რედაქტორის შენიშვნა: ეს რეცენზია თავდაპირველად გამოქვეყნდა 2025 წლის ბერლინის კინოფესტივალის დროს. Greenwich Entertainment „სიზმრებს“ შერჩეულ კინოთეატრებში 2026 წლის 27 თებერვალს გამოუშვებს. მიშელ ფრანკო ბრუნდება გაბრაზებული და კრიტიკული ხედვით სამყაროზე, რომელშიც ვცხოვრობთ, თავისი მკვეთრად რეჟისირებული კლასობრივი კრიტიკით — „სიზმრები“. ამ ფილმში მექსიკელი სცენარისტი/რეჟისორი მთელი თავისი სიმძაფრით, ელექტრო საბურღის მსგავსი დაუნდობლობით, უპირისპირდება ლიმუზინში მოკალათებული ლიბერალი ამერიკული „ერთი პროცენტის“ იდენტობას. თუმცა, ფილმის ჩუმი, მაგრამ შემზარავი ძალა იმაში მდგომარეობს, თუ როგორ აფუთავს ფრანკო აშშ-მექსიკის საზღვრის მეტაფორას — სადაც მდიდარი ქველმოქმედი ჯენიფერი (ჯესიკა ჩესტეინი) და მისი ახალგაზრდა ბალერინა შეყვარებული ფერნანდო (ისააკ ერნანდესი, შთამბეჭდავი დებიუტანტის როლში) თითოეულ მხარეს განასახიერებენ — დამოკიდებულ და დამანგრეველ სასიყვარულო ისტორიად, რომელიც ისევე მკვეთრად არის გამოკვეთილი, როგორც ფილმის უფრო ფართო პოლიტიკური საკითხები. ჩესტეინი დიდი ხანია არ უთამაშია ასეთი სარისკო როლი, როგორც მდიდარი ხელოვნების მფარველი, რომელიც ფერნანდოს მოუწოდებს, უკანონოდ გადაკვეთოს საზღვარი, რათა მისმა ფონდმა ამერიკაში მისი ხელოვნების გამოფენა მოაწყოს. ჩესტეინის ბევრმა ბოლო ფილმმა, მათ შორის ოსკაროსანმა „თემი ფეის თვალებმა“ და ფრანკოს მწარე-ტკბილმა დემენციურმა რომანმა „მეხსიერება“, ფემინისტური ან თუნდაც გამომსყიდველი ხასიათი შეიძინა. „სიზმრებში“ მისი პერსონაჟი კი, ქალი, რომელიც მცირე სიმპათიას იმსახურებს (სანამ ფილმის შემაძრწუნებელ დასასრულში არ მივა ამ შეგრძნებამდე), მამამისის (მარშალ ბელი) და ძმის (რუპერტ ფრენდი) ხელში მარიონეტივითაა. ფრანკომ მოკლე გადახვევა გააკეთა სტრესული კულტურათაშორისი სატირიდან „მეხსიერებაში“, სადაც ჩესტეინის პერსონაჟი ბავშვობის ძალადობის ამბავს იგონებს, რათა თავი შორს დაიჭიროს მამაკაცისგან, რომელიც, როგორც ჩანს, მას სკოლის შეხვედრაზე დასდევს. „სიზმრებში“ დიდი იმედი არ არის და სწორედ ამიტომ, ის ჩვენი დროის ფილმია, რომელიც, ალბათ, მხოლოდ ამ დროის გამო შეიძლება არსებობდეს. ის მოგვითხრობს, თუ როგორ უბიძგებს ამერიკული ოცნების სიცრუე (ოცნების, რომელიც, ბოლოს და ბოლოს, ემიგრანტების ოცნებაა) მექსიკელებს უკანონო და საშიში გადასვლა გააკეთონ, და იმაზე, თუ როგორ სჭირდებათ აშშ-ს და მექსიკას ერთმანეთი ყველა გაგებით. გაიხსენეთ, რომ ფრანკო ის კაცია, რომელმაც „ახალ წესრიგში“ ბირთვული კლასობრივი ომი ააგიზგიზა და „ლუსიას შემდეგ“ უყურა, როგორ ისროლა მამამ თავისი ქალიშვილის სოციალური მედიის მოძალადე ნავიდან, და გექნებათ წარმოდგენა, თუ სად დგას მწარე, გამანადგურებელი „სიზმრები“ მის ფილმოგრაფიაში. ფრანკო კვლავ მუშაობს კინოოპერატორ ივ კეიპთან ერთად, რათა მშვიდად ააგოს გრძელი