ლენს ჰამერი ბრუნდება ფილმით „დედოფალი ზღვაზე“: დრამა დემენციასა და თანხმობაზე

ლენს ჰამერი 2008 წელს მთელი ქალაქის სასმისი იყო თავისი ძლიერი, მისისიპის შტატში განვითარებული დრამით „ბალასტი“, რომელშიც სრულწლოვანების ასაკში შესვლის ამბავი იყო მოთხრობილი. დარდენების სტილის, ვერისტული პორტრეტი იმ ცხოვრებისა, რომელიც დანაკარგისა და ეკონომიკური სიდუხჭირის გამო მიედინებოდა, იმ წელს სანდენსის კინოფესტივალზე ორი ჯილდო მოიპოვა – მათ შორის საუკეთესო რეჟისორის ჯილდო ჰამერისთვის – და მიიღო არაერთი ნომინაცია Film Independent Spirit-ისა და Gotham-ის ჯილდოებზე. და შემდეგ, გაქრა: ჰამერი აღარავის უნახავს. ის ახლა დაბრუნდა, თითქმის ორი ათწლეულის შემდეგ, უკიდურესად შემაშფოთებელი, მაგრამ თანამგრძნობი მორალური დრამით დემენციის ფონზე ქმედების უნარზე, სახელწოდებით „დედოფალი ზღვაზე“. ფილმში მთავარ როლს ასრულებს ჟულიეტ ბინოში, როგორც ქალი, რომელიც სასოწარკვეთილი და პანიკაშია, რათა მოუაროს თავის ავადმყოფ დედას, ლესლის (ანა კალდერ-მარშალი, აბსოლუტურად გამანადგურებელია მისი სპეციფიკა ავადმყოფობის ზარალის მიმართ), რომელიც სულ უფრო ღრმად ეფლობა დაავადებაში. ლესლის დროის, მეხსიერების და ფუნქციონირების აღქმა ქრება მრავალსართულიან ლონდონურ ბინაში, რომელსაც ის 19 წლის ქმართან, მარტინთან (მკაცრად გულისამაჩუყებელი ტომ კურტნი) იზიარებს. ამასობაში, ამანდა (ბინოში), აკადემიური შვებულებაში მყოფი მეცნიერი, თავად განიცდის განშორებას – ნიუკასლში მყოფ ქმართან, და ახლა იძულებულია თავისი ქალიშვილი, სარა (ფლორენს ჰანტი), თან წაიყვანოს ლონდონში, რათა დედას მიხედოს. მაგრამ როდესაც ამანდა თავის მამინაცვალს, მარტინს, ლესლისთან კომპრომატულ სიტუაციაში ნახავს, იწყება კიდევ ერთი განშორება, რის შედეგადაც ლესლი პოტენციურად შესაძლოა დაიკარგოს ხანდაზმულთა მოვლის სისტემაში, რომელიც პაციენტისთვის საშიში და შემზარავია, ხოლო მისთვის და მისი საყვარელი ადამიანებისთვის ემოციური სასიკვდილო განაჩენი. როგორც ადამიანი, რომელმაც უყურა, თუ როგორ კარგავს ახლობელი ალცჰაიმერის დაავადებასთან ბრძოლაში საკუთარ თავს, მიმაჩნია, რომ „დედოფალი ზღვაზე“ განსაკუთრებით მტკივნეულია, მიუხედავად სიუჟეტის ზოგიერთი ნაკლისა. ემოციები ხელშესახებია, მაშინაც კი, თუ ისტორია ზოგჯერ „ზღვაში დაკარგულია“. ამანდას ირგვლივ არსებული გეოგრაფიული კონფიგურაცია, ნიუკასლში ქმრის (და სარას მამის) დატოვების შემდეგ, დამაბნეველია. ამასობაში, სარამ ძალიან სწრაფად განაახლა ცხოვრება ნიუკასლში ახალი მეგობრებითა და პოტენციური ახალი სიყვარულით, ვინაიდან სცენარისტი/რეჟისორი ჰამერი მონტაჟში პარალელებს ავლებს სარასა და თანაკლასელის აყვავებულ ურთიერთობას, და ლესლის გონებრივ გაუარესებასა და საკუთარი პარტნიორისგან გაუცხოებას შორის. როდესაც ფილმი იწყება, ამანდა დედასთან სტუმრობს, რათა ლესლი მოინახულოს, და ხედავს