რვა წლის წინ ლიზა მაკგიმ შექმნა „დერი გოგონები“, სერიალი, სადაც 90-იანი წლების კათოლიკური სკოლის ფონზე, მეგობრების მჭიდრო და სახალისო დობილობა ყვაოდა. წელს მაკგი, ფაქტობრივად, უკან იხედება და იკვლევს, თუ როგორ შეუძლია მოზარდობის ასაკში მომხდარ მოვლენებს გავლენა იქონიოს ჩვენს ზრდასრულ პიროვნებაზე, კვლავ ქალური პერსონაჟებითა და შავი იუმორის ბოროტი ელემენტებით. თუმცა, ამჯერად, საქმე ეხება მკვლელობებს, ყალბ იდენტობებს, საშიშ პოლიციელს, მიმზიდველ პოლიციელს, ცეცხლოვან ხოცვა-ჟლეტას და ერთი (უფრო სწორად, ერთი-ნახევარი) წლის ბავშვის მანიპულაციებს. მაკგის უახლესი პროექტი, „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ (How To Get To Heaven From Belfast), Netflix-ზე გიჟური და ველური თავგადასავლით გამოდის, რომელიც არც ერთი წამით არ გაჩერდება და რომლის ყურება შეუძლებელია ერთ ამოსუნთქვაზე არ დაასრულოთ. სამი მეგობარი, დაახლოებით 30 წელს გადაცილებული, დაღლილი ყოველდღიური ცხოვრების ერთფეროვნებითა და იდუმალი წარსულით, იღებს მოწვევას, დაესწრონ თავიანთი განდგომილი სკოლის მეგობრის, გრეტას პანაშვიდს. („ჩვენც ვკვდებით ახლა, არა?“). დარა (კაოილფიონ დიუნი), საოირსე (როიზინ გალაჰერი), რობინი (სინედ კინანი) და გრეტა (ნატაშა ო'კიფი) განუყოფელ მეგობრებად ითვლებოდნენ, სანამ ტრავმულმა ინციდენტმა არ გაწყვიტა მათი კავშირი გრეტასთან, რომელიც, სავარაუდოდ, კიბიდან ჩამოვარდნის შედეგად გარდაიცვალა. თუმცა, იზოლირებულ სახლში გამართულ ცარიელ პანაშვიდზე მისვლისას და გრეტას საშინელ ნათესავებთან შეხვედრისას, საოირსე, რომელიც სატელევიზიო კრიმინალური ისტორიების მწერალია, ამჩნევს, რომ ცხედარი გრეტას არ ეკუთვნის. ამგვარად, სამი მეგობარი ირლანდიის სოფლებს აწყდება, რათა იპოვოს პასუხები, სად არის სინამდვილეში გრეტა და რა მოხდა იმ საბედისწერო ღამეს 20 წლის წინ. „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ ყურებისას ერთი რამ ნამდვილად არ მოგივათ – მოწყენილობა. სერიალი მაყურებლის ყურადღებას მყისიერად იპყრობს ცეცხლის, მუქარის შემცველი, ჩრდილოვანი ფიგურისა და სატანური სიმბოლოს ელვარე გახსნის სცენით, შემდეგ კი ახლო ხედებით გადადის დარას, საოირსესა და რობინის სახეებზე, რომელთა ტუჩები და თვალები მტკივნეულად ერთფეროვანი არსებობის წინაშე იკრუნჩხება. დრო მოსაფიქრებლად არ გექნებათ და ყველაფერი რაც შეგიძლიათ, არის ხელების მაგრად მოჭერა და იმედი, რომ გაუძლებთ. ეს გიჟური ტემპი რვა ეპიზოდის განმავლობაში ნარჩუნდება, მუდმივად მიფრინავს „ვინ არის მკვლელი?“ კითხვას, უამრავ ცრუ კვალს, პერსონაჟების იდუმალ წარსულსა და დობილობის მღელვარე, მაგრამ მყარ განცდას შორის. სერიალი იშვიათად გეშვებათ, მხოლოდ ერთი-ორჯერ გთავაზობთ შოკისმომგვრელ მომენტს, მაგრამ თავს ვეღარ დააღწევთ ამ საიდუმლოს. