ყველამ ვიცით, რომ მაიკ ფლენეგანს სტივენ კინგი განსაკუთრებულად უყვარს, მაგრამ ეს შეიძლება უკვე ზედმეტიც იყოს. Netflix-ის ანთოლოგიური სერიების "The Haunting" შემქმნელმა უკვე მოახდინა საშინელებათა ჟანრის მსოფლიო ლიდერის რამდენიმე მოთხრობის ეკრანიზაცია, დაწყებული "ჯერალდის თამაშით" და გაგრძელებული "ექიმი ძილითა" და, სულ ახლახან, "ჩაკის ცხოვრებით". ის ამჟამად "კერის" სტრიმინგ სერიალად გადაკეთებაზე მუშაობს და ამის შემდეგ "ბნელ კოშკზეც" იგივეს გაკეთებას გეგმავს. ახლა ფლენეგანი კინგის კიდევ ერთ ნაწარმოებზე საკუთარი ინტერპრეტაციის მოხდენისთვის ემზადება, ამჯერად იმ ფორმატით, რომელშიც სიუჟეტი უკვე ადაპტირებულია – და თანაც ფართოდ აღიარებული ეფექტით. Deadline-ის ინფორმაციით, ფლენეგანი გეგმავს დაწეროს და გადაიღოს "ნისლის" კინო-ვერსია Warner Bros. Pictures-ისთვის, ეყრდნობა რა კინგის ამავე სახელწოდების ნოველას (რომელიც პირველად 1980 წელს გამოქვეყნდა საშინელებათა ანთოლოგიურ წიგნში "Dark Forces: New Stories of Suspense and Supernatural Horror"). შემოქმედებითად, ფლენეგანისთვის ამ ფილმის გადაღებას აზრი ექნებოდა (რასაც მალევე განვიხილავთ), რომ არა ერთი პატარა "წაბორძიკება". და, რა თქმა უნდა, ამაში ვგულისხმობ რეჟისორ ფრენკ დარაბონტს, რომელმაც 2007 წელს უკვე სახელგანთქმულად მოახდინა "ნისლის" ეკრანიზაცია, რის შედეგიც იყო არა მხოლოდ სტივენ კინგის ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო ფილმი (გახსოვდეთ: საუბარია იმავე კაცზე, ვინც "შეშენკის გამოსყიდვა" გადაიღო), არამედ ისეთი შეცვლილი ფინალით, რომელიც იმდენად დამანგრეველად სასტიკი იყო, რომ თავად კინგიც კი გააოცა. ვინმემ ახსენა სიუჟეტი პატარა ქალაქზე, რომელიც თითქოს ზებუნებრივი ფენომენის მსხვერპლი ხდება, ადგილობრივებს შორის არეულობას იწვევს, სადაც ზოგი რელიგიურ ფანატიზმს ეხვევა, ზოგი კი ცდილობს სიმშვიდე შეინარჩუნოს და თავისი მორალური პრინციპების კომპრომისის გარეშე გადარჩეს? დაახლოებით ეს არის "ნისლის" არსი, თუმცა ეს აღწერა ისევე მარტივად შეიძლება მივაწეროთ რწმენის, საშინელებისა და სოციალური ქაოსის ხშირად ბრწყინვალე ისტორიას, რომელიც მაიკ ფლენეგანის Netflix-ის სერიალი "შუაღამის მესაა". ამის შემდეგ არც ისე ძნელი მისახვედრია, თუ რატომ მოუნდებოდა ფლენეგანს სტივენ კინგის ამ კონკრეტული ისტორიის ადაპტირება. მის დასაცავად უნდა ითქვას, რომ ფლენეგანის მიღწევები საკმაოდ უნაკლოა, როდესაც საქმე ავტორის ლიტერატურის მის წინა ეკრანიზაციებს ეხება. მისი "ჯერალდის თამაშის" კინო-ადაპტაცია ახერხებს კინგის ერთ-ერთი ყველაზე წმინდად ფსიქოლოგიური ნარატივის დამაჯერებელ კინემატოგრაფიულ დრამად გარდაქმნას (რაც მოიცავს რთულ, კულმინაციურ ვიზუალურ ხედვებს, რომელიც კონკურენციას გაუწევს ნებისმიერ სხვა საშინელებათა ფილმს), ხოლო მისმა ფილმმა "ექიმი ძილი" შეძლო თითქმის შეუძლებელი და მეტწილად შეურიგა კინგის ორიგინალური რომანის "ნათება" და სტენლი კუბრიკის თაყვანსაცემი ფილმის ინტერპრეტაციის წინააღმდეგობრივი შეხედულებები. ფლენეგანის შედარებით ნაკლებად დაფასებული "ჩაკის ცხოვრებაც" კი თავს არიდებს კინგის რთული წყარო მასალის ფანტასტიკურ კინოდრამად ქცევას, სავსე მისალოცი ბარათის მსგავსი ბანალურობით, რაც ადვილად შეიძლებოდა მომხდარიყო, და მის მაგივრად გვთავაზობს რაღაც უფრო რთულსა და ღრმა აზრს. მიუხედავად ამისა, რამდენადაც არაგონივრული შეიძლება იყოს ფლენეგანის წინააღმდეგ ფსონის დადება კინგის ადაპტაციის ამ ეტაპზე, ფრენკ დარაბონტის მიერ გადაღებულ "ნისლს" არ ტოვებს ბევრ (ან თითქმის არცერთ) საფუძველს ფლენეგანისთვის, რომ მან ამ ფილმზე უკეთესი რამ შექმნას (მიუხედავად იმისა, რომ მისი სიუჟეტი და თემები დროთა განმავლობაში მხოლოდ უფრო არასასიამოვნოდ აქტუალური გახდა). უბრალოდ უნდა დაველოდოთ და ვნახოთ, შეძლებს თუ არა ის ჩვენს გაოცებას.