ჰოლივუდ რიპორტერზე სრული წვდომისთვის გამოიწერეთ. ჰოლივუდ რიპორტერზე სრული წვდომისთვის გამოიწერეთ. 1870 წლის ვისკონსინში განვითარებული, დარა ვან დიუსენის სადებიუტო სრულმეტრაჟიანი ფილმი, რომელიც ბერლინის კინოფესტივალზე იქნა წარმოდგენილი, სტიუარტ ო’ნანის ნოველაზე დაფუძნებული რევიზიონისტული ვესტერნია. ავტორი: ლესლი ფელპერინი მიწვეული კინოკრიტიკოსი საუკუნეებს ელოდები, რომ გამოჩნდეს დიდი ტრაგიკული ფილმი, რომელიც მე-19 საუკუნის ამერიკის საზღვარზე ვითარდება, ნაკლებად ცნობილი რეჟისორისგან, გამორჩეული მამაკაცის მთავარი როლის შესრულებით, ვეტერანი ხასიათის მსახიობის სცენის მომპარავი შესრულებით და ტყის ხანძრით — და აი, ერთდროულად ორი ასეთი ფილმი გამოჩნდება. კარგი, არა ზუსტად ერთდროულად, მაგრამ ერთ წელზე ოდნავ მეტი სხვაობით. საკმარისად ახლოს, რომ დაგაინტერესოს, ჰაერში რამე ხომ არ ტრიალებს, შეთქმულება ხომ არ მზადდება, თუ უბრალოდ დიდებული გონებები ერთნაირად აზროვნებენ და შთაგონებას შესანიშნავი ლიტერატურული ნაწარმოებებიდან იღებენ. რეჟისორ კლინტ ბენტლის „მატარებლის სიზმრები“ (Train Dreams), დენის ჯონსონის ამავე სახელწოდების რომანის ადაპტაცია, სანდენსის კინოფესტივალზე 2025 წელს შედგა, თუმცა კრიტიკოსების ყურადღება გასულ შემოდგომამდე არ მიუპყრია, როდესაც დაჯილდოების სეზონი გააქტიურდა, რის გამოც ასე ახლად გვეჩვენება. წელს, „ლოცვა მომაკვდავისთვის“ (A Prayer for the Dying), რომელიც „მატარებლის სიზმრებს“ ზემოთ ჩამოთვლილი ყველა ასპექტით ჰგავს და ისეთივე კარგი ფილმია, ბერლინის ფესტივალზე ახალ „პერსპექტივების“ სექციაში შედგა, სადაც მან მნიშვნელოვანი აჟიოტაჟი გამოიწვია. „ლოცვა“ ნამდვილად გაუთქვამს სახელს, ან მინიმუმ გაამყარებს რეპუტაციას მასთან დაკავშირებულ მრავალ ტალანტს. ეს განსაკუთრებით ეხება სცენარისტ-რეჟისორ დარა ვან დიუსენს, ნიუ-იორკელს, რომელმაც განათლება ლოძის პოლონეთის ეროვნულ კინოსკოლაში მიიღო და ახლა ნორვეგიაში ცხოვრობს. რამდენიმე წარმატებული მოკლემეტრაჟიანი ფილმის შემდეგ, ის თავის შთამბეჭდავ დებიუტს ახდენს სტიუარტ ო’ნანის ელეგანტური ნოველის ამ ძირითადად ერთგული ადაპტაციით. მეორე მხრივ, უფრო ცნობილი მსახიობი ჯონი ფლინი („ემა“, „ოპერაცია ხორციანი ღვეზელი“) საუცხოოდ თამაშობს ნორვეგიელი ემიგრანტისა და სამოქალაქო ომის ვეტერანის, ჯეიკობ ჰანსენის როლს, რომელიც ასევე მუშაობს ვისკონსინის ქალაქ ფრენდშიპის ადგილობრივ კონსტებლად, მედაფნედ და მქადაგებლად. თითქმის ყველა კადრში წარმოდგენილი, ფლინის ჯეიკობი ვიქტორიანული ეპოქის იობია ველოსიპედით, მუდმივ მოძრაობაში, როდესაც ის ცდილობს გაუმკლავდეს არა მხოლოდ დიფტერიის ეპიდემიას, რომელიც საფრთხეს უქმნის მის საყვარელ ადამიანებს, მეზობლებს და ქალაქის ყველა მცხოვრებს, არამედ ტყის ხანძარსაც, რომელიც ყოველ წუთს უახლოვდება ფრენდშიპს. მაგრამ ქება ეკუთვნის ასევე ჯონ ს. რაილისაც, რომელიც კომედიური როლების ხანგრძლივი სერიის შემდეგ სასაფლაოსავით სერიოზულია (შეგიძლიათ თქვათ, რომ ის მსგავს პოზიციას იკავებს, რასაც უილიამ ჰ. მეისი „მატარებლის სიზმრებში“, თუმცა რაილის როლი უფრო