წლების განმავლობაში მარველის კინემატოგრაფიულ სამყაროს (MCU) ბოროტმოქმედების პრობლემა ჰქონდა. ყოველი თანოსისთვის, არსებობდა უამრავი ერთჯერადი ანტაგონისტი — ვიზუალურად შთამბეჭდავი, ზოგჯერ იუმორისტული, მაგრამ საბოლოოდ დასავიწყებელი. ხშირად, მარველის გმირები ბრწყინავდნენ, მაშინ როდესაც მათი მოწინააღმდეგეები მხოლოდ იმისთვის არსებობდნენ, რომ დამარცხებულიყვნენ. ეს დისბალანსი გახდა ფრენჩაიზის ერთ-ერთი ყველაზე მუდმივი კრიტიკა, განსაკუთრებით „შურისმაძიებლების: დასასრულის“ შემდგომ ეპოქაში. მაგრამ ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში, საინტერესო მოვლენები განვითარდა. მარველის რამდენიმე ბოროტმოქმედმა არა მხოლოდ ეკრანის დრო შეავსო: ისინი მაყურებლის მეხსიერებაში ჩარჩნენ. მათ შეცვალეს პროტაგონისტები, დაანგრიეს სამყაროები და ზოგიერთ შემთხვევაში, თითქმის მიითვისეს მთელი პროექტები. ესენი სულაც არ არიან ფიზიკურად უძლიერესი მტრები, რომლებსაც „შურისმაძიებლები“ (ან მათი გაფართოებული წრე) შეხვედრიან. სამაგიეროდ, ისინი მულტივერსის საგის ეპოქის ყველაზე კარგად განვითარებული, თემატურად მდიდარი და ემოციურად დამაჯერებელი ანტაგონისტები არიან. მაშ ასე, კრიმინალურ ავტორიტეტებსა და ღვთაებრივი კომპლექსის მქონე მეოცნებეებს შორის, ესენი არიან MCU-ის უძლიერესი ბოროტმოქმედები ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში — შეფასებულნი არა კუნთებით, არამედ გავლენით. თუ „გალაქტიკის მცველები: ტომი 3“-ს საიდუმლო იარაღი აქვს, ეს ის სიღრმეა, რომლითაც მაღალი ევოლუციონერის (ჩუკვუდი ივუჯი) მიმართ სიძულვილს გიჩენს. შემოქმედების თვითგამოცხადებული ღმერთის პოზიციით, მას მხოლოდ სამყაროს გაუმჯობესება კი არა, მისი სრულყოფა სურს. რაკეტის (ბრედლი კუპერი) დამანგრეველი წარსულის ისტორიის მეშვეობით, ჩვენ ზუსტად ვხედავთ, რას ნიშნავს ეს: უდანაშაულო ცხოველებზე ჩატარებული ექსპერიმენტები, მთელი ცივილიზაციების განადგურება მცირე ნაკლოვანებების გამო და ქმნილებების გადაგდება იმ წამსვე, როცა ისინი მის შეუძლებელ სტანდარტებს ვერ აკმაყოფილებენ. ის, რაც მას MCU-ის ერთ-ერთ უძლიერეს ბოროტმოქმედად აქცევს, ისაა, რომ ფილმი არასდროს უკან არ იხევს. ის ფარულად არ არის სიმპათიური. ის არ არის გაუგებარი. ის უბრალოდ ეგოს განსახიერებაა. ივუჯი მას ოპერეტული მრისხანებით ასრულებს — ყვირის, პოზირებს, რეალურ დროში იშლება არასრულყოფილებასთან შეჯახებისას. ფრენჩაიზში, რომელიც ხშირად თავის ანტაგონისტებს ტრაგიკული შერბილებით აბალანსებს, მაღალი ევოლუციონერი დიდებულად, უკომპრომისოდ ურჩხულია. და ტრილოგიის ემოციური ფინალისთვის, ეს სიცხადე ძლიერად მოქმედებს. როდესაც ნორმან ოსბორნი (უილიამ დეფო) MCU-ში „ადამიანი-ობობა: გზა სახლისკენ არ არის“-ში გამოჩნდება, ეს ნამდვილად საუკუნის დაბრუნებაა. დეფომ მწვანე გობლინის თავისი ვერსია Sony-ის სამყაროში პირველად განსაზღვრა და ნოსტალგიის გულისთვის პერსონაჟის შერბილების ნაცვლად, MCU მას უფრო მახვილგონივრად, სასტიკად და უფრო გაუწონასწორებლად აბრუნებს, ვიდრე ოდესმე. კომპანიისგან მოკლებული და ახალ სამყაროში გადაადგილებული, ნორმანი თავდაპირველად თავს გატეხილად და