რეჟისორ ლიზ სარჯენტის მგრძნობიარე დრამა 'წამიყვანე სახლში' (Take Me Home), რომელიც მის დასთან, ანასთან — 38 წლის კორეელ შვილად აყვანილ ქალთან, რომელსაც განვითარების შეზღუდული შესაძლებლობა აქვს — თანამშრომლობით შეიქმნა, არის როგორც მახვილგონივრული, ისე გულისამაჩუყებელი. ის ამხელს სისტემას, რომელიც მამას აიძულებს მიატოვოს შვილად აყვანილი ქალიშვილი მხოლოდ იმისთვის, რომ მათთვის საჭირო ზრუნვა უზრუნველყოს, თუმცა ოპტიმისტური ნოტით მთავრდება. ფილმის უმეტეს ნაწილში სარჯენტის ნამუშევარი სოციალური რეალიზმის რეჟიმში არსებობს, სანამ მოულოდნელი დასასრული არა მხოლოდ ტონალურ ცვლილებას, არამედ განზრახ სხვა ფილმს დაემსგავსება, რომელშიც ასევე ანა მონაწილეობს. ცენტრალური ფლორიდის გარეუბნებში, თემატური პარკებისგან შორს, ოჯახი — რომელშიც შედის ანას ძირითადი მომვლელი დედა, ჯოანი (მარსელინ ჰიუგო), და მამა, ბობი (ვიქტორ სლეზაკი) — ერთმანეთს აკონტროლებს. ბობი ანას მიმართ ცოტა მოკლე ხასიათისაა, განსაკუთრებით ადრეულ სცენაში, როდესაც ისინი ჩქარობენ მას შემდეგ, რაც ანამ წყლის ბოთლი დაკარგა. ოჯახური დინამიკა ავთენტურია და ხშირად ამაღელვებელი საყურებელი, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც წარმოვიდგენთ, როგორ შეიძლება ყველაფერი არასწორად წავიდეს ფილმის პირველ აქტში, თითოეულ პერსონაჟს ხომ თავისი ზრუნვის ფორმა სჭირდება. ქალიშვილი ემილი (ალი ან), რომელიც ბრუკლინში ცხოვრობს და მუშაობს, უგულებელყოფს ანას FaceTime ზარს, რომლის მიზანიც იყო ეთქვა მისთვის, რომ ჯოანი ავად არის და „ცეცხლი უკიდია“. ჯოანის გარდაცვალების შემდეგ, ემილი ბრუნდება სახლში და ცდილობს ანასა და ბობზე იზრუნოს, ამავდროულად კი სამსახურში კარგი რეპუტაცია შეინარჩუნოს. ორივესთვის ზრუნვის ვარიანტების ძიებისას, ის აღმოაჩენს, რომ თითქმის შეუძლებელია ფლორიდის ჯანდაცვის სისტემებსა და მრავალრიცხოვან სადაზღვევო მოთხოვნებში გარკვევა. ფილმი ყველაზე მეტად თანამგრძნობია, როდესაც ის უბრალოდ აკვირდება ოჯახურ დინამიკას, გულწრფელი პატიოსნებით აჩვენებს ცხოვრებას და ზრუნვას მათზე, ვისაც სიყვარული, მოთმინება და ყურადღება სჭირდება. ერთ გულისამაჩუყებელ სცენაში ემილი ეკითხება ბობს, რატომ იშვილეს ანა; მისი პასუხი უბრალოა — მათ ზედმეტი სიყვარული ჰქონდათ გასაცემი. ემილი თავდაუზოგავად იყენებს იმდენ დროს, რამდენსაც შეუძლია, რათა დახმარების ხელი გაუწოდოს, მაგრამ ეს მაინც არ არის საკმარისი. ფილმი ასევე გამოირჩევა იმ მონაკვეთებით, სადაც ანა უპირისპირდება ბობს. ერთ შემთხვევაში, ის სახლიდან გარბის — სულ რამდენიმე სახლის მოშორებით — რათა დაუმეგობრდეს ჯეიმსს (შეინ ჰარპერი), რომელიც მასთან ყოფნის საშუალებას აძლევს და უსმენს, როცა მეგობარი ყველაზე მეტად სჭირდება. 'წამიყვანე სახლში' არის ფილმი, რომელიც საბედნიეროდ რთულ სიტუაციებში მყოფ კარგ ადამიანებზეა, და შესაძლოა, მისი დასასრული, თუმცა დაუმსახურებელი, მაინც უზრუნველყოფს გარკვეულ დამსახურებულ კათარზისს. 'წამიყვანე სახლში' შთამბეჭდავია თავისი ავთენტურობითა და ორიგინალურობით, რის გამოც მოულოდნელი ტონალური ცვლა ფილმის მესამე აქტის სხვა მომენტებთან შეუსაბამოდ გამოიყურება. სარჯენტის 2023 წლის მოკლემეტრაჟიანი ფილმიდან ადაპტირებული ეს სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარი ხშირად მომაჯადოებელია, რადგან ანა სარჯენტი ეკრანზე ისეთი შთამბეჭდავი ყოფნის მქონეა; იმედი მაქვს, მას კვლავ ვიხილავ სხვა ფილმებში პერსონაჟების შესახებ, რომლებიც ყოველდღიურ გამოწვევებს უმკლავდებიან. ფილმი საუკეთესოა სითბოს, იუმორისა და სიკეთის მომენტებში — სწორედ იქ ანათებს ის ნამდვილად, ფსონების გაზრდის ან ფორმების შეცვლის გარეშე. 'წამიყვანე სახლში' პრემიერა 2026 წლის სანდენსის კინოფესტივალზე შედგა. ჯონ ფინკი ნიუ-იორკის ტერიტორიაზე მოღვაწე კრიტიკოსი, კინორეჟისორი, პედაგოგი და კურატორია. ამჟამად ის ბუფალოს საერთაშორისო კინოფესტივალის სამხატვრო დირექტორის თანამდებობას იკავებს.