შენიშვნა: ეს მიმოხილვა თავდაპირველად გამოქვეყნდა ჩვენი 2025 წლის BFI ლონდონის ფესტივალის გაშუქების ფარგლებში. ფილმი კინოთეატრებში 13 თებერვალს გამოდის. ბავშვის პერსპექტივიდან ავთენტური, პოლიტიკურად დატვირთული ამბის მოყოლა რთული ამოცანაა. მეორე მსოფლიო ომის მსგავს პერიოდში განვითარებული ამბებისთვის, სკოლის გაკვეთილებისა და პოპ-კულტურის მთელი ცხოვრებისეული კომბინაცია მაყურებელს მყისიერ ნაცნობობას უზრუნველყოფს, რაც ფილმებს საშუალებას აძლევს, ნაკლებად იყვნენ განმმარტებით კონტექსტზე ორიენტირებულნი და უფრო ორგანულად აღიქმებოდნენ, რადგან არ სჭირდებათ განმარტებები იმის შესახებ, თუ რას აკეთებდა ჰიტლერი კონკრეტულ მომენტში. ბუნებრივია, დასავლური სამყაროს სკოლის ისტორიის სასწავლო გეგმა შეზღუდულია – ბრიტანულ საშუალო სკოლაში ხუთი წლის განმავლობაში მეორე მსოფლიო ომის გარდა შესწავლილი თემების დათვლა ერთ ხელზე შემეძლო – ამიტომ კინორეჟისორებს იშვიათად ეძლევათ საშუალება, მოზარდობის ამბავი პოლიტიკური არეულობის დროს მოჰყვნენ ისე, რომ მაყურებელსაც ისე არ მოექცნენ, როგორც მათ ახალგაზრდა გმირებს. 1993 წლის ნიგერიის საპრეზიდენტო არჩევნების შემდეგ განვითარებული მოვლენების ფონზე – როდესაც ხმები ჯერ კიდევ ითვლებოდა და მილიონები გულუბრყვილოდ ოპტიმისტურად იყვნენ განწყობილნი ავტორიტარული ლიდერისგან დემოკრატიულად ძალაუფლების გადაცემის მოლოდინში, რომელმაც სულ ახლახან ჯარს ათობით მომიტინგის მოკვლა უბრძანა – აკინოლა დევის უმცროსის ფილმი „მამაჩემის ჩრდილი“ ყოველ ჯერზე კარგავს ავთენტურობას, როდესაც ის აჩერებს თხრობას და მაყურებელს დაძაბულ პოლიტიკურ კონტექსტს უხსნის. ეს იქნებოდა ამ მომენტში საუბრის ნომერ პირველი თემა, მაგრამ ყოველ ჯერზე, როდესაც ის ჩნდება, მასზე ისე საუბრობენ, თითქოს ადამიანებს პირველად უხსნიან. ეს არის ყველაზე დიდი ყურადღების გამფანტველი ფაქტორი იმ მშვენიერ ამბავში, რომელიც მოგვითხრობს ორ ძმაზე, რომლებიც თავიანთ შორეულ, იდუმალ მამასთან ერთად მოგზაურობენ სოფლიდან ლაგოსის ქალაქში, მოუხერხებლად და ხშირად უხსნიან კონტექსტს მაყურებელს, მიუხედავად იმისა, რომ ორი ახალგაზრდა გმირი იშვიათად სწავლობს ამას ჩვენთან ერთად. ეს ყოველთვის პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმის რეჟისორის მხრიდან გამბედაობის ან რწმენის ნაკლებობას ჰგავს, რომელსაც სურს, რომ ჩვენ მის ორ მთავარ გმირზე ჭკვიანები ვიყოთ იმ ცოდნით, რაც მათ მხოლოდ ნაწილობრივ აქვთ – ბუნდოვანი ცნობიერება იმისა, რომ არჩევნების გარშემო ქვეყანაში რაღაც რიგზე ვერ არის, მაგრამ ძალიან გულუბრყვილოები არიან კონკრეტული დეტალების განსასაზღვრად. ეს იქნებოდა უფრო ავთენტური შესავალი ამბავში, მაგრამ მთელი თხრობის განმავლობაში კონტექსტის „კოვზით კვება“ შეიძლება მაყურებლის ნდობის ღალატად მოგვეჩვენოს. ეს განსაკუთრებით გამაღიზიანებელია, როდესაც „ჩრდილის“ მიერ მის უძლიერეს მომენტებში გამოწვეული ემოციები საერთოდ არ არის დამოკიდებული მაყურებლის მიერ ქვეყნის პოლიტიკური სიტუაციის