მიშელ ფრანკოს ფილმი „სიზმრები“ თავიდანვე იმ ვარაუდზეა აგებული, რომ მისი პოლიტიკური შორსმჭვრეტელობა საკმარისი იქნება მისი შედარებით ხანმოკლე, ოთხმოცდაათწუთიანი ქრონომეტრაჟის გასამართლებლად. ეს არის ტურბულენტური და ტოქსიკური რომანის პორტრეტი ჯენიფერს (ჯესიკა ჩესტეინი), მდიდარ სოციალიტს, რომლის საქმიანობაც ხელოვნების ფილანთროპიაა, და ფერნანდოს (ისააკ ერნანდესი), ახალგაზრდა, ნიჭიერ ბალეტის მოცეკვავეს შორის მეხიკოდან, რომელიც ჯენიფერის უმდიდრესი ოჯახის მიერ დაფინანსებულ აკადემიაში ვარჯიშობდა. „სიზმრები“ ამახვილებს ყურადღებას პარაზიტულ ურთიერთობაზე ელიტასა (1%) და არალეგალ იმიგრანტებს შორის, მოუხერხებელი და უხეში სტილით. ფრანკოსთვის უცხო არ არის პირდაპირი, უხეში სტილი, განსაკუთრებით კლასობრივი დაპირისპირების დრამატული ასახვისას. მისმა ფილმმა „ახალი ორდენი“ ბურჟუაზიის პერსპექტივიდან ასახა აჯანყების სურათი, რამაც მისი პოლიტიკური ხედვა მხოლოდ საეჭვო კუთხით წარმოაჩინა. „სიზმრები“ უფრო მკაფიოა თავის მიდგომაში, თუმცა მისი ფოკუსირება თეთრკანიანი, უმდიდრესი ქალის პერსპექტივაზე, თითქოს თანაგრძნობას მოითხოვს, რასაც ფილმი რეალურად არ გვთავაზობს. ჯესიკა ჩესტეინის მიერ ნაცვამი ულამაზესი კაბების მიუხედავად, ფილმი დიდ ინტრიგასა და სოციოპოლიტიკურ ინტერესს მოკლებულია. სამაგიეროდ, თავისი უკიდურესად სასტიკი დასასრულისთვის იგი ყველაზე პრიმიტიულ დონემდე დადის. ჯენიფერი და ფერნანდო ამ უკანონო რომანს უკვე გარკვეული დროის განმავლობაში აგრძელებენ. მათ შორის არსებული ასაკობრივი სხვაობა მხოლოდ მათ ექსტრემალურ ქონებრივ სხვაობას ასახავს. ეს არის სექსუალურად დამუხტული ურთიერთობა, რომელიც თამაშობრივი ძალაუფლების ბრძოლებით გრძელდება, რასაც ემატება ის ფაქტი, რომ მისი გაგრძელება მეტ-ნაკლებად დამოკიდებულია იმაზე, თუ რამდენად ხშირად შეძლებს ჯენიფერი პირადი თვითმფრინავით მასთან გაფრენას, მეხიკოს აკადემიის მონახულების საბაბით. მაგრამ როცა ის მას სტუმრობს, ამის გაკეთება მხოლოდ ღამის საფარქვეშ შეუძლია, რადგან 2013 წელს ის უკვე ერთხელ გაასახლეს ნიუ-იორკიდან. მიუხედავად ამისა, მისმა სიყვარულმა – ან ვნებამ, ან ოპორტუნიზმმა, რისი გამიჯვნაც არცთუ ისე ადვილია – აიძულებს მას, სიცოცხლე რისკის ქვეშ დააყენოს, ტეხასის გავლით ავტოსტოპით სან-ფრანცისკომდე იმოგზაუროს და მას სიურპრიზი გაუკეთოს. როდესაც ნათელი ხდება, რომ ჯენიფერის სიყვარული მის მიმართ მხოლოდ მანამდე ვრცელდება, სანამ მას საიდუმლოდ შეინახავს და თავისი მაღალი სოციალური მდგომარეობისგან მოარიდებს, ფერნანდო გადაწყვეტს მასთან გაწყვიტოს ურთიერთობა — რაც იწვევს სიუჟეტური მოვლენების სერიას, რომლებიც საბოლოოდ მიიყვანს მას სან-ფრანცისკოს ბალეტის წამყვანი როლისთვის განხილვამდე. ფინანსურად შეუზღუდავი ჯენიფერი არ არის მიჩვეული იმას, რომ მასთან თამაშობდნენ, და ყველაფერს აკეთებს ფერნანდოს დასაბრუნებლად, საკუთარი