გაფრთხილება: ეს სტატია შეიცავს სპოილერებს სერიალებისთვის „შვიდი სამეფოს რაინდი“ და „საოცარი კაცი“ (პირველი სეზონი). გახსოვთ დრო, როცა სატელევიზიო შოუებს უფლება ჰქონდათ, უბრალოდ სატელევიზიო შოუები ყოფილიყვნენ? იმის რისკის მიუხედავად, რომ უამრავი „კი, ბაბუა, ძილის დროა“ მიმები გამახსენდება, მართლაც იყო დრო, როცა პატარა ეკრანზეც კი ფრენჩაიზები უარს ამბობდნენ მაყურებლისთვის საათობით არასაჭირო, დამატებითი „საშინაო დავალების“ მიცემაზე. CW-ის სუპერგმირულ სერიალ „სმოლვილს“ არ სჭირდებოდა ფილმები ან კომიქსები გასაგებად; ის უბრალოდ არსებობდა საკუთარ, განცალკევებულ კუთხეში და ჩვენგან მხოლოდ სუპერმენის შესახებ პოპ-კულტურის ზოგად ცოდნას მოითხოვდა. საყვარელი „ბეტმენი: ანიმაციური სერიალი“ მსგავს მიდგომას იყენებდა, წყაროს მასალას სახელმძღვანელოდ აქცევდა იმის მოსათხრობად, რაც ხშირად ხდებოდა შოუს DC კომიქსების პერსონაჟების საბოლოო ვერსიები. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, უწყვეტობა ყოველთვის არ იყო მთავარი, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად შორს წავედით ამ მიმართულებით ბოლო დროს. თუმცა, რასაც „შვიდი სამეფოს რაინდი“ და Marvel-ის ახლახან გამოსული „საოცარი კაცი“ გვთავაზობენ, არის ის, რომ ეს დღეები არ უნდა იყოს შორეული მოგონება ჩვენს უკანა ხედვის სარკეებში. რა თქმა უნდა, ორივე შოუს აშკარა კავშირი აქვს მიმდინარე სამყაროებთან და ვერც ერთი ვერ გაექცევა მათ წინამორბედი პროექტების ჩრდილს. „საოცარი კაცი“, ბოლოს და ბოლოს, სერ ბენ კინგსლის ტრევორ სლეტერის პერსონაჟს იყენებს გმირული სიუჟეტური ხაზის დასასრულებლად, რომელიც სრულიად სხვა Marvel-ის კინემატოგრაფიულ სამყაროში დაიწყო, ხოლო „შვიდი სამეფოს რაინდი“ ყოველგვარ ძალისხმევას იჩენს „სამეფო კარის თამაშებთან“ მუსიკალური კავშირების დასამყარებლად. მაგრამ, ამის მიუხედავად, ეს ორი სულიერი და-ძმა დროული შეხსენებაა იმისა, თუ რამდენად კარგი იყო ყველაფერი ადრე. თუ აქ რაიმე გაკვეთილია სასწავლი, ეს არის ის, რომ ბლოკბასტერული ტელევიზია არ უნდა იყოს სიჭარბის ვარჯიში. ხანდახან, უბრალოდ კარგი ისტორიის მოყოლა საკმარისია, რათა ის ღირებული იყოს. ამ ორმა შოუმ ზუსტად დაამტკიცა, რატომ. წყვილი ეპიზოდური შოუ ორ განსხვავებულ უცნობზე, რომლებიც ერთიანდებიან — ერთ-ერთი მათგანი თამაშის შემცვლელ საიდუმლოს მალავს, მეორეს კი დიდება და სიმდიდრე სურს — და თავგადასავლების სერიაში ეხვევა, რაც მათ იმაზე მეტად აახლოებს, ვიდრე ოდესმე წარმოედგინათ? ჰო, გასაკვირი არ არის, რატომ იწვევს „საოცარი კაციც“ და „შვიდი სამეფოს რაინდიც“ ამდენ აშკარა პარალელსა და შედარებას მათ შორის. უღიმღამო, ნაჩქარევი და ზედმეტად კორპორატიული პროდუქციების უნაყოფო ზღვაში, ესენი თავისთავად ორი ტროპიკული კუნძულია. ყველაფერი იქიდან იწყება, რომ მათ იციან თავიანთი ლიმიტები. არცერთ სამყაროში Marvel არ დაამტკიცებდა „საოცარ კაცს“ იმ იმედით, რომ ის გამოიწვევდა კანონის