როდესაც 2008 წელს „რკინის კაცი“ კინოთეატრებში გამოვიდა, მეც ისევე, როგორც ყველა სხვა კომიქსების სუპერგმირული ფილმის ადაპტაციის გულგატეხილი ფანი ბილეთების რიგში ვიდექი: იმედიანად – კარგი შეფასებების გამო, მაგრამ არ ვიყავი დარწმუნებული, რას უნდა ველოდე რობერტ დაუნი უმცროსისგან, რომელიც ტონი სტარკის, C-კატეგორიის გმირის, როლს ასრულებდა, თანაც ცნობილი იყო, როგორც პრობლემური პიროვნება. 18 წლის შემდეგ, მთელი ეს წინადადება აბსურდულად ჟღერს. რკინის კაცი ახლა ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი სუპერგმირია, Marvel-ის კინემატოგრაფიული სამყარო კი ყველაზე დიდი მეგა-ფრენჩაიზია, და დაუნი აპირებს მეორე რაუნდს მისი მთავარი სახის ამპლუაში. თითქმის ორი ათწლეულის განმავლობაში, დღემდე გამოსული MCU-ის 37-ვე ფილმი მინიმუმ ორჯერ მაქვს ნანახი (თუმცა ჩემი მეორე „თორი: სიყვარული და ჭექაქუხილი“-ის ნახვა მხოლოდ სამუშაო მიზნებისთვის იყო). დაამატეთ Disney+-ის ყველა ის შოუ, მოკლემეტრაჟიანი ფილმი და სხვა დამხმარე მასალა, და ვიტყოდი, რომ საკმაოდ კარგ მდგომარეობაში ვარ იმის სათქმელად: MCU, როგორც ის ამჟამად დგას, შეიძლება ქვაზე დაეჯახოს. ამას სიყვარულით და სითბოთი ვამბობ. მე ჩემი ცხოვრების კვირები არ დამიხარჯავს ამ ყველაფრის ყურებაზე მხოლოდ ჩემი სამსახურისთვის. ჩემში ჯერ კიდევ არის ბავშვი, რომელიც გულწრფელად აღფრთოვანდება, როცა ხედავს, რა მაგარია ჯეიმს მარსდენის ციკლოპი „შურისმაძიებლები: განკითხვის დღე“-ის იქს-ადამიანების ტრეილერში და რომელიც ნებით უყურებდა ბევრს მიერ გაკრიტიკებულ „რკინის მუშტს“, იმ იმედით, რომ „სამეფო კარის თამაშების“ მსახიობი შეძლებდა მის გამოსწორებას. (ვერ შეძლო.) ამის გამო, მე არ ვდგავარ კათედრაზე და არ ვკითხულობ ლექციას, თუ როგორ შეიძლება MCU-ს გადარჩენა – მე ვღრიალებ ბრბოს შუაგულში, რომელსაც ნამდვილად სურს, რომ ის უკეთესი გახდეს. და ამის გზა მარტივია: ფრენჩაიზს მხოლოდ ის სჭირდება, რომ ისწავლოს მუდმივად მიუახლოვდეს და პერსონალური გახდეს კვლავ. როდესაც უყურებთ /Film-ის რეიტინგს Marvel-ის კინემატოგრაფიული სამყაროს ფილმების შესახებ, რა თქმა უნდა, ფრენჩაიზში არ არსებობს ჭეშმარიტად მცირე ფილმები. თუმცა, MCU-ის აბსოლუტურად საუკეთესო პროექტებს ერთი რამ აქვთ საერთო: მათი ფსონები პერსონალურია და არა უნივერსალური. რა თქმა უნდა, „შურისმაძიებლები: დასასრული“ შესანიშნავია, მაგრამ თუ ხელახალი სანახავად MCU-ის ფილმი უნდა ავირჩიო, მე ავირჩევ „რკინის კაცის“ პერსონალური აღმოჩენის ისტორიას, „შავი პანტერის“ მიმზიდველ ანტაგონისტ-პროტაგონისტის ურთიერთქმედებას, ან „ჭექაქუხილის*“ წმინდა ემოციურ დარტყმას. ყველა მათგანს დიდი ფსონები აქვს, მაგრამ ისინი ასევე ინტენსიურად პერსონალური ფილმებია, რომლებსაც არ ეშინიათ თავიანთი პერსონაჟების ნაკლოვანებების გამოკვლევის. ეს არის ერთი რამ, რაშიც MCU ყოველთვის ბრწყინავდა... როდესაც ახსოვდა, რაც ბოლო წლებში სულ უფრო ნაკლებად ხდება. „კაპიტანი ამერიკა: მამაცი ახალი სამყაროს“ არაფოკუსირებული პოზირება, „ადამიანი