მოდით, მოკლედ ვილაპარაკოთ, რადგან ქვემოთ მოკლე ფილმების მიმოხილვაა წარმოდგენილი. დიახ, მოკლე ფილმები. 70 წუთზე ნაკლები ხანგრძლივობის ფილმები. აღმოჩნდა, რომ ასეთ მცირე დროშიც კი შეიძლება რაღაც შესანიშნავის შექმნა და ამის გასარკვევად, შეგიძლიათ მცირე დრო დაუთმოთ შემდეგი ფილმებიდან ზოგიერთს (თუ ჯერ არ გინახავთ). ზედმეტი კითხვა არ არის საჭირო. იფ. რატომ 70 წუთი? ჰმ, რატომაც არა? თუ რამე 40 წუთზე მეტი ხანგრძლივობისაა, ის შეიძლება სრულმეტრაჟიან ფილმად ჩაითვალოს, ყოველ შემთხვევაში, ზოგიერთი განმარტების მიხედვით, ამიტომ ამ ფილმებიდან ზოგიერთი, თუმცა მოკლეა, რეალურად „კომფორტულად“ სრულმეტრაჟიანია. ბევრი მათგანი ძველია, მაგრამ ყველა მათგანი ისტორიის იმ პერიოდიდან არ არის, როცა ფილმები, ყოველ შემთხვევაში, უფრო ხშირად, მოკლე იყო. ფილმი „შემდეგი“ (Following) ქრისტოფერ ნოლანის ყველა ფილმიდან ყველაზე ნაკლებად ცნობილია, ალბათ იმიტომ, რომ ეს მისი პირველი და, შესაძლოა, ყველაზე ნაკლებად შთამბეჭდავი ნამუშევარია. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ის შორსაა „ოპენჰაიმერისა“ და „ბნელი რაინდისგან“, მაგრამ მაინც ღირს ნახვა, თუ მოგწონთ ნოლანის ეს ფილმები და სხვა ნამუშევრები, განსაკუთრებით თუ გაინტერესებთ ქრისტოფერ ნოლანის უფრო დახლართული და ფსიქოლოგიურად დაძაბული ფილმები. ძნელია შეაჯამო, რა ხდება აქ, რაც საინტერესოა, როცა მხოლოდ 69 წუთიანი ხანგრძლივობის ფარგლებში არც ისე ბევრი მოვლენა შეიძლება მოხდეს, მაგრამ ეს ყველაფერი ალფრედ ჰიჩკოკის სტილს წააგავს, თუმცა უფრო უხეში და დაბალბიუჯეტიანია, ვიდრე ტიპური ჰიჩკოკის ფილმი. ის ერთგვარად ეხება ადამიანებზე თვალთვალს/თვალყურის დევნებას და იმას, თუ როგორ შეიძლება მთლიანად შეიცვალოს ადამიანის ცხოვრება, თუ არასწორ (ან სწორ?) ადამიანს შეხვდებით. ეს კარგი ფილმია. ის ბევრს აკეთებს ცოტათი. ის, თუ რამდენად აბსტრაქტული და უცნაურია „ქრონოპოლისი“ (Chronopolis), მართლაც აღსანიშნავია. წარმოიდგინეთ „მეტროპოლისი“, მაგრამ ანიმაციური, დაახლოებით მესამედი ხანგრძლივობის და ტრადიციული კონფლიქტის გარეშე. აქ აქცენტი კეთდება არსებათა ჯგუფზე, რომლებიც თითქოსდა ერთგვარ უტოპიურ საზოგადოებაში ცხოვრობენ, მაგრამ ბევრი არაფერი აქვთ გასაკეთებელი, ამიტომ ტრადიციული თუ აღსანიშნავი გაგებით ის არც თუ ისე უტოპიურია. ისინი უბრალოდ არსებობენ და აკეთებენ ისეთ რაღაცებს, რაც უცხოდ გამოიყურება, შემდეგ კი რამდენიმე აუტსაიდერი იკვლევს უცნაურ სამყაროს/ქალაქს, სადაც ეს არსებები ცხოვრობენ, მაგრამ ამ ადამიანების ჩართვაც კი არ უწყობს ხელს „ქრონოპოლისისთვის“ რეალური სიუჟეტის მინიჭებას. თუმცა, მაგარია, თუ მზად ხართ, 50-მდე წუთის განმავლობაში შეეგუოთ ამგვარი ფილმის მთელ უცნაურობას. „არეკლილი გონების“ (Mirrored Mind) შესახებ რამდენიმე აშკარა რამის თქმა შეიძლება, მაგრამ იმის ახსნა, თუ რას აკეთებს ის ნარატიულ დონეზე, გაცილებით რთული