მაიკ ფლენაგანი და სტივენ კინგი: დროა რეჟისორმა საკუთარ ხმას მოუსმინოს

ცოტა ხნის წინ გახდა ცნობილი, რომ რეჟისორმა მაიკ ფლენაგანმა ხელი მოაწერა კონტრაქტს სტივენ კინგის „ნისლის“ (The Mist) ახალი ვერსიის დაწერისა და გადაღებისთვის. კინგის ეს მოთხრობა უკვე ადაპტირებული იყო 2007 წლის თანამედროვე საშინელებათა კლასიკად, რომლის რეჟისორიც ფრენკ დარაბონტი გახლდათ. ეს ფილმი, შესაძლოა, მისი ნაწარმოებების ერთ-ერთი საუკეთესო ადაპტაციაა. გარდა ამისა, 2017 წელს Spike-ის არხზე სერიალის სახითაც გამოვიდა. ფლენაგანი კინგის დიდი თაყვანისმცემელია და ეს მისთვის უახლესი შემთხვევაა. ეს ყველაფერი კარგია, მაგრამ ფლენაგანი კვლავ კინგის ერთ-ერთი ნაწარმოების მიხედვით იღებს ფილმს, მაშინ როდესაც მას აქვს ნიჭი შექმნას საკუთარი, უნიკალური გზა. მისი მემკვიდრეობისთვის, დროა ფლენაგანი საშინელებათა ჟანრის ოსტატს განუდგეს. 2007 წელს სტივენ კინგის კიდევ ერთმა თაყვანისმცემელმა, ფრენკ დარაბონტმა, რომელსაც უკვე ჰქონდა ადაპტირებული „გაქცევა შოუშენკიდან“ (The Shawshank Redemption) და „მწვანე მილი“ (The Green Mile), „ნისლის“ საკუთარი ვერსია გადაიღო. თომას ჯეინის მონაწილეობით, ფილმი ურჩხულების შემოჭრის შემდგომ მოვლენებზეა კონცენტრირებული, სადაც პატარა ქალაქის მაცხოვრებლები სუპერმარკეტში არიან ჩაკეტილნი. „ნისლს“ კინოს ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ბნელი დასასრული აქვს და იმდენად გაბედული იყო, რომ ისეთი რამ გააკეთა, რაც თავად კინგსაც კი არ განუხილავს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს არ იყო მასიური ბლოკბასტერი, „ნისლი“ უდავოდ წარმატებული აღმოჩნდა, მსოფლიო მასშტაბით 57 მილიონი დოლარი გამოიმუშავა, ხოლო IMDb-ზე 371,000 მომხმარებლის მიერ 7.1 შეფასება აქვს. გამოსვლის შემდეგ ის საკაბელო ტელევიზიის განუყოფელი ნაწილი გახდა, ხოლო Collider-მა კინგის ყველაზე ხშირად გადასახედი ადაპტაციების სიაში მეცხრე ადგილზე დაასახელა. მაშ, რატომ გვჭირდება მისი კიდევ ერთი ვერსია? „ნისლი“ ორ ათწლეულზე ნაკლები ხნისაა და ისედაც გამართულად მუშაობს. კიდევ რა შეიძლება დაამატოს ფლენაგანმა? არ ჰგავს იმას, რომ პირველი მცდელობა წარუმატებელი იყო ან გაფართოებას საჭიროებდა. სამაგიეროდ, ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს ეს მხოლოდ სტივენ კინგის სახელზე მეტი ფულის გამომუშავების მიზნით ხდება. მაიკ ფლენაგანი უკეთესს იზამდა, თუ საკუთარ იდეებზე გაამახვილებდა ყურადღებას. არცერთ საშინელებათა ჟანრის მწერალს არ ჰქონია იმდენი პოპულარული ადაპტაცია, რამდენიც სტივენ კინგს. არის „კერი“ (Carrie), „ნათება“ (The Shining), „დადექი ჩემთან“ (Stand By Me), „მიზერი“ (Misery), „ტო“ (IT) და ეს სია გრძელდება. თუ წარმატებული ფილმის ან სერიალის შექმნის მაღალი შანსი გსურთ, კინგს მიეჯაჭვეთ. მხოლოდ 2025 წელს გამოვიდა „გრძელი სეირნობა“ (The Long Walk), „გაქცეული კაცი“ (The Running Man), „ტო: კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება დერიში“ (IT: Welcome to Derry) და „ჩაკის ცხოვრება“ (The Life of Chuck). ამ უკანასკნელი ფილმის რეჟისორი, ბრწყინვალედ, მაიკ ფლენაგანი იყო. ეს იყო მხოლოდ უახლესი მაგალითი იმისა, რომ ის კინგის ერთ-ერთი ნაწარმოების მიხედვით იღებს ფილმს. მისი წინა ორი ფილმი, „ჯერალდის თამაში“ (Gerald's Game) და „დოქტორი სლიპი“ (Doctor Sleep), კინგის რომანებზეა დაფუძნებული. ამ ყველაფრის გარდა, ის არის