2008 წელს, როდესაც „რკინის კაცი“ ეკრანებზე გამოვიდა, მეც ისევე, როგორც ნებისმიერი სხვა დაღლილი კომიქსების სუპერგმირული ადაპტაციების ფანი, ბილეთების რიგში ვიდექი: იმედიანად, კარგი შეფასებების გამო, მაგრამ არ ვიყავი დარწმუნებული, რას უნდა მოველოდი ცნობილი პრობლემური მსახიობის, რობერტ დაუნი უმცროსისგან, რომელიც ტონი სტარკის მსგავს C-ლიგის გმირს თამაშობდა. 18 წლის შემდეგ, მთელი ეს წინადადება აბსურდულად ჟღერს. „რკინის კაცი“ ახლა ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი სუპერგმირია, Marvel-ის კინემატოგრაფიული სამყარო კი უდიდესი მეგა-ფრენჩაიზია, და დაუნი აპირებს თავისი მეორე რაუნდი დაიწყოს, როგორც მისი მთავარი სახე. თითქმის ორი ათწლეულის განმავლობაში, მე ვუყურე დღემდე გამოსულ 37-ვე MCU ფილმს მინიმუმ ორჯერ (თუმცა ჩემი მეორე „თორი: სიყვარული და ჭექა-ქუხილი“-ს ნახვა მხოლოდ სამუშაო მიზნებისთვის იყო). დაამატეთ ყველა ეს Disney+ შოუ, One-Shot-ები და სხვა დამატებითი მასალა, და ვიტყოდი, რომ საკმაოდ კარგ მდგომარეობაში ვარ იმის სათქმელად: MCU, როგორც ის ამჟამად დგას, შეიძლება ქვაზე დავაჯახუნოთ. ამას სიყვარულითა და სითბოთი ვამბობ. მე არ დამიხარჯავს ჩემი ცხოვრების კვირები ამ ყველაფრის ყურებაში მხოლოდ სამსახურისთვის. ჩემში ჯერ კიდევ არის ბავშვი, რომელიც გულწრფელად აღფრთოვანებულია იმით, თუ რა მაგარია ჯეიმს მარსდენის ციკლოპი „შურისმაძიებლები: განკითხვის დღე“-ს X-Men თრეილერში და რომელიც ნებით უყურებდა ბევრის მიერ გაკრიტიკებულ „რკინის მუშტს“ იმ იმედით, რომ „სამეფო კარის თამაშები“-ს ბიჭი მის გამოსწორებას შეძლებდა. (მან ვერ შეძლო.) ამის გამო, მე არ ვდგავარ კათედრაზე და არ ვკითხულობ ლექციას იმის შესახებ, თუ როგორ შეიძლება MCU-ს გადარჩენა — მე ვღრიალებ ბრბოს შუაგულში, რომელსაც ნამდვილად სურს, რომ ის უკეთესი გახდეს. და ამის გაკეთების გზა მარტივია: ფრენჩაიზს უბრალოდ უნდა ისწავლოს, თუ როგორ უნდა იყოს ისევ მუდმივად ახლო და პერსონალური. როდესაც გადახედავთ /Film-ის Marvel-ის კინემატოგრაფიული სამყაროს ფილმების რეიტინგს, ფრენჩაიზში, რა თქმა უნდა, არ არსებობს მართლაც მცირე მასშტაბის ფილმები. თუმცა, საუკეთესო MCU პროექტებს ერთი რამ აქვთ საერთო: მათი ფსონები უფრო პერსონალურია, ვიდრე უნივერსალური. რა თქმა უნდა, „შურისმაძიებლები: დასასრული“ შესანიშნავია, მაგრამ თუ MCU ფილმის ხელახლა საყურებლად არჩევა მომიწევს, მე „რკინის კაცის“ პერსონალური აღმოჩენის ისტორიას, „შავი პანტერის“ დამაინტრიგებელ ანტაგონისტ-პროტაგონისტ ურთიერთქმედებას ან „ჭექა-ქუხილის გმირები*“-ის (Thunderbolts*) წმინდა ემოციურ მუშტს ავირჩევდი. მათ ყველას აქვთ დიდი ფსონები, მაგრამ ისინი ასევე ინტენსიურად პერსონალური ფილმებია, რომლებსაც არ ეშინიათ თავიანთი პერსონაჟების ნაკლოვანებების შესწავლის. ეს არის ერთადერთი რამ, რაშიც MCU ყოველთვის ბრწყინავდა... როდესაც ეს ახსოვს, რაც ბოლო წლებში სულ უფრო და უფრო იშვიათი გახდა. „კაპიტანი ამერიკა: მამაცი ახალი სამყარო“-ს არაფოკუსირებული პოზირება, „ადამიანი ჭიანჭველა და ვასპი: კვანტომანია“-ს უსიხარულო, მოვალეობის მოხდის მიზნით შექმნილი