რეჟისორი მაჰამატ-სალეჰ ჰარუნი ცნობილია თავისი მძაფრი, ემოციური დრამებით, რომლებიც მის მშობლიურ ჩადშია გადაღებული — ქვეყანაში, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში სექტანტურ კონფლიქტებში იყო ჩართული. ფილმები, როგორიცაა „მშრალი სეზონი“, „ყვირილი კაცი“ (რომელმაც 2011 წელს კანის ჟიურის პრიზი მოიგო) და „გრიგრი“ ასახავდა მამაკაცებს სხვადასხვა არეულობის მდგომარეობაში, რომლებიც ძალადობისა და სხვა სირთულეების მსხვერპლი იყვნენ სუბსაჰარის უდაბნოში. ჩადელი დიქტატორის, ჰისენ ჰაბრეს მიერ ჩადენილი ჰუმანიტარული დანაშაულებების შესახებ მის დაუნდობელ დოკუმენტურ ფილმთან ერთად, ჰარუნის ნამუშევრები ქმნის უკომპრომისო შემოქმედებით კორპუსს, რომელიც ნამდვილად პირქუშია, მაგრამ ამავე დროს საკმაოდ ნათელიც შეიძლება იყოს. მისი წინა ნამუშევარი, „ლინგუი, წმინდა კავშირები“, ავტორისთვის მიმართულების ცვლილება აღმოჩნდა: რეჟისორმა პირველად გაამახვილა ყურადღება ქალ პერსონაჟებზე და უფრო იმედის მომცემი განწყობა შექმნა, ვიდრე ადრე. ამ მიმართულებას ის აგრძელებს „სუმსუმში, ვარსკვლავების ღამე“ (Soumsoum, la nuit des astres) – მოზარდობისა და სიმტკიცის თანამედროვე იგავში, რომელიც ხანდახან კლასიკურ თინეიჯერულ საშინელებათა ფილმს ჰგავს — გაუთვალისწინებელი შეშინების სცენების გარეშე, მაგრამ მსგავსი სიუჟეტური მოხვევებითა და მოტივებით. ის, რომ ბერლინის კონკურსის ეს პრემიერა მაყურებელს სკამებიდან წამოახტუნებს, ნამდვილად არ არის ნათქვამი. ჰარუნის მკაცრი სტილი და დინჯი ტემპი მხოლოდ არტჰაუსის მოყვარულებისთვისაა. მაგრამ ამ მდიდარ და უცნაურ უდაბნოს ამბავში არის რამდენიმე დასამახსოვრებელი მომენტი, რომელთაგან ბევრი ჩრდილო-აღმოსავლეთ ჩადის თვალწარმტაცი ენედის პლატოზეა გადაღებული, სადაც ფილმის დიდი ნაწილია ასახული. მართლაც, „სუმსუმის“ წარმოუდგენელი პეიზაჟები თითქმის ცალკეული პერსონაჟები არიან, რომლებიც ჰოლივუდური ვესტერნების მონუმენტ ველისა და „დიუნას“ პლანეტა არაკისის ნაზავს მოგაგონებთ. ისინი იდეალურ ფონს ქმნიან ჰარუნის ნელა განვითარებადი ფანტასტიკური ფილმის ზებუნებრივი მოვლენებისთვის, რომელიც მოზარდის შფოთვის ამბავს ჯადოქრობის, სისხლისა და სხვა უცნაური რამეების ელემენტებს უთავსებს. ფრანგ მწერალ ლორან გოდესთან (Laurent Gaudé, „ძაღლი 51“) ერთად დაწერილ სიუჟეტში მოთხრობილია 17 წლის სკოლის მოსწავლის, ქელუს (მაიმუნა მაივა), შესახებ, რომელიც სოფელში ცხოვრობს, რომელიც ცოტა ხნის წინ წყალდიდობამ გაანადგურა (ეს გახმოვანებულია საწყის ტიტრებზე). მეამბოხე და გაღიზიანებული ქელუ პატარა სახლს იზიარებს მამასთან (ერიკ ებუანეი) და დედინაცვალთან (ბრიჯიტ ტჩანეგე), მაგრამ რაც შეიძლება მეტ დროს ატარებს შეყვარებულთან (კრისტ ასიჯიმ მბაიჰორნომი) ახლომდებარე კანიონებში. