ჯონი ფლინი და ჯონ ს. რაილი მსახიობთა ძლიერ გუნდს წარმოადგენენ, მაგრამ 1870-იანი წლების ვისკონსინში გაჩაღებული ეპიდემიის ეს განწყობილი, ტექნიკურად გამართული ამბავი ემოციურ შინაარსს მოკლებულია. დარა ვან დიუსენის, ნორვეგიაში მოღვაწე რეჟისორის სადებიუტო, ტექნიკურად სრულყოფილ, თუმცა დამაკმაყოფილებელზე ნაკლებ დრამაში, გამიზნულად იქმნება ვიზუალური სახეები და განწყობა. ეს არის პირქუში ამბავი ძველი ამერიკის დასავლეთზე, რომელიც დიუსენმა სტიუარტ ო’ნანის რომანის მიხედვით გადაიღო და, რატომღაც, ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს მოკლემეტრაჟიანი ფილმია, რომელიც ზედმეტად გაწელილია სრულმეტრაჟიანობამდე. მისი ვიზუალური ჟესტები და სცენები, მიუხედავად იმისა, რომ შთამბეჭდავი და ხშირად შოკისმომგვრელია, ჩემთვის მოკლებული იყო ემოციურ სიმართლეს – სიმართლეს, რომელსაც შესაძლოა, განგრძობილი, განვითარებული თხრობა მოგვცემდა. მოქმედება ვითარდება 1870 წელს, ვისკონსინის სასაზღვრო ქალაქში, სადაც ჯეიკობი (ჯონი ფლინი) როგორც შერიფი, ისე პასტორია – თუმცა არც სამხრეებს ატარებს და არც რელიგიურ სამოსს. მას ტრავმული სამსახური აქვს გავლილი სამოქალაქო ომში, სადაც, როგორც ჩანს, მაღალი წოდება მიიღო, თუმცა ქალაქში ზოგიერთი მისი ნორვეგიული წარმოშობის გამო ეჭვობს. ის დაქორწინებულია მარტაზე (კრისტინე კუიათ ტორპი) და მათ პატარა შვილი ჰყავთ. როდესაც ქალაქის გარეუბანში უსახლკარო მოხეტიალის გვამს აღმოაჩენენ, რომელიც ტრაგიკულად კვლავ ომის დროინდელ უნიფორმაშია გამოწყობილი, ეს რეპრესირებულის ნამდვილი დაბრუნებაა იმ ადგილისთვის, რომელიც ამ კოშმარის დაძლევას ცდილობს. ქალაქის დამწუხრებული ექიმი (ჯონ ს. რაილი) შეშინებულია, როცა ხვდება, რომ ეს კაცი დიფტერიით გარდაიცვალა (უცნაურია და, რა თქმა უნდა, არაჰიგიენურია, რომ ის ლეშს თავის მოსაცდელში ამოწმებს), და მეზობელი რელიგიური თემის ქალსაც იგივე სიმპტომები აღენიშნება. კატასტროფული ეპიდემია გარდაუვალია და მამაკაცები ორად არიან გაყოფილი იმის შესახებ, თუ რა გააკეთონ. უნდა გამოაცხადონ თუ არა აღუსრულებელი ჩაკეტვა-კარანტინი, რომელიც მხოლოდ პანიკურ გამოსვლას გამოიწვევს, დაავადების ფართოდ გავრცელებას? თუ დაიწყონ საიდუმლო პოლიტიკა, რომლის მიხედვითაც დაავადებას არ აღიარებენ, რაც მათ ფარულად საშუალებას მისცემს, შეინარჩუნონ ავადმყოფობა და საზოგადოებრივი წესრიგი კონტროლის ქვეშ? მაგრამ დაავადება ამ დილემას უაზროს ხდის. ჯეიკობი ვერ ახერხებს საკმარისად მკაცრი იყოს ხალხთან და აიძულოს ისინი, დაემორჩილონ მის წესებს. არის საშინელების სცენები, რომლებიც უარესდება, ან, ყოველ შემთხვევაში, უფრო რთულდება, ტყის ხანძრის გავრცელების ამბით – სრულიად ცალკეული მოვლენით, რომელიც ატმოსფეროში უცნაურ წითელ ნათებას ქმნის. ეს ნათება შეიძლება ორაზროვნად იყოს PTSD-ის პროექცია, ჯეიკობის ისედაც ღრმად უბედური გონების დრამატიზაცია. ის იმუნურია დაავადების მიმართ. არის თუ არა ის გადამტანი? ტიფური მერი? რაილი თავის როლს თანაგრძნობითა და მნიშვნელობით ასრულებს; ფლინი, თუმცა ყოველთვის საინტერესო შემსრულებელია ეკრანზე, შესაძლოა, ისე მჭიდროდ არ იყო რეჟისირებული, როგორც საჭირო იქნებოდა, რათა შეექმნა აუცილებელი მტანჯველი ტკივილი. ეს არის ფილმის უაღრესად კონტროლირებადი არტეფაქტი, მაგრამ ნაკლებს გვთავაზობს, ვიდრე გვპირდება. „ლოცვა მომაკვდავისთვის“ ბერლინის კინოფესტივალზე აჩვენეს.