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ სერიალი ქაოტურია, პირიქით, ატმოსფერო დარწმუნებულია იმაში, რისი მიღწევაც სურს. ის სწრაფი ტემპით მიდის, მაგრამ ადვილად გასაგებია. გარეგნულად, სერიალს სასიამოვნოდ აბსურდული ტონი აქვს, შეცდომებითა და კურიოზებით, მაგალითად, როდესაც ქალები პანაშვიდზე თავბრუდამხვევი ნაბახუსევით მიდიან და აინტერესებთ, არის თუ არა გრეტას ოჯახი ისეთი უცნაური, როგორიც ჩანს, თუ ეს უბრალოდ მათი დამახინჯებული ხედვაა. (ისე, მკვლელები და უცნაური სასტუმროს მფლობელებიც არიან არეულობაში.) ამ ყველა ფარსულ ელემენტს ერთმანეთთან აკავშირებს მაკგის ირლანდიელი პერსონაჟების მშრალი, სარკასტული იუმორი, რომელიც ყოველი მახვილგონივრული შენიშვნით სიცილს იწვევს. მაგრამ ამ ყველაფრის მიღმა იმალება ემოციების ძლიერი ნაკადი, რომელიც ბოლო ეპიზოდებში იფეთქებს – ის, რომელიც ხაზს უსვამს დობილობისა და ერთგულების სიღრმეს, პარალელურად კი ფართოვდება მდიდარ პოლიტიკურ და რელიგიურ თემებში. სერიალი შეიძლება იყოს სასაცილო, მაგრამ მას აქვს შინაგანი სიზუსტე და გულწრფელობა, რაც ბოლო ტიტრებამდე მიგიყვანთ. ამ გიჟური ფარსის მიუხედავად, ემოციების დამაჯერებლობის მთავარი მიზეზი მსახიობების შესრულებაა. საოირსე ყველაზე კარგად განვითარებული პერსონაჟია და წამყვანი გამომძიებლის როლს ასრულებს. გალაჰერი წარმოაჩენს საოირსეს მძაფრ და ჯიუტ მონდომებას, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ ის ამ საიდუმლოს თავისი პროფესიული და სასიყვარულო დრამებიდან თავის დასაღწევად იყენებს. ამავდროულად, ოთხი შვილის დედა რობინი კინანის მახვილგონივრული ენითა და გაღიზიანებული შესრულებით არის დაჯილდოებული, ექსცენტრიული დარა კი დიუნის გადმოკარკლული თვალებითა და უცნაური მანერებით გვართობს. როდესაც სიმართლე გარდაუვალი ხდება, ეს მსახიობები და მათი ახალგაზრდა ორეულები ფლეშბექებში თავიანთ კომიკურ გამომეტყველებას ნამდვილ ფსიქოლოგიურ ტანჯვაში გარდაქმნიან. ეს მოულოდნელია, მაგრამ მომნუსხველი. ჩვენ სრულად დარწმუნებულები ვართ, რომ ისინი ბავშვობიდან მეგობრობენ, რადგან მათი ირონიული ხუმრობები და კბენები ნამდვილი სიყვარულით არის გაჟღენთილი. როდესაც ისინი პატარა ქალაქში მოყვარული გამომძიებლების როლში დაეხეტებიან, ერთმანეთზე ზრუნვის ინსტინქტი – თუნდაც ხუმრობისას – ისტორიას ნამდვილ აზარტს სძენს, რაც მოგვიანებით სერიალის ბნელ შემობრუნებას ამზადებს. მიუხედავად იმისა, რომ აბსურდული დრამა მიმზიდველია, მათი დობილობა არის ის, რაც მაყურებელს ეკრანთან აჩერებს. ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ეს ურჩი ქალები მალე ოფიციალური გამომძიებლები გახდნენ, მაგრამ ისინი საკმარისი გულწრფელობით მოქმედებენ, რომ ყველაზე სასაცილო და სასიამოვნო სერიალის ყურებას უზრუნველყოფენ. „როგორ მოხვდე სამოთხეში ბელფასტიდან“ სავსეა აბსურდული სიცილით, იშვიათად გაძლევთ საშუალებას გამოჯანმრთელდეთ უაზრო სტრესისგან, მაგრამ იქცევა დაუფიქრებელ ხტუნაობად იმაზე, თუ რას ნიშნავს იყო მეგობარი.