კადრები, სადაც მთელი სცენები ვითარდება სწრაფი, თანმიმდევრული ჭრის გარეშე, რაც „სიზმრებს“ ზოგჯერ დოკუმენტურ ფორმას აძლევს, განსაკუთრებით ფერნანდოს საბალეტო სპექტაკლების — და ჯენიფერის ცივი, უსიხარულო ყოველდღიურობის — გაშუქებისას. „სიზმრები“ შემაშფოთებლად იწყება ტეხას-ამერიკის საზღვარზე, ლარედოში, სატვირთო მანქანაში მოტირალი მიგრანტების სცენით, და მაინც, ის კიდევ უფრო უარესი გამოსახულებით სრულდება. ჯენიფერ მაკკარტიმ (ჩესტეინი) ფერნანდო ამერიკაში, კერძოდ, სად სხვაგან თუ არა სოციალურად ლიბერალურ და ტექნოლოგიებით გაჯერებულ სან-ფრანცისკოში მოატყუა, რათა შეესრულებინა სასიყვარულო ურთიერთობის დაპირება, რომელიც მან მექსიკაში არცთუ დიდი ხნის წინანდელი „სამუშაო მოგზაურობის“ დროს დაიწყო. მაგრამ ჯენიფერი, როგორც ჩანს, დიდად არც მუშაობს, სამაგიეროდ, მოიძიებს მხატვრებს და პოულობს საქმეებს, რომლებიც მისი ოჯახის ქონებას სარგებელს მოუტანს და მის იმიჯს საზოგადოებასა და მედიაში სწორად „აახლებს“. მისი მამა ერთ-ერთი მათგანია, ვინც ხელოვნების დაუღალავი დამცველია და უყვარს თავისი კოლექციის გამოფენა. ჯენიფერი, ამასობაში, მექსიკის სწრაფად ამერიკანიზებულ მეხიკო სიტიში ინახავს pied-à-terre-ს, სადაც მიდის ფერნანდოს მოსაძებნად მას შემდეგ, რაც ისინი დაშორდებიან, რადგან მას რცხვენია, რომ მამამისის კოლეგების გვერდით მასთან ერთად ნახავენ. თუ უკვე არ იცოდით, რომ ერნანდესი ნამდვილი American Ballet Theatre-ის გაწვრთნილი მოცეკვავეა, მაშინ ამას ფილმში მის და ჩესტეინის მიერ ქორეოგრაფირებული ბალეტის სექსუალური სცენებიდან გაიგებთ, რომლებიც იმდენად გრაფიკულია, რამდენადაც შესაძლებელია ჰარდკორ სიშიშვლის გარეშე. ის, რაც მათში მუშაობს (და მათ ვნებიანს ხდის), არის ის, რომ ისინი უფრო მეტს გვეუბნებიან პერსონაჟების დინამიკის შესახებ, რომლებიც გაგიჟებით არიან შეყვარებულები, მაგრამ უზარმაზარი ზეწოლის ქვეშ არიან, რათა ამ ურთიერთობის რაიმე კარგი შედეგი ფუნქციონირებად შესაძლებლობად აქციონ ჯენიფერის გულდასმით დაკალიბრებულ სამყაროში. ასევე არის შესანიშნავი სცენა, სადაც ჯენიფერი, დაშორების შემდეგ გზააბნეული, წარმოიდგენს დროს, როდესაც ის და ფერნანდო სამზარეულოს მაგიდის ირგვლივ ინტენსიურად ბინძურ ლაპარაკში იყვნენ, და თუ არასდროს გიფიქრიათ, რომ ჯესიკა ჩესტეინისგან მოისმენდით: „შენს ბურთებს ვწოვ, ისე რომ შენს ყლეზე არ ამოვისუნთქო“, აი, ისიც. ჯენიფერს, ამასობაში, ესპანურად არ შეუძლია საუბარი და Google Translate-ს იყენებს უხილავ მუშაკებთან ურთიერთობისთვის, რომლებიც მის სახლებს უვლიან სან-ფრანცისკოში ან მეხიკო სიტიში. არ აქვს მნიშვნელობა სად მიდის; მარტოობა ყველგან თან სდევს. „არ მგონია, გაინტერესებდეს, რა მოხდება ჩემთვის“, ეუბნება ფერნანდო ჯენიფერს ერთ მომენტში, და ის პანიკაშია პოტენციური ახალი ცხოვრების გამო, რომელსაც ახლა სან-ფრანცისკოში აყალიბებს...