მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ შეიძლება რაღაცის თქმა იმ გართობისთვის, რომელიც გვაფანტავს ან თუნდაც გვაყუჩებს, ბევრი ჩვენგანი კინოს მიმართავს მაშინ, როცა რაღაცის შეგრძნება გვინდა. ამ მხრივ, ორი ჟანრი გამორჩეულად ეფექტურია ჩვენს ემოციებზე ზემოქმედებაში, თუკი სწორად არის გადმოცემული. რომანტიკული ჟანრი, ცხადია, სხვა მედია საშუალებებშიც არსებობდა იმდენი ხანი, რამდენი ხანიც კი ისტორიების მოყოლა ფიქსირდება და ის კვლავ უზომოდ პოპულარულია კინოში. მიუხედავად იმისა, რომ ადრეული სათავგადასავლო ფილმები და სერიალები ნამდვილად აღსანიშნავია, თანამედროვე მძაფრსიუჟეტიანი ფილმები რეალურად მხოლოდ 1960-იანი წლების ბოლოს დაიწყო ჩამოყალიბებას. პირველ ფილმად, რომელმაც მართლაც დააკავშირა რომანტიკული ჟანრი იმასთან, რასაც დღეს მძაფრსიუჟეტიან კინოდ მივიჩნევთ, თითქმის ნამდვილად ალფრედ ჰიჩკოკის „ჩრდილო-დასავლეთის გავლით“ (North by Northwest) შეიძლება დასახელდეს – ამბიციური და ამაღელვებელი გასართობი, რომელმაც დიდი გავლენა მოახდინა ჯეიმს ბონდის ადრეულ ფილმებზე და მის შემდგომ ნამუშევრებზეც კი. რომანტიკული და მძაფრსიუჟეტიანი ფილმები ზოგადად, თუმცა გარკვეულწილად უსამართლოდ, სრულიად განსხვავებული დემოგრაფიის მქონედ ითვლება და იშვიათია, რომ მძაფრსიუჟეტიან ფილმში რომანტიკული ასპექტი მხოლოდ მოქმედებისთვის საჭირო ქვესიუჟეტზე მეტად ამაღლდეს. თუმცა, არსებობს რამდენიმე გამორჩეული, შესანიშნავი ფილმი, რომელიც ორივე ჟანრს სრულყოფილად წარმოაჩენს. ამ უჩვეულოდ დამაკმაყოფილებელი გართობის შედეგი არის ფიზიოლოგიურად ისეთივე მიმზიდველი, როგორც საუკეთესო მძაფრსიუჟეტიანი კინო, და ამავდროულად შემხები, ზოგჯერ ტრაგიკულიც კი, ისე, როგორც ხშირად გვსურს, რომ რომანტიკული ფილმები იყოს, მაგრამ იშვიათად გვხვდება. ეს არის სრულყოფილი მძაფრსიუჟეტიანი ფილმები, რომლებიც ასევე სრულყოფილი რომანტიკული ფილმებია. გასაგებად რომ ვთქვათ, არსებობს მრავალი ფილმი, რომელიც ორივე ამ ასპექტს სხვადასხვა ხარისხის წარმატებით აკეთებს. ქვემოთ მოცემული ფილმები კი იშვიათი შედევრებია ორივე მიმართულებით. სემ რეიმის „ადამიანი-ობობა 2“ (Spider-Man 2) ჭკვიანურად იწყება და მთავრდება მერი-ჯეინ უოტსონის (კირსტენ დანსტი) კადრებით, მეზობელი გოგონასი, რომელიც ყოველთვის პიტერ პარკერის (ტობი მაგუაირი) ფსიქიკის ცენტრშია. რობერტ რედფორდის ოსკაროსანი დრამის „ჩვეულებრივი ადამიანები“ (Ordinary People) სცენარისტის, ელვინ სარჯენტის არჩევა ამ გაგრძელებისთვის ნაკლებად მოსალოდნელი იყო, მაგრამ, ცხადია, სწორი აღმოჩნდა. „ადამიანი-ობობა 2“ არის ფილმი, რომელთანაც თითქმის ყველას შეუძლია კავშირის პოვნა; ის მოგვითხრობს რთულ არჩევანზე, რომელიც ჩვენს ცხოვრებას განსაზღვრავს, და იმ რეალობაზე, რომ რაც არ უნდა მოხდეს, ნებისმიერი აზრიანი ცხოვრება არასოდეს იქნება სრულყოფილი და გარკვეულ მსხვერპლს მოითხოვს. სამოქმედო სცენები ელექტრიზებულია, განსაკუთრებით კი გაქცეული მატარებლის ბრძოლა, რომელიც Marvel-ის ყველა ფილმისთვის გამორჩეულ მომენტად რჩება. თუმცა, ყველაფერი პიტერ პარკერის ისტორიასა და ემოციურ ზრდას ემსახურება. ეს არის