აღმოჩნდება. ასე რომ, მოდით, აშკარაზე ვილაპარაკოთ. პირველ რიგში, „არეკლილი გონება“ ძალიან რთული ფილმია საყურებლად. ის ერთგვარად მსახიობ ქალზეა, რომელიც რაღაცებს განიცდის და ერთგვარ ფანტასტიკურ სამყაროში გაურბის რეალობას. ერთგვარად. ის მრავალი თვალსაზრისით არტჰაუსის ფილმიცაა, ამიტომ მისი შეჯამების ნებისმიერი მცდელობა, თუნდაც მოკლე, მხოლოდ გარკვეულწილად გამოდგება. რამდენადაც პრეტენზიულად არ უნდა ჟღერდეს, „არეკლილი გონება“ გამოცდილებაა და საკმაოდ ინტრიგა/შემაძრწუნებელი, თუკი მზად ხართ, მას გაჰყვეთ. აქ ბევრი რამაა, რაც საკმაოდ ღრმა დონეზე იგრძნობა, იმის თვალსაზრისით, თუ როგორ იკვლევს ის დეპრესიასა და სხვა მძიმე საკითხებს, ამიტომ ის საკმაოდ შეუფასებელი და საბოლოოდ შთამბეჭდავია, სიმართლე გითხრათ. ბევრი მარქსის ძმების ფილმით ვერ შეცდებით, მათ შორის იმ სათაურებითაც, რომლებიც Queen-მა მოგვიანებით გამოიყენა თავისი ორი ალბომისთვის: „ღამე ოპერაში“ და „დღე დოღზე“. მაგრამ ორივე ზედმეტად გრძელია აქ შესატანად, ამიტომ „იხვის წვნიანი“ (Duck Soup) არის გამორჩეული. და, ნებისმიერ შემთხვევაში, „იხვის წვნიანი“ შესაძლოა უკეთესიც კი იყოს, ვიდრე მარქსის ძმების ორი მოგვიანებით (და უფრო გრძელი) ფილმი. ან, სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, „იხვის წვნიანი“ იდეალური საწყისი წერტილია, თუ გსურთ ნახოთ, რამ გამოიწვია ასეთი აჟიოტაჟი გრაუჩოს, ჰარპოს და ჩიკოს ირგვლივ. ოჰ, და ზეპოს. რა თქმა უნდა, ზეპო. არ შეიძლება მისი დავიწყება... თუ შეიძლება? აქ არის ფარსული სიუჟეტი, რომელიც მოგვითხრობს გამოგონილ ქვეყანაზე და ერთგვარ ომზე, მაგრამ ყველაფერი ხუმრობების საბაბია და ეს საკმარისია, რადგან „იხვის წვნიანში“ იმდენი ხუმრობაა და მათი უმეტესობა ძალიან სასაცილოა. ხაზგასმულია რაოდენობა, მაგრამ ხარისხიც არის და გათვალისწინებულია. „პრინცი აჰმედის თავგადასავალი“ (The Adventures of Prince Achmed) აუცილებლად სანახავია, თუ ანიმაციის მოყვარული ხართ, ან გაინტერესებთ ეს ჟანრი და მისი ისტორია, რადგან ის ერთ-ერთი ყველაზე ადრეული, ნამდვილად შესანიშნავი ანიმაციური ფილმია. გარდა იმისა, რომ ის ნოვატორულია, ის ასევე გულწრფელად გამომგონებლური და სასიამოვნო სანახავია ასეთი ძველი ფილმისთვის, რადგან ის „ათას ერთი ღამის“ ზოგიერთი ისტორიის ადაპტაციაა, რომელსაც ზოგჯერ „არაბულ ღამეებსაც“ უწოდებენ. და, რა თქმა უნდა, ანიმაციის სტილი აქ ძალიან ძველმოდურია, ან შესაძლოა პრიმიტიულიც კი იმასთან შედარებით, რისი გაკეთებაც ფილმებს ათი ან ორი ათწლეულის შემდეგ შეეძლო (თქვენ გიყურებთ, „ფიფქია და შვიდი ჯუჯა“), მაგრამ 1926 წლისთვის ეს გულწრფელად მაგარია. აქ იმდენი რამ არის გაკეთებული სილუეტებითა და 2D ანიმაციით, და ასევე შეგიძლიათ დააფასოთ „პრინცი აჰმედის თავგადასავალი“, რომელმაც გზა გაუხსნა მომავალ ანიმაციურ ზღაპრებს. სერიოზულად შესრულებული, როგორც ძარცვის ფილმი, „ჯავშნოსანი“ (Armored)