ტიცა კოვისა და რაინერ ფრიმელის („პატარა პივერინა“) სამკვეთლო დუეტის უახლესი მხატვრული ფილმი მოგვითხრობს 80 წლის ავსტრიელი მუსიკოსის შესახებ, რომელიც იძულებულია წარსულს შეელიოს. ჯორდან მინცერის მიერ იტალიელ-ავსტრიელი რეჟისორების, ტიცა კოვისა და რაინერ ფრიმელის უახლეს თანამშრომლობაში, ფილმში „ყველაზე მარტოსული კაცი ქალაქში“, მოგზაურობა წარსულში ბლუზის თანხლებით, ნოსტალგიის რამდენიმე შემხებლ მომენტს გვთავაზობს, თუმცა არა იმდენს, რომ სრულმეტრაჟიანი ფილმის შექმნა გამართლებული ყოფილიყო. ბერლინალეს საკონკურსო პროგრამაზე წარდგენილი ეს მინორული დრამა ასახავს რეალურ ცხოვრებაში არსებული 80 წლის ვენელი ბლუზმენის, ალოის კოხის, იგივე ალ ქუქის, ნელ და სტაბილურ დაღმასვლას — ან უფრო ზუსტად, რბილ დაშვებას. ის დანგრევისთვის განწირულ ბინაში ცხოვრობს თავის გრამოფონის ფირებთან და ხანგრძლივი მუსიკალური კარიერის სხვა სამახსოვრო ნივთებთან ერთად. იმის ნაცვლად, რომ ფილმის ავტორებს პირდაპირ დოკუმენტურ მიდგომაზე შეეჩერებინათ არჩევანი, რაც საინტერესო პორტრეტს შექმნიდა კაცზე, რომელიც ომის შემდგომ ავსტრიაში გაიზარდა და ამერიკული მუსიკა შეუყვარდა, ისინი ცდილობენ ქუქის ცხოვრების დრამატიზებას, როდესაც ის სიბერის საფრთხეებს აწყდება. პრობლემა ის არის, რომ ამ მინიმალისტურ პერსონაჟის კვლევაში არ არის ბევრი დრამა, რომელიც მომღერალს მიჰყვება, როდესაც ის იძულებულია განშორდეს თავის ნივთებს და ცხოვრების შემდეგ ეტაპზე გადავიდეს, შთაგონებული ისეთი ლეგენდებით, როგორიცაა რობერტ ჯონსონი, მა რეინი და ელვის პრესლი. ელვის პრესლის, მეფეს, აშკარად დიდი გავლენა ჰქონდა ქუქზე, რომელიც დღემდე ატარებს როკაბილის სტილის პომპადურს და ამტკიცებს, რომ ინგლისური ენა ისწავლა ელვისის ძველი ინტერვიუების განმეორებით მოსმენით. ვენის იმ საცხოვრებელი კორპუსის ერთადერთი მაცხოვრებელი, რომელიც დასანგრევადაა განწირული, ქუქი რაც შეიძლება დიდხანს ებღაუჭება თავის ბინას და მის მრავალ მოგონებას, თავს არიდებს მოხუც აღმასრულებელს (ალფრედ ბლეხინგერი), რომელიც მეპატრონემ დაიქირავა, რათა ქუქი ბინის დატოვებას აიძულოს. არის მომენტები, როდესაც „ყველაზე მარტოსული კაცი“ სხვა მინიმალისტურ პორტრეტს მოგვაგონებს მოხუცის პრობლემური არსებობის შესახებ: იტალიური ნეორეალისტური კლასიკა, „უმბერტო დ“. თუმცა, იმ ფილმმა შეძლო უამრავი კონფლიქტისა და ემოციის გამოწვევა თავისი გმირის ყოველდღიური გაჭირვებიდან, მაშინ როდესაც კოვი და ფრიმელი — რომელთა ფილმოგრაფია მერყეობს დოკუმენტურ („Underworld-ის ჩანაწერები“) და მხატვრულ ნამუშევრებს („პატარა პივერინა“) შორის — ზედმეტად არიან ჩაფლულნი ქუქის მუსიკალურ მოგონებებში, რათა რაიმე მნიშვნელოვანი სიუჟეტი შექმნან. მათ აშკარად იზიდავთ თავიანთი პერსონაჟი, რომელიც რობერტ მიტჩემს წააგავს და მსგავსი სტოიკური ეკრანული იმიჯი აქვს. ძველ VHS კასეტებსა და Super-8 ფირებზე ნანახი