მარტინს, რომელიც ცდილობს სექსუალურ კავშირს დაბნეულ, გაურკვეველი მზერით მყოფ ლესლისთან, რომელიც საწოლზე წევს. ეს არ არის პირველი შემთხვევა, და ეს არის მოვლენა, რომლის შეწყვეტაც ამანდამ მარტინს არაერთხელ სთხოვა. მაგრამ მის მედიკამენტების კარადაში არსებული ვიაგრა საპირისპიროს მეტყველებს, რომ ის ისევ და ისევ ბრუნდება, რასაც ამანდა სთხოვს, რომ შეწყვიტოს. დემენციის შესახებ დრამები, როგორიცაა სარა პოლის მტკივნეული „Away from Her“ (სადაც ჯული კრისტის ქმარი გრანტ ანდერსონი არსებითად ათავსებს მას მოხუცთა თავშესაფარში საკუთარი ღალატის გასანეიტრალებლად) და მაიკლ ჰანეკეს ოსკაროსანი „Amour“ (ამ ფილმების ფლოტის ყველაზე მკაცრი) როგორც წესი, ფოკუსირებულია ალცჰაიმერის დაავადებით დაავადებულ პაციენტსა და მის პარტნიორს შორის ურთიერთობებზე, და იმაზე, თუ როგორ იშლება ეს ურთიერთობები, როდესაც მათ დასაფუძნებლად ნაკლები წარსული და აწმყო მოგონება არსებობს. ჰამერის ფილმი თანხმობის შესახებ ღრმა ახალ კითხვებსა და საკითხებს ნერგავს ფორმულაში – თანხმდება თუ არა ლესლი გარკვეულ დონეზე ქმართან სექსზე? მისი განწირული ცხოვრების ერთადერთი სიამოვნება უარყოფილი უნდა იყოს? შეუძლია თუ არა დემენციით დაავადებულ ადამიანს სექსზე თანხმობის მიცემა? ლესლის ინსტინქტები ახლა შევიწროებულია პირველად დონემდე: საკვები, წყალი, ძილი და, ბუნებრივია, სექსი. მაშ სად მიდის ეს დარჩენილი გრძნობები, როდესაც სხეული, რომელიც მათ შეიცავს, ახლა მხოლოდ გონების ჭურჭელია? მარტინი ამტკიცებს, რომ ლესლი – ოდესღაც ცნობილი და ძალიან ნიჭიერი მხატვარი, რომელიც ახლა ნელ-ნელა კარგავს ხმას, გონებრივად, ემოციურად და ფიზიკურად – სიამოვნებას იღებს ამ შეხვედრებიდან. ისინი 19 წელია დაქორწინებულები არიან და, როდესაც ამანდა პოლიციას გამოიძახებს და სიტუაციაში სამართალდამცავებს ჩართავს, წყვილი მოულოდნელად განცალკევდება. შემდეგ ჩნდება კითხვები იმის შესახებ, უნდა გააგრძელონ თუ არა განშორება და უნდა მოათავსონ თუ არა ლესლი თავშესაფარში. რაც საბოლოოდ ხდება, და სადაც ლესლი შეუსაბამო კავშირს ამყარებს სხვა პაციენტთან, რათა მარტინის სიცარიელე შეავსოს. თუმცა, სცენარისტი/რეჟისორი ჰამერი ამცირებს ამ სცენარისთვის დამახასიათებელ მელოდრამას, თუნდაც გადაღების დროს, იქნება ეს მარტინისა და ლესლის ბინაში თუ სხვადასხვა საავადმყოფოში, გამომწვევი, ხელის კამერით გადაღებული ინტიმურობით. (ოპერატორი ადოლფო ველოსო, ამასობაში, ლონდონს აბანავებს ლამაზად გაფერმკრთალებულ დღის შუქში.) სტერილურად კომპოზირებულისგან შორს, ლესლისთვის იძულებითი გაუპატიურების ნაკრების გამოკვლევა შემზარავი და დამამცირებელია, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მას წარმოდგენა არ აქვს რა ხდება და არ ესმის, რატომ უსვამენ მას სარკეს. რა სამყაროში შეეძლო მარტინს გაეუპატიურებინა ცოლი? ბინოში, რომელსაც მიცემული ჰქონდა