დაუცველად წარმოაჩენს — მხოლოდ იმისთვის, რომ მოგვიანებით გამოავლინოს მის შიგნით დამალული ბოროტი გობლინი. მართლაც, ეს გობლინი მხოლოდ გოგრის ბომბებს არ ისვრის — ის პიტერ პარკერის (ტომ ჰოლანდი) მორალურ ცენტრს უტევს. ის იყენებს პიტერის თანაგრძნობას იარაღად, იწვევს ემოციურ განადგურებას და სამუდამოდ ცვლის მას. დეფო ბრწყინვალედ თამაშობს გაყოფილ ფსიქიკას, თითქოს გადამრთველი რეალურ დროში ირთვება, რამდენიმე წამში გადადის კანკალიანი დაუცველობიდან ველურ აღფრთოვანებაში. ეს იშვიათი გაგრძელების შესრულებაა, რომელიც ორიგინალს ამყარებს და არ იმეორებს მას, რაც მარტივად აგრძელებს მის ხანგრძლივ მემკვიდრეობას. „დერდევილის“ მე-3 სეზონში პირველად წარმოდგენილი ბენჯამინ „დექს“ პოინდექსტერის (უილსონ ბეტელი) წარმოშობის ისტორია უკვე შემზარავი იყო: სიზუსტეზე ორიენტირებული FBI-ის სნაიპერი მძიმე ტრავმით, რომელსაც მანიპულირებდნენ, რათა მაღალი ძალაუფლების მქონე პირების იარაღად ქცეულიყო. ამ სეზონის ბოლოსთვის, ის ფსიქოლოგიურად დანგრეული, ფიზიკურად გატეხილი და ქირურგიულად რეკონსტრუირებული იყო — თუმცა დაადგა გზას, რომელიც მას კომიქსების მიხედვით ზუსტ ბულზაისთან აახლოებდა. „დერდევილი: თავიდან დაბადებულში“ ეს ევოლუცია უფრო მკაფიო ხდება. მისი საწყისი, პაიკის მსგავსი პოზიციიდან გადახვევით, დექსი მოქმედებს უფრო ცივი თვითშეგნებით და უფრო სრულყოფილად გაცნობიერებული იდენტობით (ყოველ შემთხვევაში, მისი სტანდარტებით). მართლაც, მისი არასტაბილურობა არ გამქრალა: ის უბრალოდ ზედაპირის ქვეშ იმალება, თუმცა ოდნავ უფრო გაიარაღებული, ვიდრე უკონტროლო. ის ისევ ისეთი მზაკვარი და არასტაბილურია, როგორც ყოველთვის, და მოუთმენლად ველით, თუ როგორ განვითარდება ის სერიალის მომდევნო სეზონში, მით უმეტეს, რომ ჯერ კიდევ ვერ გამოვჯანმრთელდით მისი იმ ერთი მნიშვნელოვანი მკვლელობისგან. იმ მომენტიდან, როცა ის ჩვენს ეკრანებზე „ვანდავიჟენში“ გამოჩნდა, ცხადი იყო, რომ „აგნესში“ უფრო მეტი იყო, ვიდრე თავდაპირველად წარმოჩინდა. და აი — და ერთი საკულტო მუსიკალური ჩართვის შემდეგ — მაყურებელს საბოლოოდ გაეცნო აგათა ჰარკნესის (კეტრინ ჰანი) ნამდვილი იდენტობა — ასობით წლის ჯადოქარი, რომელიც უესტვიუში შეიჭრება ვანდა მაქსიმოფის (ელიზაბეტ ოლსენი) ქაოსის მაგიის შესასწავლად (და პოტენციურად მოსაპარად). გულწრფელად რომ ვთქვათ, ის, რაც აგათას ასეთ გამორჩეულს ხდის, ისაა, თუ როგორ იღებს მაქსიმალურ სიამოვნებას თავისი საქმიანობიდან. ჰანი ისე ოსტატურად აბალანსებს გართობასა და მუქარას, რომ თითქმის გავიწყდება, რომ ის მანიპულირებს მგლოვიარე ქალით პირადი სარგებლობისთვის. აგათას მსოფლიო ბატონობა არ სურს; მას უბრალოდ პასუხები, ძალაუფლება და, შესაძლოა, ცოტაოდენი აპლოდისმენტები უნდა. და ის ფაქტი, რომ მან იმდენ ხანს იარსება, რომ საკუთარი სპინ-ოფი დაიმსახურა, ბევრ რამეზე მეტყველებს (განსაკუთრებით იმის გათვალისწინებით, რომ ის იქაც კიდევ ერთი მანიპულატორი ბოროტმოქმედი აღმოჩნდა). „შავი პანტერა: ვაკანდა სამუდამოდ“-ში ნამორი (ტენოჩ უერტა) წარმოდგენილია არა ტრადიციული გაგებით ბოროტმოქმედად, არამედ როგორც მმართველი, რომელიც იცავს თავის ხალხს და სამეფოს.