Amazon Prime-ის სერიალ „კერის“ რეჟისორი, შოურანერი და აღმასრულებელი პროდიუსერი, რომელიც ამ წლის ბოლოს გამოვა და შემდეგ „ბნელი კოშკის“ (The Dark Tower) სერიალის ადაპტაციას გეგმავს. პრობლემა ის არ არის, რომ ფლენაგანი არ არის დიდი რეჟისორი. ის რეალურად ერთ-ერთი საუკეთესოა ამ სფეროში. საგანგაშოა ის, რომ ის იმდენად არის ორიენტირებული იმაზე, რაც მისმა საყვარელმა ავტორმა შექმნა. ის ზედმეტად არის დაინტერესებული ერთი ადამიანით, და როცა ამას არ აკეთებს, თავს სხვა მასობრივად პოპულარულ ინტელექტუალურ საკუთრებას უთმობს, რადგან მისი შემდეგი ფილმი „ეგზორცისტის“ (The Exorcist) ფრენჩაიზის ნაწილია. კინგის ერთ-ერთი მოთხრობის ადაპტაცია სავსებით ნორმალურია. „ჯერალდის თამაში“ დაუფასებელი რომანი იყო და იმსახურებდა გადაღებას. „დოქტორი სლიპი“, „ნათების“ გაგრძელება, აუცილებლად უნდა შექმნილიყო და ფლენაგანი ამისთვის სრულყოფილი არჩევანი იყო. ეს, ალბათ, მისი საუკეთესო ფილმია, ხოლო მისი გადაწყვეტილება, რომ გადასულიყო რომანის მესამე აქტიდან და მოქმედება Overlook Hotel-ში დაებრუნებინა, ბრწყინვალე იყო. „ჩაკის ცხოვრებამ“ კი აჩვენა, რომ ფლენაგანს შეეძლო შეექმნა ჯადოსნური ფილმი საშინელებათა ჟანრის მიღმა. მაგრამ ზედიზედ სამი კინგის ადაპტაცია – ეს საკმარისი უნდა იყოს. რა თქმა უნდა, „ბნელი კოშკი“ უკეთესს იმსახურებს. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ფლენაგნამ უნდა გააკეთოს. და თუ „ნისლის“ გადატვირთვა საჭირო არ არის, გვჭირდება თუ არა „კერის“ ხელახლა მონახულება? ფილმი, შესაძლოა, კინგის საუკეთესო ადაპტაციად ითვლება, და ჩვენ უკვე გვქონდა მისი გაგრძელება და გადატვირთვა. თითქმის დარწმუნებულია, რომ ფლენაგანიის ხელმძღვანელობით „კერის“ სატელევიზიო სერიალი ფენომენალური იქნება. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ მის არსებობას რაიმე მიზეზი აქვს. საშინელებათა ჟანრმა ბოლო წლებში დიდი დაბრუნება მოახდინა, არა წარსულის ხელახალი გამოგონებით, როგორც ეს უეს კრეივენმა გააკეთა „კივილით“ 90-იან წლებში, არამედ გამომწვევი და გამომგონებელი ხელოვნებით წინსვლით. არი ასტერმა აუდიტორია შეაშინა ისეთი ფილმებით, როგორიცაა „მემკვიდრეობა“ (Hereditary) და „ზაფხულის მზედგომა“ (Midsommar). რობერტ ეგერსი უჩვეულოს ოსტატი გახდა „ალქაჯით“ (The Witch) და „ნოსფერატუთი“ (Nosferatu). ზაკ კრეგერმა მოგვცა „ბარბაროსი“ (Barbarian) და „იარაღი“ (Weapons). ფილიპოუს ძმებმა აჩვენეს, რისი გაკეთება შეეძლოთ ავსტრალიელ რეჟისორებს „დამელაპარაკე“-თი (Talk to Me) და „დააბრუნე უკან“-ით (Bring Her Back). არის ჯორდან პილი, რომელიც ყოველ ჯერზე უმაღლეს დონეზე ასრულებს საქმეს, მას უკვე გადაღებული აქვს „გაიქეცი“ (Get Out), „ჩვენ“ (Us) და „არა“ (Nope). და არ დაგვავიწყდეს რაიან კუგლერის „ცოდვილები“ (Sinners), საშინელებათა ფილმი, რომელმაც ოსკარის ნომინაციების რეკორდი დაამყარა. მაიკ ფლენაგანი ისეთივე კარგია, როგორც ნებისმიერი ამ მაგალითებიდან. მან ეს ადრეც აჩვენა საკუთარი ძალებით. „აბსენცია“ (Absentia), თუმცა ნედლი და არასრულყოფილი, უნიკალური წინაპირობა ჰქონდა. „ოკულუსმა“ (Oculus) ყველა გააკვირვა. „ჰაში“ (Hush) იყო სლეშერის ჭკვიანური ახალი ვერსია. „სანამ გავიღვიძებ“ (Before I Wake) დაუფასებელია. და „უიჯა: ბოროტების წარმოშობა“ (Ouija: Origin of Evil) ბევრად უკეთესი იყო, ვიდრე მოსალოდნელი იყო. ფლენაგანი ამ ფილმებიდან თითოეულის სცენარისტი იყო.