სკარსგარდების ოჯახი, უდავოდ, თავისი დიდების ზენიტშია. მიუხედავად იმისა, რომ ოჯახის მამამთავარ სტელან სკარსგარდს დიდი და წარმატებული კარიერა აქვს (მისი ნამუშევარი „სენტიმენტალურ ღირებულებაში“ კი ოსკარზე იყო ნომინირებული) და მისი შვილებიც წლებია ამ ინდუსტრიაში არიან, ბოლო წლებში განსაკუთრებულად ბილმა და ალექსანდერმა მოახერხეს მაყურებლის მოხიბვლა. ბილმა თავი ჟანრის ახალ მეფედ დაიმკვიდრა, მან ისეთი უკვდავი პერსონაჟები შექმნა, როგორებიცაა პენივაიზი ფილმში „ეს“ და გრაფი ორლოკი „ნოსფერატუში“. ამავდროულად, ალექსანდერმა თავისი „ცუდი ბიჭის“ იმიჯი, რომლითაც სამსახიობო კარიერა დაიწყო, გააფართოვა და უფრო ღრმა, უცნაურ და ზოგჯერ შემზარავ პერსონაჟებად გარდაქმნა. მისი როლები ფილმებში, როგორებიცაა „უსასრულო აუზი“ და „ვილიონი“, ისევე როგორც მისი საოცრად უცნაური სამეცნიერო-ფანტასტიკური სერიალი „მკვლელი რობოტი“, აჩვენებს მის უშიშრობას, როგორც შემსრულებლის. ეს უშიშრობა კომედიაზეც ვრცელდება, რასაც ალექსანდერ სკარსგარდის შესრულება მწარედ სასაცილო Charli XCX-ის მოკუმენტურ ფილმში „მომენტი“ ნათლად ადასტურებს. „მომენტში“ მსახიობი განასახიერებს გამოგონილ პრეტენზიულ კინორეჟისორ იოჰანეს გოდვინს – ადამიანს, რომელიც აერთიანებს კორპორატიული აზროვნების, „ვოკ“ მამაკაცურობის პერფორმატიული გამოვლინების და სხვა ამგვარ საძაგელ თვისებებს. მარტივად რომ ვთქვათ, სკარსგარდი უდიდეს სიამოვნებას იღებს ამ პერსონაჟის თამაშით, მისი კომიკური ტაიმინგი კი უმაღლეს დონეზეა. როგორც ჩანს, ასეთივეა მისი იმპროვიზაციის უნარებიც. ფილმის თანასცენარისტთან და რეჟისორთან, ეიდან ზამირისთან ჩემი ექსკლუზიური საუბრისას, მან გაამხილა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ფილმის დიდი ნაწილი სცენარით იყო გათვალისწინებული, ფილმის საუკეთესო ფრაზის იმპროვიზაცია სკარსგარდს ეკუთვნის. „მომენტში“ Charli XCX-ის (რომელიც საკუთარ თავს განასახიერებს) „ბრატ“ ტურთან დაკავშირებულ ყველა მონაწილეს, განსაკუთრებით კი Charli-ის მეგობარსა და კრეატიულ დირექტორს, სელესტეს (ჰეილი ბენტონ გეითსი), მალევე გაუჩნდება ეჭვი, რომ იოჰანესი მოწვეულია ტურის სრულად ხელში ჩასაგდებად. Charli-ის ლეიბლის მიერ ფაქტობრივად და ფორმალურად დამტკიცებული იოჰანესი მალევე თამამდება და რადიკალურ ცვლილებებს ატარებს სცენის დიზაინში, რაც „ბრატ“ ესთეტიკას აკუმულირებს და უფრო სუფთად წარმოაჩენს. ერთ მომენტში ის ურჩევს, რომ სცენაზე კოკაინზე ყოველგვარი მინიშნება მოშორდეს, რასაც სელესტე აპროტესტებს, რადგან ერთი სიმღერა კონკრეტულად კოკაინზეა. იოჰანესი, შოუბიზნესის უმეტეს „ვარსკვლავისთვის“ დამახასიათებელი თვითდაჯერებულობით, „დამხმარე“ წინადადებით გამოდის – სიმღერა შეიძლება „მეტაფორულ კოკაინად“ იქნას ინტერპრეტირებული. სწორედ ამ სასაცილო ფრაზის – ალექსანდერ სკარსგარდის იმპროვიზაციის – გამო გახდა ეიდან ზამირი მსახიობის მიმართ ცოტათი ეჭვიანი. მიუხედავად იმისა, რომ ზამირიმ და მისმა სცენარისტმა პარტნიორმა, ბერტი ბრანდესმა, ფილმი თავდაპირველად სათანადოდ დაწერეს, ზამირის სურდა, რომ „სცენარის მიხედვით შექმნილი ყველაფერი ბუნებრივად და მოუმზადებლად გამოჩენილიყო“. როგორც ზამირიმ განმარტა, ამან სკარსგარდს იმპროვიზაციის თავისუფლება მისცა: „ვფიქრობ, ყოველ ცალკეულ სცენაში ვუტოვებდი დროს იმპროვიზაციისთვის და ზოგჯერ საოცარი რამ ხდებოდა. და ეს, რა თქმა უნდა, ყოველ დუბლში ხვდებოდა. უნდა ვაღიარო, ჩემთვის მტკივნეულია ამის აღიარება, მაგრამ „მეტაფორული კოკაინი“ რეალურად იმპროვიზაცია იყო... იმ წამს, როცა ალექსანდერმა ეს პირველად თქვა, ეს, ცხადია, ყველა შემდგომ დუბლშიც მოხვდა.“ ეს ფრაზა ფანტასტიკურად აჯამებს ფილმის სატირას შოუბიზნესსა და Charli-ის იმიჯზე. ის ასევე სკარსგარდის პერსონაჟის სრულყოფილი გამოხატულებაა. ეს კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ შემოქმედებითი შთაგონება ხშირად სწორედ მომენტზეა დამოკიდებული.