მნიშვნელოვანია); ამომავალ ნორვეგიელ მსახიობ კრისტინე კუიათ თორპს, რომელიც ჯეიკობის მყიფე მეუღლეს, მარტას, განასახიერებს; და საერთაშორისო დამხმარე მსახიობთა ჯგუფს, რომლებიც პატარა როლებსაც კი გასაოცარ, მრავალშრიან სიღრმეს სძენენ. და ჯერ კიდევ არ დაგვიწყია ხელოვნების წვლილზე საუბარი, ყველა უმაღლესი დონის, მაგრამ განსაკუთრებული ქება ეკუთვნის ოპერატორ ქეით მაკკალოუს სტილიზებულ, მზით გაცვეთილ და სისხლისფერ ოპერატორულ ნამუშევარს, რომელიც ელვისებურად მოძრაობს, აჩქარდება და გაბედავს ზუმს; ჰუბერტ პუილის ზუსტად ეპოქის შესაბამის დეკორაციებს; და იან კოცმანის შეკერილ, სიყვარულით გაჭუჭყიანებულ და სრულად დაძველებულ კოსტიუმებს. საერთაშორისო ჯგუფმა ფილმი სლოვაკეთში გადაიღო, სადაც 1870 წლის ვისკონსინის ატმოსფერო დამაჯერებლად შეიქმნა. მაშინ, როდესაც „მატარებლის სიზმრები“, ზოგისთვის, ტერენს მალიკის მძიმე გავლენის ქვეშ იყო, ქარისგან გაფანტული პეიზაჟებით და ოქროს საათის მზის ჩასვლით განათებული ფიგურებით, „ლოცვა მომაკვდავისთვის“ შთაგონებას ამერიკული დასავლეთის უფრო უხეში, გოთური ხედვებიდან იღებს. მიუხედავად იმისა, რომ მოქმედება ზაფხულის გვალვის დროს ხდება, გაცვეთილი და მოუწესრიგებელი დეკორაციები და ტანსაცმელი რობერტ ალტმანის საკულტო, ტალახში ამოსვრილ რევიზიონისტულ ვესტერნს „მაკკეიბი და ქალბატონი მილერი“ გვახსენებს, ან, თუ უფრო თანამედროვე რამ გირჩევნიათ, „დედვუდს“. ამასობაში, ვან დიუსენი ღიად საუბრობს იმაზე, თუ როგორ წარმოადგენს უნიკალური ფოტოებისა და ახალი ამბების კრებული „ვისკონსინის სიკვდილის მოგზაურობა“ (Wisconsin Death Trip), რომელიც მაიკლ ლესიმ შეადგინა და მოგვიანებით ჯეიმს მარშმა ფილმად აქცია, ასევე საწყის წერტილს ამ ფილმისთვის, მისი შუა დასავლეთის სასოწარკვეთისა და სიგიჟის პორტრეტით, რომელიც ეკონომიკური გაჭირვებისა და დიფტერიისა და სხვა დაავადებებისგან გამოწვეული მაღალი სიკვდილიანობის ფონზე ვითარდება. „სიკვდილის მოგზაურობის“ მონოქრომული 1880-იანი წლების ფოტოების, მკვდარი ბავშვების, საწყალი დიასახლისების და სხვა უღიმილო ადგილობრივების ექო ისმის იმაში, თუ როგორ ათავსებენ და აკადრებენ ვან დიუსენი და მაკკალოუ პერსონაჟებს, რომლებიც ხშირად ფრთხილად პოზირებენ ცხენის ძუით სავსე ავეჯში, რომელიც ამ ადამიანებმა დაზოგეს და იშრომეს შესაძენად. მათი ნივთები მწირი და მოკრძალებულია, მაგრამ გააზრებულად არის განლაგებული, იატაკი ზედმიწევნით დაგვილია, რაც კიდევ უფრო შოკისმომგვრელს ხდის იმ მომენტს, როდესაც ყველგან პირღებინება იწყებს გუბეებად დადგომას. მიწა გაშლილი და ცარიელია, მაგრამ ჯეიკობისთვის, როდესაც ყველაფერი ინგრევა, წასასვლელი არსად არის. გარდა ამისა, ის ადამიანია, რომელსაც ომიდან მოყოლილი მძიმე ტრავმა თან დააქვს, ომი, რომელიც სულ რამდენიმე წლის წინ დასრულდა. მიანიშნებენ, რომ რასაც ვხედავთ, შესაძლოა მისი წარმოსახვის ნაყოფი იყოს, ისევე როგორც წითელ ტონებში გადაწყვეტილი სიზმრის სცენები, სადაც ცხელი ფერფლის ნაწილაკები, მომავალი ხანძრის მაუწყებელი, ქალაქის მინიატურულ/თოჯინების სახლის ვერსიებზე ცვივა. გზაზე მკვდარი ძაღლია პირველ