წლების განმავლობაში, მარველის კინემატოგრაფიულ სამყაროს ბოროტმოქმედების პრობლემა ჰქონდა. ყოველი თანოსისთვის, არსებობდა უამრავი ერთჯერადი ანტაგონისტი — ვიზუალურად შთამბეჭდავი, ზოგჯერ იუმორისტული, მაგრამ საბოლოოდ დასავიწყებელი. ხშირად, მარველის გმირები ბრწყინავდნენ, მაშინ როცა მათი მოწინააღმდეგეები უბრალოდ დასამარცხებლად არსებობდნენ. ეს დისბალანსი ფრენჩაიზის ერთ-ერთი ყველაზე მუდმივი კრიტიკა გახდა, განსაკუთრებით „შურისმაძიებლები: დასასრულის“ შემდგომ ეპოქაში. მაგრამ ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში, მოხდა რაღაც საინტერესო. მარველის რამდენიმე ბოროტმოქმედმა არამხოლოდ ეკრანული დრო შეავსო: ისინი დიდხანს დარჩნენ მაყურებლის მეხსიერებაში. მათ შეცვალეს პროტაგონისტები, გაყოფილი სამყაროები და, ზოგიერთ შემთხვევაში, თითქმის მთლიანად დაისაკუთრეს პროექტები. ეს სულაც არ არიან ყველაზე ფიზიკურად ძლიერი მტრები, რომლებსაც შურისმაძიებლები (ან მათი გაფართოებული წრე) შეხვედრიან. სამაგიეროდ, ისინი მულტივერსის საგის ეპოქის ყველაზე ყოვლისმომცველი, თემატურად მდიდარი და ემოციურად დამაჯერებელი ანტაგონისტები არიან. ასე რომ, კრიმინალურ ბოსებსა და ღმერთის კომპლექსის მქონე ხილვარეებს შორის, ესენი არიან MCU-ის უძლიერესი ბოროტმოქმედები ბოლო ხუთი წლის განმავლობაში — შეფასებული არა კუნთებით, არამედ გავლენით. თუკი „გალაქტიკის მცველები, ტომი 3“-ს საიდუმლო იარაღი აქვს, ეს ისაა, თუ რამდენად ღრმად გაგძულებს ის მაღალ ევოლუციონერს (ჩუკვუდი ივუჯი). შემოქმედების თვითგამოცხადებულ ღმერთად პოზიციონირებული, მას არამხოლოდ სამყაროს გაუმჯობესება სურს — მას სურს მისი სრულყოფა. რაკეტის (ბრედლი კუპერი) გამანადგურებელი უკანა ისტორიის მეშვეობით, ჩვენ ზუსტად ვხედავთ, რას ნიშნავს ეს: უდანაშაულო ცხოველებზე ჩატარებული ექსპერიმენტები, მთელი ცივილიზაციები განადგურებული მცირე ხარვეზების გამო და ქმნილებები გადაყრილი, როგორც კი ისინი ვერ აკმაყოფილებენ მის შეუძლებელ სტანდარტებს. რაც მას MCU-ის ერთ-ერთ უძლიერეს ბოროტმოქმედს ხდის ბოლო დროს, ისაა, რომ ფილმი არასოდეს ახამხამებს თვალს. ის ფარულად სიმპათიური არ არის. ის გაუგებარი არ არის. ის უბრალოდ ეგოს განსახიერებაა. ივუჯი მას ოპერატული მრისხანებით ასრულებს — ყვირის, პოზიორობს, რეალურ დროში იშლება, როდესაც არასრულყოფილებას ხვდება. ფრენჩაიზში, რომელიც ხშირად არბილებს თავის ანტაგონისტებს ტრაგიკული ელფერით, მაღალი ევოლუციონერი დიდებულად, უკომპრომისოდ მონსტრულია. და ტრილოგიის ემოციური ფინალისთვის, ეს სიცხადე ძლიერად მოქმედებს. როდესაც ნორმან ოზბორნი (უილიამ დეფო) MCU-ში შემოიჭრება „ადამიანი-ობობა: გზა შინისკენ“ ფილმში, ეს მართლაც საუკუნის დაბრუნებაა. დეფომ მწვანე გობლინის თავისი ვერსია Sony-ს სამყაროში პირველად განსაზღვრა, და ნოსტალგიის გულისთვის პერსონაჟის შერბილების ნაცვლად, MCU მას აბრუნებს უფრო მახვილს, სასტიკს და ოდესმე ყოფილზე მეტად გამოუვალ მდგომარეობაში. კომპანიის გარეშე და ახალ სამყაროში გადაადგილებული ნორმანი თავდაპირველად თავს