თუკი ისტორიული ფილმის სანდოობა მაყურებლის უნარით იზომება, წარმოიდგინოს აღნიშნული პერსონაჟი iPhone-ზე სქროლვისას, მარკუს შლაინცერი ჟანრში შეტანილი წვლილისთვის აღიარებას იმსახურებს. ავსტრიელი რეჟისორის უახლესი ნამუშევარი, მაკაბრული, ფსევდო-ზღაპარი სახელწოდებით „როუზი“, მე-17 საუკუნის გერმანიაში ვითარდება. ეს პერიოდია, რომელშიც შლაინცერი იოლად მოგზაურობს: შესავალი ნარაციის (მარისა გროვალდტის მიერ საეჭვო მხიარულებით წაკითხული) შემდეგ, ჩვენ ვხვდებით სანდრა ჰიულერის ამავე სახელწოდების ომის ვეტერანს – ქალს, რომელიც წლების განმავლობაში მამაკაცად წარმოჩინდება („შარვალში მეტი თავისუფლებაა“, – განმარტავს ის მოგვიანებით) – ზუსტად მაშინ, როდესაც ის ხვდება სოფლელთა ჯგუფს იმ მიწის ნაკვეთის მახლობლად, რომელზეც ცრუ პრეტენზიით მივიდა. ღამეა და სცენა ჩირაღდნების შუქით არის განათებული – ეს ყველაფერი უკეთ წარმოაჩენს სახეების ასიმეტრიას და აყალიბებს „როუზის“ სამყაროს ტექსტურებსა და პოტენციურ საფრთხეებს. ეს სხვა ეპოქიდან მოსულ რაღაცას ჰგავს. ფილმის ბერლინალეზე ნახვისას, ჩემი აზრები მოედო რადუ ჟუდის „აფერიმიდან!“ ალექსეი გერმანის „ძნელია ღმერთობა“-მდე – როგორც ტონალობის (ერთგვარი მოწყვეტილი ირონია, რომელიც საბოლოოდ ფუნდამენტურ და ღრმა რაღაცას უთმობს ადგილს), ასევე იმის თვალსაზრისით, თუ როგორ შეიძლება მისი მრავალი მონოქრომული პეიზაჟი (ოპერატორი ჯერალდ კერკლეცია, რომელიც სილამაზეს მარცვლოვან დეტალებში პოულობს) ადვილად მივიჩნიოთ ნახშირით შესრულებულ ნახატებად. „როუზი“ შლაინცერის მესამე სრულმეტრაჟიანი ფილმია, „მიქაელის“ (2011) და „ანჯელოს“ (2018) შემდეგ, თუმცა კარიერა მან კასტინგის დირექტორად დაიწყო ისეთი რეჟისორებისთვის, როგორებიც არიან ჯესიკა ჰაუსნერი, მიხაელ ჰანეკე და ულრიხ ზაიდლი. იმ ადრეული თანამშრომლებიდან, შლაინცერის აღიარებული დებიუტი (რომელიც ერთი შეხედვით ნორმალური ბიჭის ისტორიას მოგვითხრობდა, რომელსაც სარდაფში ბიჭი ჰყავდა გამოკეტილი) ალბათ ყველაზე ახლოს იდგა ზაიდლთან, მაგრამ ამჯერად ჰანეკე უფრო ზუსტ შედარებად გამოიყურება – განსაკუთრებით „თეთრი ლენტი“, კიდევ ერთი ფილმი, რომელმაც ამხილა პატრიარქალური ქრისტიანული რწმენის სისტემები, რომლებზეც მსოფლიოს ამ ნაწილის დიდი ნაწილი იყო აგებული. ნაწილობრივ მე-16 საუკუნის გლეხი თაღლითის, მარტინ გერის, შთაგონებით შექმნილი ისტორია, ჰიულერის გენდერულად არატრადიციულ ანტიგმირს (რომელსაც ოცდაათწლიან ომში ტყვიასთან შეხვედრის შემდეგ მარჯვენა ლოყაზე უშნო ნაწიბური ამჩნევია) მიჰყვება, როდესაც ის ფარულად ინტეგრირდება ღვთისადმი და სტოიციზმისადმი მიძღვნილ საზოგადოებაში. რამდენიმე ადრეული წარმატებით წახალისებული (შლაინცერის ერთ-ერთ საუკეთესო ეპიზოდში, ის მეზობლების ნდობას სასწაულებრივად დათვის მოკვლით იძენს), ის მალევე გამოცდის ბედს, როდესაც თანხმდება ცოლად გაჰყვეს მდიდარი მიწის მესაკუთრის ქალიშვილს: გოგონას სახელად სუზანა (ქერო ბრაუნის შესანიშნავი შესრულება), რომლის ერთი შეხედვით დამთმობი და ღვთისმოსავი ბუნება მცირე საფრთხეს წარმოადგენს; მაგრამ რომელიც ერთგვარ ნაპერწკლად იქცევა, როგორც კი ბავშვი სასწაულებრივად ჩაისახება. შლაინცერის ფილმი შემდეგ მოსალოდნელი მიმართულებით უხვევს, თუმცა არასოდეს ისე, როგორც ამას ელოდებით. ზედმეტია იმის თქმა, რომ ჰიულერი ბრწყინვალეა იმ როლში, რომელიც დიდად არის დამოკიდებული მის ფიზიკურ საშემსრულებლო შესაძლებლობებზე. შლაინცერი, რა თქმა უნდა, არ არის იაფი სენტიმენტების მოყვარული, მაგრამ როდესაც სიუჟეტში ბედნიერების მსგავსი რამ ჩნდება, თავშეკავება, რომლითაც ჰიულერი „როუზის“ გულს დნობის საშუალებას აძლევს, მაინც აღსანიშნავია. ფილმი გადადის ფინალურ მონაკვეთზე, რომელიც შედგება თხრობით ეკონომიური, ნაზად კომპოზირებული და ჩუმად გამანადგურებელი ვინიეტებისგან, რა დროსაც როგორც შლაინცერი, ასევე ჰიულერი სრულად უმკლავდებიან ამოცანას. „ინტერესის ზონისა“ და „დაცემის ანატომიის“ შემდეგ თითქმის სამწლიანი შემოქმედებითი პაუზის შემდეგ, „როუზმა“ მაღალი სტანდარტი დაამყარა იმისთვის, რაც უკვე მსახიობისთვის კიდევ ერთი აღსანიშნავი პერიოდი იქნება „პროექტი ჰეილ მერი“, ინარიტუს „მთხრელი“ და პაველ პავლიკოვსკის „1949“ – ყველა მათგანი სავარაუდოდ ჩვენთან იქნება მომდევნო 12 თვის განმავლობაში. მიუხედავად იმისა, ეს ფილმები საბოლოოდ დაჩრდილავს თუ არა „როუზს“ ან უფრო მეტად აქცევს მას განხილვის საგნად, „როუზი“ ნამდვილად არ არის მცირე დამატება მსახიობის შემოქმედებაში. „როუზის“ პრემიერა 2026 წლის ბერლინალეზე შედგა. ირლანდიელმა, ბერლინში მოღვაწე რორი ო'კონორმა ევროპის კინოფესტივალების მიმოხილვა 2012 წლიდან დაიწყო. „The Film Stage“-ის რეგულარული თანამშრომელი, მისი ნამუშევრები ასევე გამოქვეყნებულა „Frieze“, „The Playlist“ და „CineVue“-ში.