გაგებაზე. ამბავი შესაძლოა განუყოფლად იყოს დაკავშირებული არჩევნებთან, მაგრამ მამობრივი თავგანწირვის თემა ძლიერად გაჟღერდებოდა მაშინაც კი, თუ ერს მოცულ არეულობაზე მხოლოდ ბავშვური პერსპექტივა გექნებოდათ. რეალური ძმები გოდვინ ჩიემერი და ჩიბუიკე მარველუს ეგბო ახალგაზრდა და-ძმების, აკინისა და რემის როლებს ასრულებენ. ისინი ხშირად საკუთარ თავზე არიან მინდობილნი, რადგან მათი მამა მუდმივად სამსახურშია, დედა კი ზედმეტად დაკავებულია ოჯახის მოვლით, რომ მათთან ბევრი დრო გაატაროს. ერთ დილას, მათი მამა ფოლა („ლონდონის ბანდების“ ვარსკვლავი სოპე დირისუ) მოკლედ გამოჩნდება და, მას შემდეგ, რაც ბავშვები აპროტესტებენ, რომ ის მათთან არასდროს ატარებს დროს, თანხმდება, რომ ისინი ლაგოსში წაიყვანოს ერთდღიანი მოგზაურობისთვის. იქ მას დაცვის სამსახურში ნამუშევარი თანხა უნდა აეღო და მეტი საათების მოპოვება ეცადა – თუმცა, სოფლიდან დიდ ქალაქში მოხვედრის პროცესი არ არის მარტივი. არ არის საკმარისი, რომ ავტობუსი მრავალი მილის დაშორებით არის; ეკონომიკური კრახის გამო საწვავის ეროვნული დეფიციტი ნიშნავს, რომ ისინი მთელ გზას ვერც კი გადიან, და როდესაც აღწევენ დანიშნულების ადგილს, უფრო მეტად ხვდებიან ფოლას სასოწარკვეთილებას ანაზღაურების მისაღებად, მაშინაც კი, როდესაც მთელი ქვეყანა ირგვლივ ინგრევა. დაძაბულობა, რომელიც დირისუს შესანიშნავ შესრულებას განაპირობებს, არის მისი სურვილი, დადებითი სამაგალითო როლად მოევლინოს შვილებს, სასოწარკვეთილი იმით, რომ ზედმეტად კომპენსირება გაუკეთოს ხანგრძლივ არყოფნას იმ ბავშვების თვალში, რომლებმაც ძალიან ცოტა იციან მისი ყოველდღიური ცხოვრების შესახებ და კიდევ უფრო ნაკლები ესმით. ფილმი საუკეთესოა, როდესაც ის ამ ურთიერთობას წინა პლანზე წევს და სოციალურ კოლაფსს პერიფერიაზე ტოვებს, რომელიც მხოლოდ პლაჟებზე მომიტინგეების ან გასართობ პარკში სხვა ბავშვების სრული არყოფნის ხილვით იპარება კადრში; ეკონომიკა მძიმე მდგომარეობაშია და მოსახლეობა მაღალი მზადყოფნის რეჟიმშია გადატრიალების მოლოდინში, მაგრამ ეს არასოდეს არის ისეთი შემზარავი, როგორც მაშინ, როდესაც ის, უსიტყვოდ, ოჯახური კავშირების ტრადიციულ დრამაში იპარება. ბავშვების მიერ მშობლების პერსპექტივის პირველად გაგება გაზრდის ტროპია, მაგრამ დევის უმცროსი ამ ასპექტს დახვეწილად და ელეგანტურად ამუშავებს. როდესაც მათი მამა პირველად უყვება, თუ როგორ შეხვდა დედას – ამბავი, რომელიც მათ არასოდეს მოუსმენიათ – ეს არის ოსტატური მომენტი, როდესაც ორი ბავშვი აცნობიერებს, რომ მათ მშობლებს შინაგანი ცხოვრება და მათამდე არსებული მთელი ცხოვრება ჰქონდათ. ეს დაუფასებელი გაცვლა-გამოცვლები ფილმის მამოძრავებელი ძალაა. რამდენადაც მოუხერხებლად არის გადმოცემული, პოლიტიკური განუყოფელია პირადი ფოლასთვის, მისი მხარდაჭერა სოციალ-დემოკრატიული კანდიდატის, მ.კ.ო აბიოლას მიმართ – რომლის გამარჯვება, ხმების უმრავლესობით, მოქმედმა ხელისუფლებამ გააუქმა, არჩევნების ფართომასშტაბიანი გაყალბების მოტივით ქვეყნის ყველა რეგიონში.