ინტენსიური ფოკუსის მქონე ფილმი ჟანრში, რომელიც ხშირად ზედმეტი დეტალებითაა დატვირთული. დასაფასებელია, რომ პერსონაჟების განვითარება სავალდებულო ფინალურ ბრძოლაზე წინ დააყენეს; „ადამიანი-ობობა 2“-ის ბოლო აქტი, და ეს ტერმინის არასწორი გამოყენება ნამდვილად არ არის, შექსპირულია. ოჯახური საიდუმლოებები იხსნება, პიტერის ალტერ ეგო გამჟღავნდება, სასიყვარულო გრძნობები საბოლოოდ ცხადდება, და ალფრედ მოლინას დოქტორი ოქტოპუსიც კი ერთადერთი გამორჩეული სუპერბოროტმოქმედი ხდება, რომელიც თვითმკვლელობით კვდება. აქ ოსკაროსანი ვიზუალური ეფექტების მიღმა, ყველა დროის ადამიანური დრამა იმალება. ჯეიმს კამერონის „ტიტანიკის“ სცენარი იმაზე მეტ აღიარებას იმსახურებს, ვიდრე მას ხვდება. მისი ერთ-ერთი მთავარი გენიალური ნაბიჯი ფილმის დასაწყისშია, როდესაც თანამედროვე პერსონაჟი სხვა პერსონაჟს — და თავის მხრივ, მაყურებელს — უყვება სამარცხვინო ოკეანის ლაინერის ჩაძირვის მოვლენათა ზუსტ თანმიმდევრობას. ვინაიდან ეს ინფორმაცია ჩვენთვის მეორადი გზით არის მიწოდებული, ფილმს არასოდეს უწევს დროის დაკარგვა ტექნიკურ დეტალებზე; ამის შემდეგ ყურადღება მთლიანად პერსონაჟებზე და მათ განცდებზე გადადის. შესაძლოა „ტიტანიკში“ რაიმე საწუწუნო იპოვოთ, თუ უჩვეულოდ ცინიკური ადამიანი ხართ, მაგრამ ჩვენ დანარჩენებისთვის, რამდენი ხანიც არ უნდა ვუყუროთ მას, შეუძლებელია, რომ არ ჩაგვითრიოს დახვეწილად ნათამაშებმა, ინტიმურმა ადამიანურმა დრამამ, ისევე როგორც კატასტროფის სანახაობამ. სალაროებში უპრეცედენტო წარმატებისა და ოსკარების ფონზე, „ტიტანიკმა“ წლების განმავლობაში ინტენსიური კრიტიკა გამოიწვია. საბედნიეროდ, დღესდღეობით, კონსენსუსი ისაა, რომ ეს უბრალოდ ერთ-ერთი უდიდესი ამერიკული ფილმია, რომელიც ოდესმე შექმნილა. Eon-ის რიგით მეექვსე ბონდის ფილმი, შესაძლოა, იან ფლემინგის უდიდეს ჯაშუშურ რომანს ეფუძნება. „მის უდიდებულესობის საიდუმლო სამსახურში“ (On Her Majesty's Secret Service) 007 (რომელსაც აქ ჯორჯ ლეზენბი, ერთადერთხელ ასრულებს) ღრმა საიდუმლოებით უთვალთვალებს თავის მოსისხლე მტერს, პარალელურად კი თავდავიწყებით უყვარდება პრობლემური გრაფინია ტერეზა დი ვიჩენცო (დიანა რიგი). ბონდი საბოლოოდ სიცოცხლის ნებას უბრუნებს სუიციდური მიდრეკილების მქონე ტრეისის, მაგრამ ქორწილის დღეს მას ტყვია მოხვდება, რომელიც ბონდისთვის იყო განკუთვნილი. ლეზენბი დიდი ხანია დავიწყებულია, ზოგჯერ კი უსამართლოდ დასცინოდნენ კიდეც, და მიუხედავად იმისა, რომ ის ზოგჯერ უხეში იყო, აქ ის რეალურად უმეტესად ძალიან კარგია. ის შეიძლება დიდებულ ბონდად ჩამოყალიბებულიყო, ფრანშიზა რომ არ დაეტოვებინა. ის ნამდვილად ბრწყინავს ხელჩართულ ბრძოლებში და ის ბონდის აუცილებლად უფრო რბილი ვერსიაა რიგთან ერთად რომანტიკულ სცენებში. ჩვენ არ ვიცით, იმუშავებდა თუ არა შონ კონერი აქ, ბევრად უფრო ემოციურ ბონდის ფილმში. „მის უდიდებულესობის საიდუმლო სამსახურში“ ასევე არის საუკეთესოდ გადაღებული ფილმი სერიაში, შესაძლოა „სკაიფოლის“ გარდა, და მასში წარმოდგენილია ოდესმე გადაღებული ორი ყველაზე შთამბეჭდავი სათხილამურო სამოქმედო სცენა. „სიჩქარე“ (Speed) უბრალოდ, სრულყოფილი ფილმია.