კარიერის ძალიან რეალური რისკის ქვეშ. მიუხედავად იმისა, რომ იგი თავის ხელოვნების ფონდს ძმასთან, ჯეიკთან (რუპერტ ფრენდი) და მამის, მაიკლის (მარშალ ბელი) ფულით მართავს, იგი ერთადერთია ამ ოჯახში, ვისაც იმიგრანტების უფლებების მიმართ რაიმე ნამდვილი შეშფოთება აქვს, თუმცა უფრო და უფრო ნათელი ხდება, რომ მისი ფული მისი უკიდურესი „პრივილეგირებული მდგომარეობის“ ნიღაბია. სანამ საჯაროდ მაკკარტის ფონდი „დაუცველთა“ დახმარებას უწევს რეკლამას, ჯეიკი ფარულად გმობს იდეას, დაეხმაროს ადამიანებს, რომლებიც „არ არიან ამერიკელები“, და ჯენიფერი მუდმივად იყენებს ხმოვან-ტექსტურ თარგმანს, როდესაც მექსიკელებთან საუბრობს. ფრანკოს ფილმის პირდაპირობას აქვს გარკვეული გამამხნევებელი ხარისხი, რომელიც საკმაოდ მოკლედ წარმოაჩენს არგუმენტს, რომ მდიდრები იმიგრანტებით მხოლოდ მანამდე ინტერესდებიან, სანამ მათი ექსპლუატაცია ან კონტროლია შესაძლებელი. ძალიან ცოტა დრო იხარჯება რაიმე ზედმეტზე; „სიზმრები“ სცენიდან სცენაზე გადადის ხაზოვანებისადმი მონური ერთგულებით. ეს ასევე ეხება მის კომენტარებსაც, რომლებიც ვერ იქნებოდა უფრო აშკარა, თუნდაც ფილმს ეცადა. იმის გათვალისწინებით, რომ არალეგალი იმიგრანტების უმეტესობას ემუქრებიან ისე, რომ არც კი უწევთ პირისპირ კონტაქტი ისეთ მდიდარ ადამიანთან, როგორიც ჯენიფერია, ფილმი ერთდროულად როგორც ექსტრემალურად, ისე მინიმალურად აღიქმება. ფრანკო მიზნად ისახავს ისაუბროს სპექტრის კიდეებზე მყოფი ორი კლასის თანდაყოლილ არათანაბარ ურთიერთობაზე, მაგრამ ამას მხოლოდ საკმაოდ აბსურდული ისტორიით და უჩვეულო გარემოში აკეთებს. ეს არ ხდის ფილმს უღირსად სანახავად, უბრალოდ ნიშნავს, რომ ის შექმნილია მნახველის ცნობიერი თანხმობის მისაღებად და არა უფრო ღრმა რეფლექსიის გამოსაწვევად. ჩესტეინის ყურება, რომელიც სან-ფრანცისკოსა და მეხიკოში შანელის სამკაულებითა და ივ სენ-ლორანის ჩანთებით დადის, როცა Escalade-ის მანქანა ყველგან დაატარებს, სადაც მას წასვლა სჭირდება, მაშინ როცა მისი „სათამაშო ბიჭი“ ტეხასის ჭაობიან უკაცრიელ ადგილებშია, კარგად არის ნაჩვენები, მაგრამ ზედმეტად უხეშია. ასევე ფილმის საბოლოო მოვლენების სერიაც, რომელიც სერიოზულად აყენებს ეჭვქვეშ ფრანკოს იდეების თანმიმდევრულობას. ამასობაში, ივ ქეიპის კამერა პასიურად უყურებს, როგორ გრძელდება ეს უცნაური „ბავშვი გოგოს“ ამბავი, და სიმართლე ის არის, რომ ფრანკოს გაბრაზების გარდა აქ არაფერია მართლაც საინტერესო, მაგრამ ეს გაბრაზებაც კი არ არის გადმოცემული რაიმე გადაუდებლობით. დიახ, ამერიკული ოცნება დღესდღეობით უფრო ირონიულ და მოძველებულ იდეალს ჰგავს, მაგრამ საკუთარი სუბიექტების მიმართ უკიდურესი სისასტიკით მოპყრობა, როგორც ჩანს, მხოლოდ იმას ამყარებს, რისი კრიტიკაც მას სურს. მექსიკელი ბალეტის მოცეკვავე ყველაფერს რისკავს, რათა თავის მდიდარ ამერიკელ საყვარელს დაუბრუნდეს, თუმცა საბოლოოდ რთულ სიტუაციაში აღმოჩნდება.