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ქელუ ჩვეულებრივი თინეიჯერი გოგონაა. გარდა იმისა, რომ ზოგჯერ სიკვდილის, ზომბების და სხვა საშინელი მოვლენების ხილვები აქვს, რომლებიც შესაძლოა წარსულის მოგონებები ან მომავლის წინასწარმეტყველებები იყოს. „მე მგონი, ნორმალური არ ვარ“, — ეუბნება ის მამას, რომელიც თითქმის არ უსმენს მას. მაგრამ როდესაც ქელუ ხვდება იდუმალ ქალს, აიას (აჩუაკ აბაკარ სულეიმანე), რომელსაც სხვა სოფლელები ზურგს აქცევენ, მოვლენები აზრს იძენს. არა სრულ აზრს, მაგრამ საკმარისს, რომ რადიკალური ცვლილება მოახდინოს გოგონას ცხოვრებაში, რაც მას საშუალებას აძლევს, შეეგუოს წარსულს, რომელიც დიდი ხანია ამძიმებს. გაურკვეველია, არის თუ არა ჰარუნი ისეთი ფილმების მოყვარული, როგორიცაა „კერი“ ან „ეგზორცისტი“, რომლებიც „სუმსუმის“ ყურებისას გაგახსენდებათ. როგორიც არ უნდა იყოს მისი შთაგონება, რეჟისორი აქ რაღაც განსხვავებულს ეძებს, საშინელებათა ჟანრის ელემენტებს, აფრიკულ ფოლკლორთან ერთად, ქელუს ტრავმის (ვიგებთ, რომ ის „სისხლში დაიბადა“, რაც ნიშნავს, რომ დედა მშობიარობის დროს გარდაიცვალა) და მისი მამის, ემიგრანტი გარიყულის საკუთარი ბნელი წარსულით, გამოსაკვლევად იყენებს. ეს სიუჟეტური მომენტები ჩნდება ისედაც გულგრილ ნარატივში, რომელიც ზუსტად არ გიჭერს ყელში, თუნდაც ქელუს ზოგიერთი ხილვა ოდნავ შემზარავი იყოს. ისინი ვიზუალურადაც შთამბეჭდავია, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც რეჟისორი და მისი მუდმივი ოპერატორი მატიე ჯიომბინი უდაბნოში გადიან, რათა მოზარდი მასიური კლდოვანი წარმონაქმნების ფონზე გადაიღონ, რომლებიც სხვა პლანეტიდან გიგანტებს ჰგვანან — მათ შორის ერთ სცენაში, სადაც ჰარუნი CGI-ს იყენებს პეიზაჟის გასაცოცხლებლად. ავტორის შემოქმედებაში ყოველთვის იყო სიურეალისტური მხარე, მაგრამ „სუმსუმში“ ის მასზე უფრო მეტად აკეთებს აქცენტს, ვიდრე ოდესმე. ეს სულაც არ ხდის ფილმს ადვილად საყურებელს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ნარატიულ დაძაბულობას ლეთარგიული რიტმი და ემოციურად დაშორებული შესრულება აფერხებს. დებიუტანტი მაივა მაინც დამაჯერებელია, როგორც გოგონა, რომელიც ცდილობს გაერკვეს იმაში, რაც მის ირგვლივ და მის დამახინჯებულ გონებაში ხდება, რითაც ქელუს გარიყულის სტატუსს იარაღად აქცევს, რამაც შესაძლოა საბოლოოდ გადაარჩინოს იგი. თუ ჰარუნი ახერხებს საკმაოდ უმტკივნეულო ანტიდოტის პოვნას თავისი გმირის გიჟური მდგომარეობისთვის, ჟანრის ჩვეული სისხლიანი ფინალის უფრო მარტივით ჩანაცვლებით, ის მაინც პოულობს აზრობრივ გადაწყვეტას. მისი უახლესი ფილმი შესაძლოა წინა ნამუშევრებისგან გადახვევას ჰგავდეს, მაგრამ ეს კიდევ ერთი ამბავია, რომელიც სიკვდილით შეპყრობილ ქვეყანაშია მოთხრობილი.