ალპურ თავშესაფარში, სადაც „ტყის სიმაღლე“ ვითარდება, ფუფუნება არ არის, მხოლოდ ყველაზე აუცილებელი კომფორტია შეთავაზებული: ცხელი წყალი დღეში მხოლოდ რამდენიმე საათით მოდის, სადილად მიწოდებული სუპი თხელი და უგემურია, მაგრამ ნოყიერი, და არც კი იკითხოთ სად დატენოთ ტელეფონი, რადგან თავაზიან, მაგრამ მტკიცე უარს მიიღებთ. ეს არის ადგილი მოლაშქრეებისთვის დასასვენებლად და არა დასასვენებლად — თუმცა იმ ქალებისთვის, რომლებიც ამ ადგილს სხვადასხვა სეზონსა და ამინდში მართავენ, ეს არის ადგილი, სადაც შეუძლიათ ცხოვრებას პაუზა დააჭირონ და შესაძლოა, საბოლოოდ მოუსმინონ საკუთარ თავს სიჩუმეში. მანონ კუბიას მშვენიერი, ჩურჩულის მსგავსი სადებიუტო ნამუშევარი ამიტომაც არ არის დრამატული ინციდენტებითა და გამოცხადებებით სავსე ფილმი, თუმცა მისი ეფექტი ნათელი და გამწმენდია, როგორც მთის წყარო. „ტყის სიმაღლე“ შთაგონებულია კუბიას ათწლიანი გამოცდილებით, როგორც მთის თავშესაფრის გამგის. ალპური პეიზაჟი, რომელიც აქ ასე მომხიბვლელად არის გამოკვლეული, ადრეც იყო მისი მოკლემეტრაჟიანი ფილმების განუყოფელი ნაწილი, განსაკუთრებით 2016 წლის ლოკარნოს გამარჯვებული „დროის სისავსე“. მიუხედავად იმისა, რომ აქ მსუბუქად სცენარით გათვალისწინებული ნარატივია გაჟღენთილი — განსაკუთრებით მის მესამე და ბოლო ნაწილში, ინტიმური დუეტით — ფილმი ძირითადად დოკუმენტური სიზუსტით არის მორგებული გარემოს დეტალებსა და ტექსტურებზე. გადაღებული ოთხი სეზონის განმავლობაში, რეალური აქტივობებით მოქმედ თავშესაფარში, კუბიას მსახიობები ურთიერთობენ რეალურ მოლაშქრეებთან, რომლებიც გადიან ამ ადგილას. ეს არის გამამხნევებელი და უნიკალური ნამუშევარი: მიუხედავად იმისა, რომ მისი ტრიპტიქური სტრუქტურა და ფოკუსის ცვლა ქალური იდენტობის სხვადასხვა ფორმებსა და ეტაპებზე ყველაზე მარტივად იწვევს კელი რაიხარდტის „ზოგიერთი ქალის“ შედარებას, არაფერია მსგავსი არტჰაუს ბაზარზე. სპეციალისტ დისტრიბუტორებს შესაძლოა გამბედაობა შესძინოს ფილმის სპეციალურმა ჟიურის მოხსენიებამ ბერლინის „პერსპექტივების“ კონკურსზე, სადებიუტო ფილმების კატეგორიაში პრემიერის შემდეგ. (გაყიდვებს უზრუნველყოფს Rai Cinema International Distribution.) მიუხედავად მისი მოკრძალებული მასშტაბისა, „ტყის სიმაღლის“ განზრახ, მომაჯადოებელი რიტმი და სენსორული სიმკვრივე მოითხოვს კინოთეატრალურ ჩვენებას, ისევე როგორც მისი მკაცრი, სანახაობრივი მთის პეიზაჟები, გადაღებული ტაქტილურ 16 მმ ფირზე ოპერატორ რობინ ფრესონის მიერ — ძნელია წარმოიდგინო, რომ ფილმს იგივე უცნაურად მომცველი ხარისხი ექნება სტრიმინგ პლატფორმებზე. გაზაფხულის გამამხნევებელ პირველ გამოვლინებაში განვითარებული ფილმის პირველი მესამედი ფოკუსირებულია ანაზე (სალომე რიშარი, კუბიას 2023 წლის მოკლემეტრაჟიანი ფილმის „სრული ღამე“ ვარსკვლავი), ოცდაათ წელს გადაცილებულ ადგილობრივ ქალზე, რომელსაც თავშესაფარში რამდენიმე სამუშაო სეზონი აქვს გატარებული და ვისთვისაც ეს თვალწარმტაცი რეგიონი უბრალოდ სახლია. ამ ნაცნობობას გარკვეული მოუსვენრობა მოჰყვა: მას განზრახული აქვს, რომ ეს მისი ბოლო სეზონი იქნება ამ სამსახურში, თუმცა მომხიბვლელ მოგზაურ ორნითოლოგ ანტუანთან (ართურ მარბაქსი) მსუბუქი ფლირტი საქმეს საინტერესოს ხდის. ანტუანი ეძებს როჭოს, იშვიათი სახეობის ფრინველს, რომელიც სწრაფად ქრება რეგიონიდან და წარმოადგენს თითქმის მითიურ მოტივს ფილმში — ბუნებრივი, მაგრამ მზარდი საფრთხის ქვეშ მყოფი ცხოვრების წესის სიმბოლოს. ზაფხულში კი უფროსი, უფრო გამოცდილი ელენი (აურელია პეტი) იღებს სამუშაოს სწრაფი, ნაცადი სტილით, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში დროებითი, უმნიშვნელო სამუშაოდან აქვს ნასწავლი. მაგრამ ამაში სიამოვნებაც არის. ეს თავშესაფრის ყველაზე დატვირთული სეზონია, რაც ფილმის ყველაზე ხალისიან, მოლაპარაკე მონაკვეთს ქმნის, და ელენი კარგად ეგუება ნებისმიერი კომპანიის რიტმსა და მოცულობას, ზოგჯერ კი ტყეში გადის მოსასვენებლად. კუბიას დრამატული აქცენტები ზოგადად მოულოდნელია — საიდუმლო იმისა, თუ რა მოხდა ერთი დაჯავშნილი მოლაშქრეების ოჯახთან, რომელიც არასოდეს გამოჩენილა ძლიერი წვიმის დროს, გაურკვეველი რჩება — ხოლო ნაკლებად მნიშვნელოვანი სცენები ჯილდოს მომტან, დაკვირვებით დასკვნებამდე მიდის. ერთ ლამაზ ეპიზოდში ქოხში გარეთ სადილი გადაიქცევა სპონტანურ საცეკვაო წვეულებად ცოცხალი მუსიკოსის თანხლებით, რომელიც მხიარულად არაავთენტურ ბოსა ნოვას მღერის. და ბოლოს, როდესაც თავშესაფარი ზამთრისთვის ცარიელდება, გარედან მყოფი სიუზანი (ანა კუზენსი) ჩამოდის, რათა მას არასეზონზე მიხედოს. ელენის მსგავსად, ისიც ორმოცდაათიან წლებშია, თუმცა მისი წარმომავლობა ძალიან განსხვავებულია: ოდესღაც შეძლებული ცოლი და დედა, ახლა მარტოხელა და შვილებგაზრდილი, ის პირველად ცხოვრობს საკუთარი პირობებით. მარტოობა, მაგრამ არა განმარტოება, რომელსაც პატარა, თოვლით დაფარული ქოხი სთავაზობს, ზუსტად ის არის, რასაც ის ეძებს: როდესაც ის კმაყოფილებით უვლის ბუხარს, კითხულობს წიგნს და თავის თბილ ქურთუკში გახვეული წვება საწოლში, „ტყის სიმაღლე“ ერთგვარ „ანტი-ნათებად“ გვევლინება, ქალური განმარტოების სამკურნალო სარგებლის დასტურად. ეს, რა თქმა უნდა, დიდხანს ვერ გაგრძელდება, რადგან თავშესაფარში ერთი მამაკაცი სტუმარი გამოჩნდება — ახალგაზრდა არმიის დეზერტირი, თავისებურად მშვიდად ცხოვრებაში დაკარგული — მაგრამ მათ შორის ნაზი, თავშეკავებული კავშირი გაჩნდება. ამ ყველაფრის ფონზე, „ტყის სიმაღლე“ ბედნიერად არის „მოჩვენებული“ იმ ადამიანების სულებით, რომლებმაც გაიარეს მისი მოკრძალებული ხის ადგილმდებარეობა, რომელიც უცვლელი რჩება და გულგრილია თანამედროვე განვითარებისა და ზეწოლის მიმართ.