გრემის ნომინანტმა კომპოზიტორმა და ვოკალისტმა მოირა სმაილიმ გაეროს სოციალური სამართლიანობის მსოფლიო დღესთან დაკავშირებით გამოუშვა თავისი ახალი სინგლის „ჰაიკუ“ მუსიკალური ვიდეო. ნამუშევარი ედოს პერიოდის პოეტის კობაიაში ისას ლექსს აწყობს მუსიკაზე: „ამ სამყაროში, ჩვენ ჯოჯოხეთის სახურავზე დავდივართ, ყვავილებს შევყურებთ“. გამოშვებასთან ერთად წარმოდგენილი ანიმაციური ფილმი, რომლის რეჟისორიცაა მხატვრიდან ანიმატორად ქცეული კრისტინ ბანა, ამ წინააღმდეგობას ფართოდ აშუქებს, ინტიმური ადამიანური ჟესტიდან კოსმიურ მასშტაბამდე მიდის და ქმნის ნამუშევარს, რომელიც ერთდროულად მყიფე და ურყევია. ბანა ანიმაციას განიხილავს არა როგორც სახვითი ხელოვნებისგან განცალკევებულ მიმართულებას, არამედ როგორც მის სინთეზს. „პროფესიით მხატვარი ვარ, და როდესაც სამაგისტრო სკოლაში ანიმაციას შევეჭიდე, მან გააერთიანა ყველაფერი, რაც ხელოვნების შექმნაში მიყვარდა“, – თქვა მან. „ანიმაცია ღრუბელივითაა, ის შთანთქავს ნებისმიერ ცოდნასა და უნარს, რაც გაგაჩნია“. ეს მოქნილობა „ჰაიკუს“ მთელ ნამუშევარში ჩანს. მუსიკალური ვიდეო მოციმციმე ფუნჯის მონასმებითაა სავსე, რაც ზედმეტად გაპრიალებულ სიბრტყეს ეწინააღმდეგება. ბანა ყველა კადრს ინდივიდუალურად აფერადებს. „ალერგია მაქვს „ფერით შევსების“ (fill bucket) ხელსაწყოზე“, – განმარტა მან. „ყოველთვის ყველა კადრს ინდივიდუალურად ვფერადებ, რადგან ვფიქრობ, რომ ნამუშევრის აღქმაში განსხვავება იგრძნობა და ეს ანიმაციის პროცესის ის ნაწილია, რომლის დაჩქარებაც არ მიყვარს. მაგალითად, „ჰაიკუში“ კანის ტონი ვარირებს, რადგან მინდა ჩემი ხელი ჩანდეს ყველა კადრში“. სმაილის სიმღერა ეფუძნება კოგნიტურ დისონანსს, სიბნელესა და სილამაზეს, რომლებიც ერთსა და იმავე სივრცეს იკავებენ, და ბანას გადაწყვეტილება, შეინარჩუნოს ანალოგური ტექსტურა ციფრულ სამუშაო პროცესში, სწორედ ამას ასახავს. ცვალებადი ფერადი ველებით, კანკალა ხაზებითა და კამერით, რომელიც მუდმივად აფართოებს პერსპექტივას, „ჰაიკუ“ მუსიკასა და ვიზუალს მნიშვნელობის მრავალი შრით აერთიანებს. სმაილის არანჟირება, რომელიც კრეიგ ჰელა ჯონსონთან და შარა ნოვასთან ერთად სრულდება, გუნდის ხმებს სიმებიან ინსტრუმენტებზე აფენს რკალებად, რომლებიც გლოვასა და პატივისცემას შორის მერყეობენ. ბანასთვის დისციპლინებს შორის ურთიერთქმედება ნაყოფიერი იყო. „მიყვარს ჩემი დისციპლინის მიღმა შემოქმედებითი პროცესების ყურება და ძალიან საინტერესოა, როგორ ხშირად ემთხვევა ისინი ერთმანეთს“, – თქვა მან. თანამშრომლობა ასევე პირადი ხასიათის იყო. „ეს სიყვარულის პროექტი იყო. მიყვარს მოირა და აღფრთოვანებული ვარ მისი მუსიკით. მიყვარს გზავნილი და მის მიმართ განსაკუთრებულ ვნებას ვგრძნობ“, – განაცხადა ბანამ. გაეროს სოციალური სამართლიანობის მსოფლიო დღეს გამოშვებული ფილმი პირდაპირ უპირისპირდება თანამედროვე ძალადობასა და ძალაუფლების სისტემურ ბოროტად გამოყენებას, თუმცა ამას ალეგორიის გზით აკეთებს. „როდესაც ყურადღებას არ ვაქცევთ, სწორედ მაშინ ახერხებენ ძალაუფლების ბოროტად მომხმარებლები სასჯელისგან თავის დაღწევას“, – განაცხადა ბანამ. „ეს იყო ჩემი გზა, მეფიქრა მსოფლიოში მიმდინარე მოვლენებზე, და გარკვეულწილად სამკურნალო იყო მასზე მუშაობა. მაგრამ ყველაფერი არ იყო გლუვი. ზოგჯერ თავს გაყინულად და ემოციურად დაქანცულად ვგრძნობდი, სხვა დროს კი ყველაფერი, რისი გაკეთებაც შემეძლო, იყო მომდევნო კადრზე ფოკუსირება და მისი სიმძიმის გვერდზე გადადება“. ისას ლექსის მსგავსად, „ჰაიკუ“ არ ხსნის იმ წინააღმდეგობას, რასაც წარმოადგენს. ის უბრალოდ მას ინახავს. განადგურება ჩვენს ფეხქვეშ, ყვავილები თვალის დონეზე და ძიების მუდმივი აქტი.