ფილმები რეალობისგან თავის დაღწევის შესანიშნავი საშუალებაა. მათ სხვა სამყაროებში გადავყავართ და ყოველდღიური ცხოვრებისგან მოსვენებას გვანიჭებენ. მიუხედავად იმისა, გიყვართ თუ არა ექშენი, კომედია, დრამა, რომანტიკა თუ საშინელებათა ჟანრი, ყველა გემოვნების ადამიანისთვის მოიძებნება რამე. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ ფილმების ყურება, როგორც წესი, სოციალური გამოცდილებაა მეგობრებთან, ოჯახის წევრებთან ან მნიშვნელოვან სხვასთან ერთად, ზოგჯერ ჯობია მათი მარტო ყურება. მარტო ყურებას განსაკუთრებული მაგია აქვს და ის შეიძლება მართლაც ჩამთრევი გამოცდილება იყოს. დასაწყისისთვის, არ არის საჭირო ფიქრი იმაზე, ვინ საუბრობს ჩუმ სცენებზე ან ხომ არ რეკავს ვინმეს ტელეფონი. შეგიძლიათ სრულად ჩაეფლოთ ფილმის სამყაროში და სხვა ადგილას გადაინაცვლოთ. ეს განსაკუთრებით ეხება ფილმებს, რომლებიც სრულ ყურადღებას მოითხოვს. ფილმების მარტო ყურებას შეუძლია უნიკალური, ჩამთრევი გამოცდილება მოგცეთ, რაც სხვებთან ერთად ყურებისას შეუძლებელია. ზოგიერთ ფილმს კი უბრალოდ ჯობია, მარტო, სხვების გარეშე უყუროთ. ასე რომ, ზედმეტი ლაპარაკის გარეშე, მოდით გადავიდეთ იმ ფილმების სიაზე, რომლებიც აუცილებლად მარტო უნდა ნახოთ! **„ცუდი ლეიტენანტი“ (Bad Lieutenant)** ჰარვი კეიტელი თამაშობს კორუმპირებულ, ნარკოდამოკიდებულ ნიუ-იორკის პოლიციის ლეიტენანტს, რომელიც იძიებს მონაზვნის ძალადობრივი სექსუალური თავდასხმის საქმეს. ფილმი იმდენად გამოძიებაზე არ არის, რამდენადაც მის ქმედებებზე, რელიგიური თემები აძლიერებს მისი ნელი დაღმასვლის ტრაგედიას და აჩვენებს პატიების ამაო მცდელობებს. ის სცილდება ნარკოდამოკიდებულებას, რადგან კეიტელის ლეიტენანტი საშიში ხდება ყველასთვის, ვისაც შეხვდება. „ცუდი ლეიტენანტის“ შესახებ ყველაფერი მკაცრი და ექსპლუატაციურია, მრავალი სცენით, რომლის ნახვის წინაც მართლაც დაგჭირდებათ დარწმუნდეთ, რომ სხვა ადამიანი თავს კომფორტულად იგრძნობს. ამიტომაც, ალბათ, გსურთ ეს ფილმი მარტომ ნახოთ, რადგან ვინმეს მომზადება და სცენების წინასწარ განხილვა თავისთავად კოშმარია. მიუხედავად ამისა, ფილმი ნამდვილად ღირს საყურებლად, როგორც კეიტელის შესრულებისთვის, ასევე მომხიბვლელი პერსონაჟის კვლევისთვის, რომელიც თამამად აჩვენებს მისი სუბიექტის გარყვნილებისა და კორუფციის სიღრმეს. **„ქალის პორტრეტი ცეცხლში“ (Portrait of a Lady on Fire)** თუ არატრადიციული სასიყვარულო ისტორიის ხასიათზე ხართ, მაშინ „ქალის პორტრეტი ცეცხლში“ თქვენთვისაა. ეს ვიზუალურად განსაცვიფრებელი ფილმი მე-18 საუკუნის ბოლოს ვითარდება და მოგვითხრობს მხატვარზე, რომელსაც შეკვეთილი აქვს მდიდარი ახალგაზრდა ქალის პორტრეტის დახატვა, რომელიც გათხოვებას აპირებს. ორი ქალი ინტენსიურ კავშირს ამყარებს მუშაობისას და მათი ურთიერთობა ლამაზ, აკრძალულ სასიყვარულო რომანად იქცევა. ნოემი მერლანი და ადელ ჰაენელი ფილმის მთავარ როლებში მონაწილეობენ. ფილმი თვალებისა და გულისთვის ნამდვილი დღესასწაულია, საოცარი