მემარჯვენეების „კულტურული ომები“ და „ვოუქ“ ჰოლივუდის უხარისხო ალტერნატივები

იმ ფონზე, როდესაც მემარჯვენეები „კულტურულ ომებს“ აღვივებენ, მათი ალტერნატივები „ვოუქ“ ჰოლივუდის მიმართ უხარისხოდ და შთაგონების გარეშე მზადდება. უპატიოსნო იყო, რაც მემარჯვენე მაყურებლებს Super Bowl-ის კვირას გაუკეთეს. ჩვეულებრივ მაყურებელს შეეძლო ენახა პუერტო-რიკოელი შემსრულებლის, Bad Bunny-ის, მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული მუსიკალური ვარსკვლავის, დახვეწილი და ხალისიანი შუალედური გამოსვლა, ან, თუ მათ არ აინტერესებდათ ფეხბურთი ან Bad Bunny-ის მუსიკა, შეეძლოთ მშვიდად ეპოვათ სხვა რამ საყურებელი ან მოსასმენი. უამრავი ვარიანტი არსებობს. თუმცა, მათ, ვისაც სურდა დაემტკიცებინა თავისი „მაგა“ ერთგულება, შესაძლოა თავი ვალდებულად ჩათვალეს ენახათ მსგავსი ჟღერადობის ქანთრი მომღერლების აღლუმი, რასაც მოჰყვა შორტებში გამოწყობილი ქიდ როკის გამოსვლა, რომელიც ხტუნავდა და, როგორც ჩანს, 1999 წლის სატირულ ჰიტს ლიპსინკავდა. მემარჯვენეებისთვის, ვისაც Bad Bunny-ის სიმღერების ესპანური ტექსტები არ ეპიტნავებოდა, შეეძლოთ ნუგეში ეპოვათ რობერტ რიჩის (ქიდ როკი) მკაფიო ინგლისურ ტექსტებში: „Bawitdaba, da-bang, da-bang, diggy-diggy-diggy.“ (ეს ტექსტები სინამდვილეში სწორედ ის არის, რასაც თეთრკანიანი მსმენელების გარკვეული სეგმენტი ანიჭებს უპირატესობას: რაღაც შავკანიანი კულტურიდან მოპარული, ამ შემთხვევაში რეპერ Busy Bee-სგან). ეს სამწუხარო სანახაობა Turning Point USA-მ წარმოადგინა, რომელიც სინამდვილეში არ არის საქველმოქმედო ორგანიზაცია გაქრობის პირას მყოფი საუკუნის მიჯნის რეპ-როკერებისთვის, არამედ მემარჯვენე ადვოკატირების ჯგუფია, რომელიც გვიანდელმა ჩარლი კირკმა დააარსა. როდესაც ქიდ როკ-მა რიჩის როლს დაუბრუნდა და ქანთრი სიმღერა „Til You Can’t“ შეასრულა (რიჩის მიერ დამატებული ღვთისმოსავი და არასრულყოფილი ახალი სტროფით), მუსიკას კირკისადმი მიძღვნილი ვიდეო მოჰყვა. ეს ნიშნავს, რომ მაყურებელმა მიიღო ქიდ როკის შოუს მთელი „ხელოვნება“ პლუს დაკრძალვის მთელი „ხალისობა“. ამ ზამთარს კინოთეატრებს საკუთარი მემარჯვენე „სკანდალური საქმე“ აქვთ დოკუმენტური ფილმით „მელანია“ – კრიტიკოსების მიერ სასტიკად გაკიცხული, არასახარბიელო ნამუშევარი მოქმედი პირველი ლედის, მელანია ტრამპის შესახებ, ყველაზე ცუდი იქს-ადამიანების ფილმისა და ყველაზე ცუდი ჰანიბალ ლექტერის ფილმის რეჟისორისგან. როგორც ჩანს, ასეთი უშინაარსო თემიდან საკუთარი ხელოვნების შექმნის უუნარობის გამო, დოკუმენტური ფილმი „მელანია“ სხვებისგან უზომოდ და უაზროდ ითვისებს: მუსიკალურ მინიშნებებს, რომლებიც მჭიდროდ არის დაკავშირებული „Goodfellas“-თან, ან რეალურ პარტიტურას „Phantom Thread“-იდან, რომლის ამოღებაც კომპოზიტორმა ჯონი გრინვუდმა და რეჟისორმა პოლ თომას ანდერსონმა მოითხოვეს. (გრინვუდის კონტრაქტი ითვალისწინებს, რომ მესამე მხარის მიერ გამოყენებისას მასთან კონსულტაცია უნდა მოხდეს). იმ ფონზე, როდესაც „მელანია“ სხვა უხეშ, რელიგიურ ფილმებთან, დინეშ დ’სოუზას უხარისხო ნამუშევრებთან (hack jobs) და ბენ შაპიროს კამეოების შემცველ პროექტებთან ერთად ყველაზე დაბალ თაროზეა მოთავსებული, ბუნებრივია ჩნდება კითხვა: დარჩნენ კი კიდევ ისეთი მემარჯვენეები, რომლებსაც შეუძლიათ მართლაც შესანიშნავი ან თუნდაც კარგი ხელოვნების შექმნა? Angel Studios-ი კეთილსინდისიერად ცდილობდა გამოუშვა ფილმები „მაგა“-ზე ორიენტირებული აუდიტორიისთვის, თუმცა კომპანია სამართლიანად იტყვის, რომ ზოგიერთი მისი ფილმი საერთოდ არ არის კონსერვატიული ან რელიგიური. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ მათ გაავრცელეს ინოვაციური საოჯახო ფილმი „Sketch“ და კევინ ჯეიმსის ახალი რომანტიკული კომედია „Solo Mio“, Angel-ის ყველაზე დიდი წარმატებები იყო QAnon-თან ახლოს მდგომი თრილერი „Sound of Freedom“ და რამდენიმე დაბალბიუჯეტიანი (თუმცა „The King of Kings“-ის შემთხვევაში, ვარსკვლავებით სავსე) ანიმაციური ბიბლიური ისტორია. აშკარად არსებობს აუდიტორია ღიად ქრისტიანული თემატიკის გართობისთვის, რასაც მოწმობს ევანგელისტური კინორეჟისორის, დალას ჯენკინსის, იესოს ცხოვრების სერიალის „The Chosen“ შემქმნელის წარმატება. ამას შესაძლოა ჰქონდეს გარკვეული გადაკვეთა „მელანიას“ აუდიტორიასთან, რომელიც თავის თემას თითქმის რელიგიური რწმენით ეპყრობა მისი თანდაყოლილი სიკეთისა და მადლის მიმართ. მაგრამ უამრავი ევანგელისტური ფილმი და შოუ უფრო „პატარა-კ“ კონსერვატიულია, ვიდრე სრულად მემარჯვენე – და ამ მხრივ, ბევრი საერო მეინსტრიმული გართობაც მსგავსი სენსიბილიტეტით გამოირჩევა. გარდა ამისა, ცხადია, ყველა დიდი პოპ-კულტურის არტისტი არ ყოფილა მემარცხენე. უამრავი შესანიშნავი ნამუშევარი მიეწერება ნამდვილ მემარჯვენეებსაც. ამერიკანას ისეთი ველურად ნიჭიერი წარმომადგენლები, როგორიცაა რეჟისორი ფრენკ კაპრა და მსახიობი ჯეიმს სტიუარტი, კონსერვატიული რესპუბლიკელები იყვნენ. რეჟისორი სემ რეიმი, რომლის ახალი ფილმი „Send Help“ ამჟამად ჰიტია, 2000-იან წლებში ჯორჯ ბუშ უმცროსს შესწირა თანხა, და მისი ზოგიერთი ნამუშევარი კონსერვატიზმის ელემენტებს შეიცავს. ისეთი იკონოკლასტი კინორეჟისორი, როგორიცაა დევიდ ლინჩი, რონალდ რეიგანს მისცა ხმა – თუმცა საერთო ჯამში, მისი პოლიტიკური მიდრეკილებები როგორც მის რეალურ ცხოვრებაში, ასევე ხელოვნებაში, ძნელი დასადგენია. სწორედ ეს არის „მაგა“ ხელოვნების ნაკლებობის მთავარი მიზეზი. (ეს და ასევე ფაშიზმი.) გამოჩენილ კინორეჟისორებს, როგორიცაა კლინტ ისტვუდი და ს. კრეიგ ზალერი (პოლიციური თრილერის „Dragged Across Concrete“ სცენარისტი-რეჟისორი), აქვთ აშკარა მემარჯვენე მიდრეკილებები, მაგრამ ისინი ყოველთვის არ იმეორებენ დადგენილ სალაპარაკო თემებს, ამჯობინებენ კომპლექსურ, ზოგჯერ დამაფიქრებელ ნარატივებს. ისტვუდმა გადაიღო რამდენიმე დამაფიქრებელი ფილმი ცრურწმენის, აშშ-ის ინსტიტუტების წარუმატებლობისა და მორალური გაურკვევლობის შესახებ. ზალერის კრიმინალური ფილმები უფრო ჟანრულ-ორიენტირებულია, ურევს დაძაბულ მღელვარებას ზოგადად სიმპათიურ მემარჯვენე პერსონაჟებთან (და უფრო პროვოკაციულია, მაგალითად, მელ გიბსონის როლებში მიწვევისას).