თუკი ისტორიული ფილმების სანდოობა იზომება აუდიტორიის უნარით, წარმოიდგინოს მოცემული პერსონაჟი iPhone-ზე სქროლვისას, მარკუს შლაინცერი ჟანრში შეტანილი წვლილისთვის აღიარებას იმსახურებს. ავსტრიელი რეჟისორის უახლესი ნამუშევარი, მაკაბრული, ფსევდო-ფოლკლორული ზღაპარი სახელწოდებით „როუზი“, მე-17 საუკუნის გერმანიაში ვითარდება. ეს ის პერიოდია, რომელშიც შლაინცერი იოლად მოგზაურობს: შესავალი ნარაციის (მარისა გროვალდტის მიერ საეჭვო მხიარულებით წაკითხული) შემდეგ, ჩვენ ვხვდებით სანდრა ჰიულერის ამავე სახელწოდების ომის ვეტერანს – ქალს, რომელიც წლების განმავლობაში კაცად წარმოჩინდებოდა („შარვალში მეტი თავისუფლებაა“, – ხსნის ის მოგვიანებით) – ზუსტად მაშინ, როდესაც ის ხვდება სოფლელთა ჯგუფს მიწის ნაკვეთის მახლობლად, რომლის ტყუილუბრალოდ მითვისებასაც აპირებს. ღამეა და სცენა ჩირაღდნების შუქით არის განათებული – ეს კიდევ უფრო უკეთ წარმოაჩენს სახეების ასიმეტრიას და აყალიბებს „როუზის“ სამყაროს ტექსტურებსა და პოტენციურ საფრთხეებს. ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს სხვა ეპოქიდან იყოს. გასულ უქმეებზე ბერლინალეზე მისი ყურებისას, ჩემი აზრები მოედინებოდა რადუ ჟუდის „აფერიმიდან!“ ალექსეი გერმანის „ღმერთად ყოფნა ძნელია“-მდე – როგორც ტონალობით (ერთგვარი მოწყვეტილი ირონია, რომელიც საბოლოოდ ფუნდამენტურ და ღრმა რაღაცაში გადადის), ასევე იმით, თუ როგორ შეიძლება მისი მრავალი მონოქრომული ხედი (ოპერატორი ჯერალდ კერკლეცია, რომელიც სილამაზეს მარცვლოვან დეტალებში პოულობს) ადვილად მოგეჩვენოს ნახშირწყლიან ნახატებად. „როუზი“ შლაინცერის მესამე სრულმეტრაჟიანი ფილმია „მაიკლის“ (2011) და „ანჯელოს“ (2018) შემდეგ, თუმცა მან კარიერა კასტინგის დირექტორად დაიწყო ისეთი კინორეჟისორებისთვის, როგორებიც არიან ჯესიკა ჰაუსნერი, მიხაელ ჰანეკე და ულრიხ ზაიდლი. ამ ადრეული თანამშრომლებიდან შლაინცერის აღიარებული დებიუტი (რომელიც მოგვითხრობდა ერთი ერთი შეხედვით ნორმალური ბიჭის შესახებ, რომელსაც სარდაფში ბიჭი ჰყავდა გამოკეტილი) ალბათ ზაიდლთან ყველაზე ახლოს იდგა, მაგრამ ამჯერად ჰანეკე უფრო ზუსტ შედარებად მოჩანს – განსაკუთრებით „თეთრი ლენტი“, კიდევ ერთი ფილმი, რომელიც აკრიტიკებდა პატრიარქალურ ქრისტიანულ რწმენის სისტემებს, რომლებზეც ამ სამყაროს დიდი ნაწილი იყო აგებული. ნაწილობრივ მე-16 საუკუნის გლეხი-თაღლითის, მარტინ გერის ისტორიით შთაგონებული, ფილმი მიჰყვება ჰიულერის გენდერულად არატრადიციულ ანტიგმირს (რომელსაც ოცდაათწლიან ომში ტყვიასთან შეხვედრისგან მარჯვენა ლოყაზე ჯერ კიდევ ეტყობა ნაიარევი), რომელიც ფარულად ინტეგრირდება ღვთისადმი და სტოიციზმისადმი მიძღვნილ საზოგადოებაში. ადრეული წარმატებებით გამხნევებული (შლაინცერის ერთ-ერთ საუკეთესო სცენაში, ის სასწაულებრივად კლავს დათვს და მეზობლების ნდობას იპყრობს), ის მალე ბედს ცდის და თანხმდება მდიდარი მიწათმფლობელის ქალიშვილზე დაქორწინებას: გოგონაზე სახელად სუზანა (კარო ბრაუნის შესანიშნავი შესრულება), რომლის მოჩვენებითი მოქნილობა და ღვთისმოსაობა მცირე საფრთხეს ქმნის; მაგრამ რომელიც ერთგვარ კატალიზატორად იქცევა მას შემდეგ, რაც ბავშვი სასწაულებრივად ჩაისახება. შლაინცერის ფილმი შემდეგ მოსალოდნელი მიმართულებით იხრება, თუმცა არასოდეს ზუსტად ისე, როგორც ამას ელოდებით. რასაკვირველია, ჰიულერი ბრწყინვალეა როლში, რომელიც დიდად არის დამოკიდებული მის ფიზიკურ შესაძლებლობებზე. შლაინცერი, ბუნებრივია, არ არის იაფი სენტიმენტების მოყვარული, მაგრამ როდესაც სიუჟეტში რაღაც ბედნიერების მსგავსი ჩნდება, ის თავშეკავება, რომლითაც ჰიულერი „როუზის“ გულს გათბობას აძლევს საშუალებას, მაინც აღსანიშნავია. ფილმი საბოლოო მონაკვეთში გადადის, რომელიც შედგება ნარატიულად ეკონომიური, ნაზად კომპოზირებული და წყნარად დამანგრეველი ვინიეტებისგან, რა დროსაც შლაინცერიც და ჰიულერიც სრულად აკმაყოფილებენ მოლოდინს. მას შემდეგ, რაც „ინტერესის ზონისა“ და „დაცემის ანატომიის“ შემდეგ სამწლიანი შემოქმედებითი პაუზა იყო, „როუზმა“ მაღალი სტანდარტი დაამყარა იმისთვის, რაც მსახიობისთვის უკვე კიდევ ერთ მნიშვნელოვან პერიოდად ყალიბდება „პროექტ ჰეილ მერის“, ინიარიტუს „მთხრელისა“ და პაველ პავლიკოვსკის „1949“-ის გამოსვლით, რომლებიც სავარაუდოდ მომდევნო 12 თვის განმავლობაში გამოვა. მიუხედავად იმისა, ეს ფილმები საბოლოოდ გადააჭარბებენ თუ არა მას, ან მეტად შემოიტანენ მას საუბარში, „როუზი“ ნამდვილად არ არის მცირე დამატება მსახიობის შემოქმედებაში. „როუზის“ პრემიერა 2026 წლის ბერლინალეზე შედგა. * * * რეცენზია რორი ო'კონორისგან: ირლანდიელი, ბერლინში მოღვაწე, რორი ო'კონორი ევროპულ კინოფესტივალებს 2012 წლიდან აშუქებს. ის არის The Film Stage-ის რეგულარული თანამშრომელი, მისი ნამუშევრები ასევე გამოქვეყნებულა Frieze-ში, The Playlist-სა და CineVue-ში.