კინემატოგრაფიით, გულისამაჩუყებელი მუსიკით და ემოციური შესრულებით. მაგრამ გაფრთხილდით, ეს ფილმი საუკეთესოა მარტო საყურებლად, რადგან ორ ქალს შორის ინტიმურმა მომენტებმა შესაძლოა ზოგიერთი მაყურებელი უხერხულ მდგომარეობაში ჩააგდოს. საბედნიეროდ, იზოლაციაში აღმოაჩენთ, რომ ამ ფილმის ვრცელი ამბავი სრულიად მომხიბვლელია, რასაც სელინ სიამას (გოგონაობა, წყლის შროშანები) რეჟისურა კიდევ უფრო მიმზიდველს ხდის. **„ელ ტოპო“ (El Topo)** კინომოყვარულებისთვის, „ელ ტოპო“ ერთ-ერთი იმ ფილმთაგანია, რომელიც ერთხელ მაინც უნდა ნახოთ, რადგან მან არა მხოლოდ „შუაღამის ფილმების“ მოძრაობას დაუდო სათავე, რამაც დევიდ ლინჩისა და ჯონ უოტერსის მსგავს რეჟისორებს სახელის მოხვეჭაში შეუწყო ხელი, არამედ იგი საბოლოო „მჟავა ვესტერნად“ იქცა. სიუჟეტი გამოცდილებაზე ნაკლებად მნიშვნელოვანია, მაგრამ ის მოგვითხრობს მსროლელზე, რომელიც ტოვებს შვილს, ხდება კაცი, ეძებს სხვადასხვა მოწინააღმდეგეს მოსაკლავად ერთგვარი სულიერი ძიებისას, რათა შემდეგ ხელახლა დაიბადოს როგორც შემსრულებელი გარიყულთა საზოგადოებაში. „ელ ტოპო“ სანახაობაა, რომელიც დიდწილად ეყრდნობა ისეთ ლიტერატურას, როგორიცაა „ასე თქვა ზარატუსტრამ“ და „ძენის ხორცი, ძენის ძვლები“, ასევე რეჟისორ ალეხანდრო ხოდოროვსკის საკუთარ სულიერებას. ეს არის ისეთი ტიპის ფილმი, რომლის მონელება და გაგებაც თავიდან ბოლომდე უნდა სცადოთ. ამიტომ, სიჩუმე მთავარია, მაგრამ ფილმი ასევე შეიცავს ბევრ საკამათო გამოსახულებას, რაც უმრავლესობას უხერხულობას შეუქმნის, განსაკუთრებით მათ, ვინც ვერ შეძლებს მის კონტექსტუალიზაციას თავისი დროისა და ადგილისთვის. რამდენადაც მნიშვნელოვანია „ელ ტოპო“, ის ყველასთვის არ არის, და მისი გაზიარება შესაძლოა შორს იყოს ზრუნვისგან. **„ის“ (Her)** „ის“ თეოდორ ტვომბლის, მარტოხელა მწერლის ისტორიას მოგვითხრობს, რომელიც ემოციური განქორწინების პროცესშია. დღეების განმავლობაში ის საბოლოოდ იძენს ვირტუალურ ასისტენტს, რომელიც მას ყოველდღიურ რუტინაში ეხმარება. თუმცა, ის სწრაფად უყვარდება ასისტენტის ხელოვნური ინტელექტის ოპერაციულ სისტემას, რომელიც საბოლოოდ საკუთარ თავს სამანთას უწოდებს. ხოაკინ ფენიქსი და სკარლეტ იოჰანსონი თეოდორისა და სამანთას როლებს ასრულებენ, მთავარი როლის შემსრულებელთა დანარჩენ შემადგენლობაში არიან ემი ადამსი, რუნი მარა და ოლივია უაილდი. კომპანიონი AI-ის აღმავლობისა და იზოლაციისკენ მზარდი გლობალური ტენენციის ფონზე, „ის“ არის ფილმი, რომელიც დღითი დღე უფრო და უფრო აქტუალური ხდება. ფილმი უნიკალური და დამაფიქრებელი ხედვაა იმის შესახებ, თუ რას ნიშნავს სიყვარული და საყვარელი ყოფნა, და ის გაიძულებთ კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენოთ რეალობისა და ტექნოლოგიის საზღვრები. ეს ვრცელდება მის ცალკეულ სცენებზეც, რადგან თეოდორსა და სამანთას შორის გაზიარებული მომენტები ინტენსიური, ემოციური და ზოგჯერ ინტიმურია. ამაზე საუკეთესოა მარტო დაფიქრება, რათა ჩაეფლო გამოცდილებაში.