ირლანდიაში გადაღებულ ამ „გიჟურ“ დრამაში მთავარ როლს მეთიუ მოდინი ასრულებს. ის განასახიერებს სტივს, ამერიკელ კინორეჟისორს, რომელიც სიცოცხლის დასასრულს უახლოვდება – თეთრი, ხუჭუჭა თმითა და ხელოვნური, ხშირი წვერით. ან იქნებ ის თავად ღმერთია, რომელიც სულებს ანაწილებს რაღაც ინდი-ბიუჯეტურ სისულელეში, რეჟისორ სტივზე, რომელიც მას ჰგავს? ან იქნებ ის უბრალოდ მოტყუებული მოკვდავია, რომელსაც ღმერთი ჰგონია თავი და ეს ყველაფერი თავის სასიკვდილო სარეცელზე ეფანტაზიორება, ან კიდევ ყველა ეს ვარიანტი ერთდროულად? როგორც წმინდა სამების კონცეფცია, ეს მოკვდავებისთვის ადვილი გასაგები არ არის, მაგრამ უნდა ითქვას, რომ ეს ფილმი უმეტესად გამაღიზიანებელი და მხოლოდ ხანდახან საინტერესოა. რომ მივცეთ „მარტინის კადრს“ მინიმალური აღიარება მაინც, უნდა აღინიშნოს, რომ მასში რამდენიმე შესანიშნავი მსახიობი თამაშობს: თავად მოდინი, დერეკ ჯაკობი, ჯონ კლიზი, სტიუარტ თაუნსენდი და, უცნაურად, მორგანა რობინსონი (რომელიც შესანიშნავი იყო პიპა მიდლტონის როლში სერიალ „უინძორებში“). ისინი ცოტათი მაინც ამსუბუქებენ მოწყენილობას, სანამ ეს ბუნდოვანი, „სულიერი“, თვითკმაყოფილი სისულელე დასრულდება. აი, რა ხდება, როგორც ჩანს: სიცოცხლის დასასრულის პირისპირ, განუსაზღვრელი ტერმინალური დაავადების გამო, რომელსაც ის 18 თვის წინ უნდა წაეღო ამქვეყნიდან, სტივი დაეხეტება სანაპიროზე და ხვდება გადამღებ ჯგუფის წევრებს (რომლებიც მუდმივად წუწუნებენ, რომ მეტი აღჭურვილობა სჭირდებათ) და მსახიობებს, რომლებიც ოფიციალურად მკვდრები არიან (ჯაკობისა და თაუნსენდის პერსონაჟები) – რაც, რა თქმა უნდა, არ ნიშნავს, რომ მათი როლებზე დამტკიცება შეუძლებელია. სტივის ასისტენტი მერი (ფიონა გლასკოტი) მასთან ხუმრობს, თითქოს რომანტიკულ კომედიაში იყოს, მუდმივად უკუაგდებს მის სიყვარულის დეკლარაციებს, რადგან სახლში უხილავი ბიჭი, ჯეკი ელოდება, და ის საკმაოდ მშვიდადაა იმის შესაძლებლობის მიმართ, რომ მისი მთელი სამყარო „გაქრება“ სტივის სიკვდილის შემდეგ. ზოგჯერ სტივი აჩერებს მოქმედებას და ყველა იყინება, ვიდეოთამაშის NPC-ების მსგავსად, და მას შეუძლია შეცვალოს თავისი თერაპევტის სამოსი, რათა ის უფრო სექსუალურად გამოიყურებოდეს, რაც ნამდვილად აყენებს ეჭვქვეშ სტივის ღვთაებრივ სტატუსს. როდესაც ამ ყველაფერზე დაფიქრდები, კანადელმა რეჟისორმა სტივენ უოლისმა საკმაოდ დიდი მიღწევა შეასრულა ისეთი ფილმის შექმნით, რომელიც საკმარისად საინტერესოა, რომ მიიპყროს მაყურებლის ყურადღება, მაგრამ შემდეგ მოულოდნელად ართმევს მას ყოველგვარ ლოგიკურ აზრს. ეს ჰგავს ჯადოქრის ყურებას, რომელიც აფუჭებს ხრიკს, როდესაც სუფრას აცლის დატვირთული თეფშებისა და ჭიქების ქვეშ, რის შედეგადაც ჯოჯოხეთური არეულობა იქმნება. ჩემი წარმოდგენა განწმენდის შემდგომი სიცოცხლის შესახებ იქნებოდა ის, რომ იძულებული ვყოფილიყავი ეს ფილმი თავიდან მენახა. ციფრულ პლატფორმებზე 2 მარტიდან.