თავგადასავალი და „მარველები“-ს ყველაფერი, რაც არ არის „კატები“-ს სცენა, თითქოს საქმეების სიის გავლას ჰგავს, ნაცვლად სახალისო სუპერგმირული ფილმის ყურებისა. „ეს უნდა ვნახო, რომ შემდეგისთვის მოვემზადო,“ – ეუბნები საკუთარ თავს. და არ დაგავიწყდეთ პოსტ-კრედიტების სცენას დაელოდოთ, რათა ნახოთ „ტედ ლასო“-დან ბიჭი, რომელიც Marvel-ის კომიქსებში თავის ზომაზე ხუთჯერ დიდ პერსონაჟად არის გამოწყობილი. საერთო გადატვირთულობა უარესდება, და რადგან ფსონები სულ უფრო იზრდება, პერსონაჟები სულ უფრო და უფრო მოწყვეტილები ხდებიან. MCU ხანდახან მაინც ხვდება მიზანს, როგორც ეს „ჭექა-ქუხილის გმირები*“-ის შემთხვევაში მოხდა. მაგრამ ძალიან ხშირად, ეს პერსონალური შეხება დავიწყებულია, და აუდიტორიას რჩება მხოლოდ მოქმედების სცენების წყება და იძულებითი კამათი, რომელიც თითქოს კომიტეტის მიერ იყო შექმნილი. როგორც აღმოჩნდა, სხვა ფრენჩაიზმა ცოტა ხნის წინ გააკეთა ზუსტად იგივე, რისი გაკეთებაც მე მინდა, რომ MCU-მა გააკეთოს. ჩემთვის, ყოველ შემთხვევაში, „ვარსკვლავური გზა: აღმოჩენა“-ს (Star Trek: Discovery) მზარდმა კოსმოსურმა ოპერამ და უზარმაზარმა ფსონებმა ყურადღება გადამატანინა „ვარსკვლავური გზა“-ს სახალისო, ფილოსოფიური არსისგან, რამაც გამოიწვია ვიზუალურად შთამბეჭდავი, მაგრამ ცარიელი კალორიების შემცველი ისტორიების მოყოლა. საბედნიეროდ, შოუს მემკვიდრე, „ვარსკვლავური გზა: ვარსკვლავური ფლოტის აკადემია“ (Star Trek: Starfleet Academy), ამას ასწორებს თავისი უფრო პერსონალური სიუჟეტებითა და ყოველდღიური საფრთხეებით. მე ცოტა ხნის წინ დავწერე იმის შესახებ, თუ როგორ ამჟღავნებს „ვარსკვლავური ფლოტის აკადემია“-ს მე-6 ეპიზოდი, რომ პოლ ჯიამატის ნუს ბრაკას მოტივაცია წვრილმანი შურისძიებაა და არა რაიმე მასიური გალაქტიკური სქემა. ეს არის ის, რისი გაკეთებაც მე მინდა, რომ MCU-მაც გააკეთოს: შეამციროს დიდი მასშტაბები და მთლიანად მოიცვას დამაინტრიგებელი პერსონაჟები, რომლებიც ერთმანეთთან ურთიერთობენ. შესაძლოა, MCU იწყებს ამის გაგებას. ცოტა ხნის წინ გამოსული „საოცრება ადამიანი“ (Wonder Man) შესანიშნავად ყვება ისტორიას, რომელიც ფოკუსირებულია პერსონაჟთა ურთიერთქმედებაზე და დაბალ ფსონებზე. ანალოგიურად, ფილმების ფრონტზე, „ადამიანი ობობა: შინ დაბრუნება არ არის“ (Spider-Man: No Way Home) ეფექტურად მოახდინა MCU-ის ადამიანი ობობას (ტომ ჰოლანდი) „რბილი გადატვირთვა“ უფრო „გააკეთე შენით“ ტიპის, ქუჩის დონის გმირად, და იმედი მაქვს, რომ „ადამიანი ობობა: სრულიად ახალი დღე“ (Spider-Man: Brand New Day) შეინარჩუნებს სპაიდის სულის ამ ასპექტს. უფრო მეტიც, X-Men დიდი გზით შემოდიან MCU-ში მას შემდეგ, რაც მულტივერსის საგა საბოლოოდ დასრულდება, და Marvel-ის შევიწროებული უმცირესობების რეზიდენტი შემოკლება შექმნილია პერსონალური ფსონების თემებისთვის. თუმცა, მანამდე, ჩვენ მოგვიწევს გადავურჩეთ ორ მთავარ „რაც მეტი, მით უკეთესი“ Marvel Studios-ის ფილმს. რუსოების „შურისმაძიებლები: განკითხვის დღე“ და „შურისმაძიებლები: საიდუმლო ომები“ თითქმის გარანტირებულია, რომ გადაჭედილი იქნება კამეოებით, და მათმა მიღებამ შეიძლება განსაზღვროს...