ადამიანებს ზეწოლის ქვეშ. „მდგომარეობა, რომელშიც ვარ“ ფილმში ოჯახზე ზეწოლა გარედან, სახელმწიფოსგან მოდიოდა. ახლა [„სარკეები No. 3“-ში] ამ ოჯახზე ზეწოლა შიგნიდან მოდის. ეს სრულიად განსხვავებულია. ვფიქრობ, 25 წელი დამჭირდა იმაზე საფიქრელად, თუ როგორ გადამეღო ამაზე ფილმი. მთელი ისტორიის მოყოლა შემეძლო ნიუ-იორკში ორი წლის წინ, მაგრამ მაშინ არ ვიცოდი, როგორ განმეხორციელებინა ეს. ანუ, ეს გადაღების პროცესში გაარკვიეთ? გავიგე, რომ დასასრული ხელახლა გადაიღეთ. ეს იყო პირველად ჩემს ცხოვრებაში, რომ ეს გავაკეთე, და ეს მოხდა დასკვნითი სცენის გადაღებიდან ექვსი თვის შემდეგ. ორიგინალურ დასასრულში, ოჯახი ვერანდაზე ზის და მოულოდნელად ამჩნევენ, რომ პაულა ბერის პერსონაჟი დაბრუნდა, ღობესთან დგას თავისი ბარგით. სცენარის ბოლო წინადადება იყო: „ის აღებს კარიბჭეს და ოჯახის ცხოვრებაში იჭრება.“ ეს წინადადება ძალიან მომწონდა! ჩემს რედაქტორთან, ბეტინა ბიოლერთან ერთად ვუყურე სცენას და ვიცოდით, რომ რაღაც სრულიად არასწორი იყო – ეს იყო დიდი, დიდი შეცდომა. ჩვენ არ შეგვიძლია მოვყვეთ ისტორია...