ჭიანჭველა და კრაზანა: კვანტომანიას“ უსიამოვნო, მოვალეობის მოხდის მიზნით შექმნილი თავგადასავალი და „მარველების“ ყველაფერი, რაც არ არის „კატების“ სცენა, ჰგავს დავალებების სიის გავლას, ვიდრე სახალისო სუპერგმირული ფილმის ყურებას. „ეს უნდა ვნახო, რომ შემდეგისთვის მოვემზადო,“ – ეუბნები საკუთარ თავს. და არ დაგავიწყდეთ, დაელოდოთ სცენას ტიტრების შემდეგ, რათა იხილოთ „ტედ ლასოს“ მსახიობი, რომელიც მარველის კომიქსებში თავის ზომაზე ხუთჯერ დიდ პერსონაჟად არის გამოწყობილი. საერთო გაბერილობა სულ უფრო უარესდება, და რადგან ფსონები სულ უფრო იზრდება, პერსონაჟები სულ უფრო მოწყვეტილები ხდებიან. MCU ზოგჯერ მაინც ხვდება მიზანში, როგორც ეს მოხდა „ჭექაქუხილთან*“ დაკავშირებით. მაგრამ ძალიან ხშირად, ეს პირადი შეხება დავიწყებას მიეცა, და მაყურებელს უწევს მოქმედების სცენებისა და იძულებითი დიალოგების ყურება, რომლებიც თითქოს კომიტეტის მიერ იყო შექმნილი. როგორც აღმოჩნდა, სხვა ფრენჩაიზმა ცოტა ხნის წინ გააკეთა ზუსტად ის, რისი გაკეთებაც მინდა MCU-სგან. ჩემთვის, ყოველ შემთხვევაში, „ვარსკვლავური გზა: დისქავერის“ სულ უფრო გაბერილი კოსმოსური ოპერის სიუჟეტები და უზარმაზარი ფსონები აშორებდა ყურადღებას „ვარსკვლავური გზის“ სახალისო, ფილოსოფიური ბირთვისგან, რამაც გამოიწვია ვიზუალურად შთამბეჭდავი, მაგრამ შინაარსობრივად ცარიელი თხრობა. საბედნიეროდ, შოუს მემკვიდრე, „ვარსკვლავური გზა: ვარსკვლავური ფლოტის აკადემია“, ამას აგვარებს უფრო პირადი სიუჟეტებითა და ყოველდღიური საფრთხეებით. ცოტა ხნის წინ დავწერე იმის შესახებ, თუ როგორ ამჟღავნებს „ვარსკვლავური ფლოტის აკადემიის“ მე-6 ეპიზოდი, რომ პოლ ჯიამატის ნუს ბრაკას წვრილმანი შურისძიება ამოძრავებს და არა რაიმე მასიური გალაქტიკური სქემა. ეს არის ის, რისი ნახვაც მსურს MCU-სგან: შეამციროს დიდი მასშტაბები და მთლიანად მოახდინოს ფოკუსირება მიმზიდველ პერსონაჟებზე, რომლებიც ურთიერთობენ სხვა მიმზიდველ პერსონაჟებთან. შესაძლოა, MCU იწყებს ამის გაგებას. ცოტა ხნის წინ გამოსული „საოცრება ადამიანი“ შესანიშნავად ყვება ისტორიას, რომელიც ფოკუსირებულია პერსონაჟთა ურთიერთქმედებაზე და დაბალ ფსონებზე. ანალოგიურად, ფილმების მხრივ, „ადამიანი ობობა: შინ არ არის გზა“ ეფექტურად მოახდინა MCU-ის ადამიანი ობობას (ტომ ჰოლანდი) „რბილი გადატვირთვა“ უფრო ქუჩის დონის გმირად, და იმედი მაქვს, რომ „ადამიანი ობობა: სრულიად ახალი დღე“ ერთგული დარჩება სპაიდის სულისკვეთების ამ ასპექტს. უფრო მეტიც, იქს-ადამიანები დიდი მასშტაბით შემოდიან MCU-ში მას შემდეგ, რაც მულტივერსის საგა საბოლოოდ დასრულდება, და მარველის რეზიდენტი შემოკლება ჩაგრული უმცირესობებისთვის შექმნილია პერსონალური ფსონებისთვის. თუმცა, ყოველივე ამის წინ, ჩვენ უნდა გადავურჩეთ ორ დიდ „რაც მეტი, მით უკეთესი“ Marvel Studios-ის ფილმს. რუსოების „შურისმაძიებლები: განკითხვის დღე“ და „შურისმაძიებლები: საიდუმლო ომები“ თითქმის გარანტირებულად გადავსებული იქნება კამეოებით, და მათმა მიღებამ შესაძლოა განსაზღვროს...