თუ რამე არ ყოფილა მელისა მაკკარტის კარიერაში, ეს პროგნოზირებადობაა. ის იმ ტიპის შემსრულებელია, რომელსაც შეუძლია სცენა წმინდა კომედიური ძალით გაანადგუროს – და შემდეგ სრულიად ჩუმად გატკინოთ გული მომდევნო პროექტში. რა თქმა უნდა, მისი ფილმოგრაფია შეიძლება არათანაბარი იყოს (კარგი, ზოგჯერ ველურად არათანაბარი), მაგრამ მისი ნიჭი? ამაზე კამათი არასდროს ყოფილა. მან პირველად მოხიბლა მაყურებელი თავისი საყვარელი ბუნებით ისეთ აღიარებულ სატელევიზიო შოუებში, როგორიცაა „გილმორის გოგონები“ (Gilmore Girls) და „მაიკი და მოლი“ (Mike & Molly). ამ წარმატებებმა მხოლოდ უფრო მეტად ასაფეთქებელი გახადა მისი ნახტომი კინოს სამყაროში. ახლა, როდესაც ის ჰოლივუდში ტალღებს ქმნის, ის გახდა ერთ-ერთი ყველაზე მოთხოვნადი წამყვანი მსახიობი ბოლო ისტორიაში, განსაკუთრებით მის საყვარელ კომედიურ ჟანრში. და ზოგჯერ ეს შესანიშნავად მუშაობდა. სხვა დროს... არც ისე კარგად. ყოველ მკვეთრ, კარგად აგებულ კომედიაზე, თითქოს არსებობდა მეორე, რომელიც ზედმეტად ეყრდნობოდა იმპროვიზაციას, ზედმეტად შორს მიდიოდა ხუმრობებში, ან თუნდაც ხმამაღალობას მიაწერდა ჭკუას. ზოგიერთი ფილმი დაუწერლად ჩანდა, ზოგი კი იბრძოდა მისი ძლიერი მხარეების გამოსაყენებლად. შედეგი არის რეზიუმე, რომელიც შთამაგონებელსა და დამაბნეველს შორის ზიგზაგებს. მაგრამ აი რა არის საქმე: მაშინაც კი, როდესაც მასალა კოჭლობს, მაკკარტი იშვიათად აკეთებს ამას. ის უშიშარია. ის მთლიანად ერთვება. და როდესაც მას სწორ სცენართან და სწორ კრეატიულ გუნდთან აწყვილებენ, ის რაღაც ელექტრონულს გვაწვდის. ამის პატივსაცემად, ეს არის სამი ფილმი, რომელიც სრულად ასახავს ამ მასშტაბს, გვახსენებს, რომ როდესაც ყველაფერი ერთმანეთს ემთხვევა, ის არა მხოლოდ გასართობია. ის ნამდვილი ვარსკვლავია. რეალურ ისტორიაზე დაფუძნებული, ოდესღაც წარმატებული ბიოგრაფი ლი ისრაელი (მაკკარტი) 1990-იანი წლების ნიუ-იორკში გაკოტრებული, გამწარებული და ლიტერატურული სამყაროდან გარიცხული აღმოჩნდება. ფულისა და მნიშვნელობის სასოწარკვეთილი, ის იწყებს გარდაცვლილი ლიტერატურული ხატების წერილების გაყალბებას, მათ კოლექციონერებზე ყიდის, რომლებიც ძალიან მოუთმენლად ელიან, რომ შეიძინეს რაღაც ავთენტური. თავის მომხიბვლელად ქაოტურ სასმელ მეგობარ ჯეკ ჰოკთან (რიჩარდ ე. გრანტი) ერთად, ლი უფრო ღრმად ეშვება მოტყუებაში – თუნდაც ეს მას უფრო იზოლაციაში აქცევდეს. რასაც „შეგიძლია ოდესმე მაპატიო?“ ასეთ გამოცხადებად აქცევს, არის ის, თუ რამდენად სრულად ცვლის ის იმას, რასაც მაკკარტისგან ველოდებით. აღარ არის გაზვიადებული ფიზიკური კომიკოსი. არ არის გაცინება, არ არის გაზვიადებული ფიზიკურობა, არც სცენის მომპარავი თავხედობა. სამაგიეროდ, მაყურებელს წარედგინება დრამატული მხარე, სადაც ის ასახავს ეკლიან, თავდაცვით, ღრმად მარტოსულ ქალს, რომელიც თავის ჭკუას იარაღად იყენებს, სანამ ვინმე მას დააზიანებს. მაკკარტი ლის დიდ თავშეკავებასა და სიზუსტეს მატებს, დუმილს აძლევს საშუალებას გაიწელოს და სიმწარეს – მოხარშოს. მაშინაც კი, როდესაც იუმორი არის, ის მშრალი და მჭრელია, რომელიც არა პანჩლაინებიდან, არამედ პერსონაჟიდან მოდის. საბოლოო ჯამში, ლი არასასიამოვნო პერსონაჟია, და მაკკარტის არ ეშინია ამის ჩვენება, რადგან ის არასდროს არბილებს თავის მკაცრ კუთხეებს და არც ადვილი გამოსყიდვის ძიებაშია. ეს მისი კარიერის საუკეთესო შესრულებაა – მკვეთრი, სევდიანი და მოულოდნელად ნაზი – რომელმაც მას ოსკარის ნომინაცია მოუტანა საუკეთესო მსახიობი ქალის კატეგორიაში. მხოლოდ ამ ერთ როლში, მაკკარტი გაიძულებთ იგრძნოთ მისი ტკივილი სარკაზმის ქვეშ, და ეს იმის მტკიცებულებაა, რომ მისი ნიჭი ყოველთვის სცდებოდა სლაპსტიკურ ხუმრობებს. „პატარძლებში“ მაკკარტი მეგან პრაისის როლს ასრულებს – აგრესიულად თავდაჯერებული, მარშმელოუს მოყვარული, უპატიოსნოდ უცნაური მომავალი სიძის რძალი. ფილმი ანის (კრისტენ უიგი) გარშემო ვითარდება, რომელიც ცდილობს იყოს საუკეთესო მეჯვარე თავისი საუკეთესო მეგობრის, ლილიანისთვის (მაია რუდოლფი), მაგრამ ყოველთვის, როცა მეგანი ოთახში შედის, ის საუკეთესო შესაძლო გზით იპყრობს მას. იქნება ეს აგრესიული ფლირტი საჰაერო მარშალთან თუ არასასურველი ცხოვრებისეული რჩევების მიცემა შემზარავი ინტენსივობით, მეგანი განსახიერებული ქაოსია. და მაინც, რა ხდის ამ შესრულებას ასე ლეგენდარულს, მხოლოდ ფიზიკური კომედია არ არის (თუმცა თვითმფრინავის სცენა მარტო იმსახურებს თავის ადგილს კინემატოგრაფიულ დიდების დარბაზში). ეს არის სრული თავდადება. მაკკარტი უარს ამბობს მეგანის ხუმრობის ობიექტად ქცევაზე. დიახ, ის შეიძლება ცოტა ხმაურიანი იყოს, მაგრამ მაკკარტი მას სრული გულწრფელობით თამაშობს – რადგან მეგანი სრულად დარწმუნებულია საკუთარ მაგნეტიზმში, ინტელექტსა და ემოციურ სიღრმეში. ირონიის ეს ნაკლებობა უცნაურად გამაძლიერებელი ხდება, ვიდრე დამამცირებელი. ფემინისტური კინემატოგრაფის გამარჯვება, თუ მე მკითხავთ. ფართო კულტურულ კონტექსტში, „პატარძლები“ სეისმური ცვლილება იყო ქალების მიერ განხორციელებული სტუდიური კომედიებისთვის. მან დაამტკიცა, რომ ქალები შეიძლება იყვნენ უწესრიგოები, უხეშები, აღმაშფოთებლები და კომერციულად წარმატებულები. და ამის დიდი ნაწილი მაკკარტის ოსკარის ნომინირებულ შესრულებას მიეწერება, რადგან მან გააფართოვა, თუ როგორ შეიძლება გამოიყურებოდეს ქალი კომიკოსის არქეტიპები. ეს არის თამამი, უშიშარი და უცნაური ყველა სწორი გზით – ისეთი შესრულება, რომელიც სამუდამოდ ცვლის თანამედროვე კომედიურ ლანდშაფტს. გასაკვირი არ არის, რომ ამან მას თაობის კომედიურ ძალად აქცია. „პატარძლები“ საბოლოო ჯამში, ყველა დროის ერთ-ერთი საუკეთესო კომედიური ფილმია. ჯაშუშობის სამყაროში შესვლისას, მაკკარტი აოცებს სიუზან კუპერის როლში, CIA-ს ანალიტიკოსი, რომელიც თავის დღეებს ატარებს დახვეწილ საველე აგენტ ბრედლი ფაინის (ჯუდ ლოუ) სახიფათო მისიებში ყურსასმენის მეშვეობით. მაგრამ როდესაც ფაინი კომპრომეტირდება, სიუზანი ნებაყოფლობით მიდის ფარულ სამსახურში – მხოლოდ იმისთვის, რომ დაეკისროს ყველაზე...