ავტორი: ანა მარია დე ლა ფუენტე ჩილეს სახელგანთქმული დოკუმენტალისტი მაიტე ალბერდი, სადებიუტო მხატვრული ფილმის „თავის ადგილას“ გადაღების შემდეგ, თავის ფესვებს დაუბრუნდა უახლესი ნამუშევრით, „ჩემი საკუთარი შვილი“ („Un hijo propio“). ოსკარზე ნომინირებული „მოლი აგენტის“ მსგავსად, ალბერდი დოკუ-ფანტასტიკის ჰიბრიდულ ფორმატს ეთამაშება, მაგრამ „შვილში“ ის ზოგიერთ მნიშვნელოვან მომენტში „მეოთხე კედელსაც“ არღვევს. მსოფლიო პრემიერა ბერლინალეზე, სპეციალური ჩვენების ფარგლებში, ფილმი „ჩემი საკუთარი შვილი“ მოგვითხრობს ალეხანდრას შესახებ, რომელიც, ახალი ქმრისა და მისი ოჯახის ზეწოლის ქვეშ, გადაწყვეტს ორსულობის გაყალბებას მათ გასახარებლად. რაც მარტივი ტყუილით იწყება, რთულ თაღლითობად იქცევა, რომელსაც ის თვეების განმავლობაში უნდა ინარჩუნებდეს მეუღლისა და მისი ნათესავების წინაშე. მოტყუება საბოლოოდ შთანთქავს მას და ალეხანდრა შეუქცევად ზღვარს კვეთს. ალბერდი იხსენებს, რომ ალეხანდრა მექსიკაში სხვა პროექტზე მუშაობისას გაიცნო. „როდესაც მისი ამბავი მოვისმინე, ძალიან შთამბეჭდავი იყო ჩემთვის, რომ ქალი ასეთი ხანგრძლივი დროის განმავლობაში აპირებდა ორსულობის პრეტენზიას და სიმულაციას. მართლაც, არაჩვეულებრივი ამბავია, რომლის გამოგონილად დაჯერება შეუძლებელია.“ „ეს გაიძულებს იფიქრო, თუ რა აიძულებს ქალს ორსულობის გაყალბებას – რა გავლენა მოახდინა ამ არჩევანმა მასზე და როგორ ცხოვრობდა ის ასეთ შოვინისტურ გარემოში იმ დროს.“ ხსნის რა, თუ რამ განაპირობა დოკუ-ფანტასტიკის ფორმატი, ალბერდი ამბობს: „როდესაც პირველად მოვისმინე მისი ამბავი, ვიგრძენი, რომ ამ წარსულის ხელახლა გაცოცხლების საუკეთესო გზა იყო დადგმული სცენები მსახიობებთან ერთად, მისი ჩვენების და თვალსაზრისის საფუძველზე. ამან მოგვცა საშუალება შევსულიყავით უფრო ტრადიციულ დოკუმენტურ სივრცეში – ინტერვიუები, დაკვირვება, საარქივო მასალა. ორი მიდგომა იკვეთება, რათა თან ახლდეს მას დროთა განმავლობაში, აკვირდება პროცესს, რომელიც მისი ცხოვრების დაახლოებით 16 წელს მოიცავს.“ „ვფიქრობ, რასაც ფილმი საბოლოოდ გვთავაზობს, არის პერსპექტივა – დროის დისტანცია. წლების განმავლობაში, მას შეეძლო საკუთარი შეცდომების ამოცნობა და მათი სხვაგვარად გაგება, და უფრო ნათლად დაენახა, სად დგას დღეს.“ „ჩემი საკუთარი შვილი“, რომელიც Netflix-ისთვის Gato Grande-მ შექმნა, მექსიკაში გადაიღეს პროფესიონალ მსახიობთა გუნდთან ერთად, რომელსაც ხელმძღვანელობდნენ ანა სელესტე მონტალვო პენია, ლუიზა გუსმანი, არმანდო ესპიტია, მაირა სერბულო, კასიო ფიგეროა, ალეხანდრო პორტერი, მაირა ბატალია და ანხელეს კრუსი. „ჩვენ გაგვიმართლა, რომ ვიმუშავეთ გამოჩენილ მექსიკელ მსახიობებთან. ეს მათთვის ნამდვილი გამოწვევა იყო, რადგან ისინი ნულიდან არ ქმნიდნენ პერსონაჟებს – მათ დიდი დრო უნდა დაეთმოთ რეალურ ადამიანებთან საუბრისთვის და მათზე დაყრდნობით აეშენებინათ როლები, რადგან ფილმის შუა ნაწილში სწორედ ამ რეალურ პროტაგონისტებზე გადავდივართ. ეს იყო მშვენიერი სავარჯიშო დაკვირვებასა და ინტერპრეტაციაში,“ იხსენებს ის. „თავდაპირველად, არაპროფესიონალი მსახიობები მინდოდა, მაგრამ მივხვდი, რომ საჭირო იყო ბევრად უფრო რთული რამ: მათ უნდა განესახიერებინათ ადამიანები, რომლებიც რეალურად არსებობენ. ამისთვის კი ნამდვილად დიდებული მსახიობებია საჭირო.“ ბერლინის კინოფესტივალზე მსოფლიო პრემიერის პატივის შესახებ ალბერდი აღნიშნავს: „ბერლინი შესანიშნავი ფესტივალია დიალოგისთვის. აუდიტორიასთან ურთიერთობა ყოველთვის ღრმად ამდიდრებს. ეს არის ფილმი, რომელიც იწვევს მწვავე დებატებსა და მნიშვნელოვან საუბრებს – დისკუსიებს, რომლებშიც დიდი სიამოვნებით მივიღებ მონაწილეობას როგორც მაყურებლებთან, ისე პრესასთან. ბერლინი ამისთვის იდეალური ადგილია.“ სცენარი პაბლო ტრაპეროს „კლანის“ თანაავტორებმა, ხულიან ლოიოლამ და ესტებან სტუდენტმა დაწერეს, ხოლო ფილმის პროდიუსერები იყვნენ სანდრა გოდინესი („რომა“), კარლა გონსალეს ვარგასი (Gato Grande-ს აღმასრულებელი დირექტორი) და მაქსიმილიანო სანგინე („Libre de reir“). „ეს იყო საკმაოდ მულტიკულტურული გუნდი, არგენტინელი სცენარისტებით, არგენტინელი პროდიუსერით, ჩილელი დამდგმელი მხატვრით და ჩილელი ოპერატორით, ხოლო დანარჩენი გუნდი მექსიკელია.“ კითხვაზე, მიდრეკილია თუ არა დოკუმენტური ფორმატისკენ, ის პასუხობს: „საბოლოოდ, მე მირჩევნია რეალობასთან მუშაობა; სწორედ აქ იწყება ჩემი ისტორიები. ფორმა – იქნება ეს მხატვრული თუ დოკუმენტური – ნაკლებად მაღელვებს. რაც ყველაზე მეტად მაინტერესებს, ეს არის რეალობასთან მუშაობა, როგორც ამოსავალ წერტილთან.“