საარქივო კადრები ცხადყოფს, რომ ქუქი ნიჭიერი და ქარიზმატული მუსიკოსი იყო, რომელიც თავის Gibson-ზე უკრავდა ბლუზის სტანდარტებს ან საკუთარ მასალას ასრულებდა. აწმყოში, ის ჩვენთვის რამდენიმე ნომერს ასრულებს, მათ შორის „Silent Night“-ის მშვენიერ აკუსტიკურ ვერსიას, რომელსაც შობის ღამეს უკრავს, მარტო ზის სანთლებით განათებულ ბინაში, რადგან მეპატრონემ ელექტროენერგია გაუთიშა. ფილმის ირონიული სევდა ზოგჯერ აკი კაურისმიაკის ნამუშევრებს მოგვაგონებს, თუმცა კოვი და ფრიმელი იშვიათად იმეორებენ ფინელი ავტორის უემოციო იუმორის სტილს. „ყველაზე მარტოსული კაცი“ გაცილებით დაკვირვებითი ხასიათისაა, ის ქუქის მიჰყვება მისი არსებობის ტრანსფორმაციის ნელ-ნელა განვითარებად ყოველდღიურ რუტინაში. ეს მოიცავს მისი ნივთების გაყიდვას მისისიპის დელტაში მოგზაურობის დასაფინანსებლად, სადაც ის გეგმავს დარჩენილი დღეების გატარებას ისევე, როგორც ყველა ამერიკელი ბლუზმენი, რომლებსაც ის აღმერთებს. მაგრამ შორეული წარსულიდან შეყვარებულთან (ბრიგიტა მედუნა) მოგვიანებით შეხვედრა ქუქის არწმუნებს, რომ შესაძლოა ვენაში დარჩენა უკეთესი იყოს. ფრიმელის მიერ 16მმ-იან ფირზე გადაღებული (ის ოპერატორის მოვალეობას ასრულებდა), ხოლო კოვი სცენარისტისა და თანარეჟისორის როლშია მოხსენიებული, ფილმს აქვს მარცვლოვანი, ძველებური იერი, რაც აძლიერებს განვლილი დროის ზოგად განცდას. სცენების უმეტესობა გადაღებულია ფიქსირებული კამერის პოზიციიდან, რამაც შეიძლება მოწყენილობის დონე გააძლიეროს, როდესაც ბევრი არაფერი ხდება. მიუხედავად ამისა, ბლუზის მოყვარულები შეიძლება აღფრთოვანდნენ ისეთი დიდებული შემსრულებლების ვინტაჟური ალბომების გარეკანების ახლო ხედებით, როგორებიც არიან ლონი ჯონსონი ან ბლაინდ ლემონ ჯეფერსონი, ხოლო ელვისის ფანები ამოიცნობენ მეფის 1957 წლის მუსიკალურ ფილმს „Loving You“, რომელსაც ქუქი გერმანულად ნათარგმნ ვერსიას უყურებს ვენის Kinokulturhaus-ში. სხვა მაყურებლებს შესაძლოა გაუჩნდეთ კითხვა, რატომ იმსახურებს ეს ყველაფერი სრულმეტრაჟიან ფილმს, ან სულ მცირე, ისეთს, რომელიც დაუჯერებლად ცდილობს ფაქტი მხატვრულ ნაწარმოებად აქციოს. რეჟისორები ვერ ახერხებენ საკმარისი ემოციის გამოწვევას ქუქის ყოველდღიური ბრძოლების ასახვისას, თუნდაც იყოს რამდენიმე შემხებელი სცენა, რომლებშიც მომღერალი იხსენებს თავის საყვარელ გარდაცვლილ მეუღლეს, რომელსაც ძველ ფოტოებზე და ერთ საკმაოდ ამაღელვებელ სახლის ვიდეოზე ვხედავთ. საუკეთესო შემთხვევაში, „ყველაზე მარტოსული კაცი ქალაქში“ ქმნის უნიკალურ ატმოსფეროს, რომელიც ნაწილობრივ ჩაძირულია ასეთ მოგონებებში და ნაწილობრივ სავსეა თანამედროვე სულიერი სისუსტით, თუმცა ფილმი არასოდეს გამოიყურება აშკარად პირქუშად და საბოლოოდ იმედს იტოვებს ქუქის მომავლისთვის. მელანქოლიური და ნოსტალგიური, ის ბლუზის კომპოზიციას ჰგავს, რომელიც აწმყოში სრულდება, მაგრამ სამუდამოდ წარსულზეა მიჯაჭვული.