დოკუმენტური ფილმი „ლარი“ (Larry), რომელიც ლორენს ფილომენის შემოქმედებას მიყვება, ასახავს მისი ნამუშევრების ცოცხალ პალიტრას – და იმ ჩრდილებს, რომელსაც მასზე დისკრიმინაცია აჩენს. არაბინარული ტრანსგენდერი ფოტოგრაფისთვის, ლორენს ფილომენისთვის, ხელოვნება, ცხოვრება და იდენტობა ერთმანეთთან მჭიდროდაა გადაჯაჭვული. მიუხედავად იმისა, რომ მათი ნამუშევრები ხელოვნების ისტორიიდან იღებს შთაგონებას, ფოტოსურათები გამოირჩევა პასტელური ფერებით; ისინი იღებენ ქვიარ სუბიექტებს, მათ შორის თავად ფილომენს, მშვიდ პოზებში, ეს პორტრეტები ვარდისფერი, იასამნისფერი, ლურჯი – ცისარტყელას სრული სპექტრის რბილ ფერებში ყვავის. ეს სტილი, როგორც ჩანს, კეტრინ ლეგოს ინტიმურ დოკუმენტურ ფილმშიც იჭრება, რომელიც არა მხოლოდ ხელოვანის შემოქმედებით პროცესს, არამედ მის ყოველდღიურ ცხოვრებასაც ცოცხლად ასახავს. ფილომენის სახლი, ისევე როგორც მისი ნამუშევრები, ფერებითაა სავსე. როდესაც ის ამზადებს თავის პირველ წიგნს, „პუბერტატი“ (Puberty), რომელიც მის ტრანზიციას ასახავს, მისი სახლი ფოტო სტუდიის ფუნქციასაც ასრულებს. ფილომენი იღებს ყოველდღიური რიტუალების სურათებს, დაწყებული ჰორმონების ყოველდღიური ინექციებიდან, დასრულებული პარტნიორთან ნაზი ჩახუტებით საწოლში. იმ პერიოდში, როდესაც არაკონფორმისტული გენდერული გამოხატულება კონტროლდება, ცენზურდება და აიკრძალება კიდეც, ტრანსგენდერი ადამიანების ცხოვრების ეს სურათები უფრო რადიკალურია, ვიდრე ოდესმე. კონსერვატიული რიტორიკისგან განსხვავებით, რომელიც ტრანსგენდერ ადამიანებს დემონიზაციას უკეთებს, ფილომენი სიხარულის, სიყვარულისა და სიმშვიდის მომენტებზე ამახვილებს ყურადღებას. ამავდროულად, დოკუმენტური ფილმი გვიჩვენებს ყოველდღიურ საზრუნავსაც, როგორიცაა შეუსრულებელი საქმეების სია და ვეტერინართან ვიზიტი. ტრანსგენდერი ადამიანის საჯარო არსებობის საფრთხის გათვალისწინებით, ყოველდღიური რუტინაც კი შეიძლება პოლიტიკურ აქტად იქცეს. ფილომენის პრაქტიკის წინა პლანზე წამოწევით, ლეგოს ფილმი ტრადიციული ხელოვნებისა და ენის შეზღუდვებსაც ამჟღავნებს. მიუხედავად იმისა, რომ ფილომენის კვებეკელმა მშობლებმა მისი იდენტობა მიიღეს, ისინი მას კვლავ მდედრობითი სქესის ნაცვალსახელებით მიმართავენ; ფრანგული კვლავ ძლიერ გენდერული ენა რჩება. თითქოს იმის საჩვენებლად, რომ ცვლილებები ნელა მოდის, ლეგოს ფილმი ცდილობს გადაუხვიოს დოკუმენტური ფილმის კონვენციებს, მათ შორის ანიმაციური ჩანართებით, რომლებიც ხელის კამერით გადაღებულ კადრებში მხიარულ შეფერხებას ქმნიან. შესაძლოა, ისინი განსხვავდებიან მედიუმის თვალსაზრისით, მაგრამ როგორც ფილმი, ასევე ფილომენის ნამუშევრები გვიჩვენებს შთამბეჭდავ უნარს, გადააქციოს ყოველდღიური ღრმა და მნიშვნელოვნად. „ლარი“ (ის/ისინი) ხელმისაწვდომია „True Story“-ზე 13 თებერვლიდან.