გატეხილად და დაუცველად წარმოაჩენს — მხოლოდ იმისთვის, რომ მოგვიანებით გამოავლინოს მის შიგნით დამალული ბოროტი გობლინი. მართლაც, ეს გობლინი არამარტო გოგრის ბომბებს ისვრის — ის თავს ესხმის პიტერ პარკერის (ტომ ჰოლანდი) მორალურ ცენტრს. ის პიტერის თანაგრძნობას იარაღად იყენებს, ემოციურ განადგურებას ქმნის და მას სამუდამოდ ცვლის. დეფო ბრწყინვალედ თამაშობს გაყოფილ ფსიქიკას, თითქოს გადამრთველი ირთვება რეალურ დროში, წამებში გადადის კანკალიანი დაუცველობიდან ველურ აღფრთოვანებაში. ეს იშვიათი გაგრძელების შესრულებაა, რომელიც ორიგინალს ამყარებს და არ იმეორებს მას, რაც ადვილად აგრძელებს მის ხანგრძლივ მემკვიდრეობას. პირველად წარმოდგენილი „დერდევილის“ მე-3 სეზონში, ბენჯამინ „დექს“ პოინდექსტერის (უილსონ ბეტელი) წარმოშობის ისტორია უკვე შემზარავი იყო: სიზუსტით შეპყრობილი FBI-ის სნაიპერი მძიმე ტრავმით, რომელიც მაღალი ძალაუფლების მქონე პირთა იარაღად იქნა მანიპულირებული. იმ სეზონის ბოლოსთვის, ის ფსიქოლოგიურად დაიშალა, ფიზიკურად დაიმსხვრა და ქირურგიულად აღდგა — თუმცა გზაზე დადგა, რომელიც მას კომიქსების ზუსტ Bullseye-სთან აახლოებდა. „დერდევილი: თავიდან დაბადებულში“, ეს ევოლუცია უფრო მკაფიოდ ჩანს. თავდაპირველი პაიკის პოზიციიდან გადახრილი, დექსი მოქმედებს უფრო ცივი თვითშეგნებით და უფრო სრულად რეალიზებული იდენტობით (ყოველ შემთხვევაში, მისი სტანდარტებით). მართლაც, მისი არასტაბილურობა არ გამქრალა: ის უბრალოდ დუღს ზედაპირის ქვეშ, თუმცა ოდნავ უფრო იარაღად ქცეული, ვიდრე უკონტროლო. კვლავ მზაკვრული და ცვალებადი, როგორც არასდროს, მოუთმენლად ველით, როგორ განვითარდება ის სერიალის მომდევნო სეზონში, განსაკუთრებით იმ ერთი მნიშვნელოვანი მკვლელობის შემდეგ, რისგანაც ჯერ კიდევ ვერ მოვმჯდარვართ. იმ მომენტიდან, როდესაც ის ჩვენს ეკრანებზე გამოჩნდა „ვანდავიჟენში“, ნათელი გახდა, რომ „აგნესში“ უფრო მეტი იყო, ვიდრე თავდაპირველად წარმოჩინდებოდა. და აი — და ერთი საკულტო მუსიკალური ჩანართის შემდეგ — მაყურებელმა საბოლოოდ გაიცნო აგათა ჰარკნესის (კეტრინ ჰანი) ნამდვილი ვინაობა — ასწლოვანი ჯადოქარი, რომელიც შედის ვესტვიუში, რათა შეისწავლოს (და პოტენციურად მოიპაროს) ვანდა მაქსიმოფის (ელიზაბეტ ოლსენი) ქაოსის მაგია. გულწრფელად რომ ვთქვათ, რაც აგათას ასეთ გამორჩეულს ხდის, ისაა, თუ როგორ იღებს ის უდიდეს სიამოვნებას თავისი საქმიანობიდან. ჰანი ისე ოსტატურად აბალანსებს კამპს და მუქარას, რომ თითქმის გავიწყდებათ, რომ ის მანიპულირებს მგლოვიარე ქალით პირადი სარგებლისთვის. აგათას მსოფლიო ბატონობა არ სურს; მას უბრალოდ პასუხები, ძალაუფლება და შესაძლოა მცირე აპლოდისმენტები სურს. და ის ფაქტი, რომ ის საკმარისად დიდხანს დარჩა, რათა საკუთარი სპინ-ოფის ღირსი გამხდარიყო, ბევრს ამბობს (მით უმეტეს, რომ ის იქაც კიდევ ერთი მანიპულატორი ბოროტმოქმედი აღმოჩნდა). „შავი პანტერა: ვაკანდა სამუდამოდ“-ში ნამორი (ტენოჩ უერტა) წარმოდგენილია არა ტრადიციული გაგებით ბოროტმოქმედად, არამედ როგორც უბრალო მმართველი, რომელიც იცავს თავის