შემცვლელ „ბომბებს“, როგორც ეს „საიდუმლო შემოჭრაში“ ვნახეთ. არც „შვიდი სამეფოს რაინდი“ აპირებდა ოდესმე კონკურენცია გაუწიოს „სამეფო კარის თამაშებს“ ან „დრაკონის სახლს“ მასშტაბით, სიდიდითა და ამბიციით. სამაგიეროდ, სიმსუბუქე არის მთელი აზრი. მიუხედავად იმისა, რომ თანამედროვე მაყურებელი სამწუხაროდ გაწვრთნილია იმისთვის, რომ უარყოს ყველაფერი, რაც დიდ სამყაროში „სიუჟეტს წინ არ წაწევს“, ეს ორი შოუს ხარჯზე ხდება, რომლებიც ისეთივე პერსონაჟზე ორიენტირებული, უბრალო და წმინდად გასართობია, როგორც ნებისმიერი სხვა რამ მათ შესაბამის ფრენჩაიზებში. განა ეს არ არის ისეთი გამახალისებელი, როგორც დღევანდელ დროში შეიძლება იყოს? სიმონ უილიამსის (იახია აბდულ-მატინ II) და ტრევორ სლეტერის ემოციური მოგზაურობები შეიძლება სრულიად უაზრო იყოს „შურისმაძიებლები: განკითხვის დღე“ და „საიდუმლო ომები“-ს ფონზე, ხოლო დანკისა (პიტერ კლეფი) და ეგის (დექსტერ სოლ ენსელი) ვესტეროსის მასშტაბით მოგზაურობა, როგორც ზღუდე-რაინდისა და შეიარაღებულის, არ (პირდაპირ) მივყავართ პოლიტიკურ ინტრიგებამდე „სამეფო კარის თამაშების“ დასაწყისში. მაგრამ ამ გმირებში ჩვენი ინვესტირებით, ისინი მაინც სამყაროს ნიშნავს ჩვენთვის. ბლოკბასტერული სანახაობის მზარდი ეპოქაში, რაღაც უნდა ითქვას იმ ისტორიების აუცილებლობაზე, რომლებიც მცირე კლავიშში თამაშდება. ყველა „შურისმაძიებლების“ ქროსოვერ ფილმის წარმატება უპირველეს ყოვლისა განპირობებულია მათ შორის არსებული სოლო ფილმების ფრთხილი საფუძვლის ჩაყრით და მომზადებით. ამასობაში, „სამეფო კარის თამაშები“ ფენომენად იქცა თავისი დრაკონის ზომის მოქმედებებისა და სამყაროს დასასრულის საფრთხეების გამო, მაგრამ საით მიდიხარ იქიდან? „დრაკონის სახლის“ ნაცვლად, კიდევ ერთი სერიალი პოლიტიკურ დავაზე და ტახტისთვის ძალაუფლების ხელში ჩაგდებაზე, წარმოიდგინეთ, რამდენად ეფექტური იქნებოდა „შვიდი სამეფოს რაინდი“, როგორც „გემოვნების გამწმენდი“. ცხადია, ეს ლოგიკა ჰოლივუდის საყოველთაო სიბრძნეს ეწინააღმდეგება, მაგრამ სწორედ ეს ხდის „შვიდი სამეფოს რაინდის“ და „საოცარი კაცის“ მსგავს შოუებს ასე სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანს. მათი „ბადი-კომედიის“ ხიბლისა და დაბალი რისკის მღელვარების მიღმა, ესენი შეხსენებებია იმისა, თუ რატომ შეუყვარდათ მაყურებლებს მთელ მსოფლიოში ეს ნაწარმოებები თავიდანვე. სიმონის და ტრევორის აუდიტორიის ჩანაწერის გაკეთებაზე ფაციფუცი, ან დანკისა და ეგის კეთილგანწყობით ერთმანეთის დაცინვა სატურნირო შერკინების ყურებისას, შეიძლება იყოს ისეთივე მომხიბვლელი, როგორც ყველაზე ეპიკური, უზარმაზარი მომენტები ამ სამყაროებიდან ნებისმიერში (თუ არა უფრო მეტად). დრაკონები და პორტალები იღებენ ყველაზე სექსუალურ სათაურებს, მაგრამ ისინი აბსოლუტურად არაფერს ნიშნავს, როდესაც მოწყვეტილია იმ ემოციურ საფუძველს, რომელიც თავიდანვე გვჭირდება. საბედნიეროდ, „საოცარ კაცს“ და „შვიდი სამეფოს რაინდს“ ეს ახსოვს.