Apple TV+-ისა და Legendary Television-ის თანამშრომლობით შექმნილი სერიალის პირველმა სეზონმა საინტერესო გადაწყვეტილება მიიღო ღოძილასა/კინგ კონგის სამყაროს „ტიტანების“ სტრიმინგ ფორმატში შემოტანის შესახებ. ეს იყო საინტერესო, შესაძლოა ინოვაციური იდეაც კი, რომელმაც საკმაოდ კარგად ითამაშა სერიალების მაყურებლების მოლოდინებზე და განსაკუთრებული წარმატება მოიპოვა ორ სხვადასხვა ქრონოლოგიაში განვითარებული ამბის თხრობით. შედეგად, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ თხრობის ტემპი არათანაბარი იყო, „მონარქი: მონსტრების მემკვიდრეობა“ გახდა სანახაობრივი და სასიამოვნო სერიალი. მეორე სეზონი იმავე მიმართულებებს მიჰყვება და რეალურად არაფერს ახალს არ გვთავაზობს, შესაძლოა, ზედმეტადაც კი ეყრდნობა უკვე განვითარებულ და შეთავაზებულ მასალას. ამ ახალ ეპიზოდებში ვხედავთ გარკვეულ დისბალანსს ორ დროით მონაკვეთს შორის, სადაც წარსული ბევრად უკეთ ორგანიზებული და ემოციურად უფრო ეფექტური აღმოჩნდება, ვიდრე „აწმყო“. ის მომენტები, როდესაც ჩვენ, მაყურებლები, ვმონაწილეობთ პერსონაჟებს შორის განვითარებულ კონფლიქტებსა და მათ ადამიანურ ურთიერთობებში, გაცილებით მრავლადაა, როცა სამი მთავარი გმირი ეკრანზე 1950-იან წლებში ჩნდება. ეს ნაწილობრივ განპირობებულია იმითაც, რომ მარი იამამოტოს (Rental Family) და მზარდი ქარიზმატული უაიატ რასელის (Thunderbolts) შორის არსებული ქიმია მთელი შოუს ემოციურ საყრდენად იქცევა. ამის საპირისპიროდ, სხვა გარემოში, პერსონაჟებს შორის ურთიერთობები უფრო რთულია, მათი მორალური დილემები ზოგჯერ რთული გასაგებია, თუ გაუგებარი არა, და ეს ნამდვილად არ ეხმარება მსახიობთა გუნდს, რომელიც თითქმის არასოდეს ახერხებს რეალური შთაბეჭდილების მოხდენას, მათ შორის ისეთ საკულტო შემსრულებელს, როგორიცაა კურტ რასელი (Escape from New York), რომელიც ამ სერიალში სრულფასოვნად არ არის გამოყენებული. ემოციური სიღრმის ეს ნაკლებობა ზღუდავს მაყურებლის ჩართულობას როგორც პიროვნულ ურთიერთობებში, ისე გიგანტურ მონსტრებთან დაკავშირებულ სიუჟეტურ ხაზებში, რომლებიც პლანეტას აწუხებენ. და აი, მივედით „მონარქი: მონსტრების მემკვიდრეობა“ მეორე სეზონის მეორე პრობლემასთან: მას შემდეგ, რაც შეუძლებელი გახდა უხილავის მოლოდინით მანიპულირება, აქცენტი ალბათ პროდუქტის უფრო სანახაობრივად ქცევაზე უნდა გაკეთებულიყო. ეს ასე არ არის: მოქმედების სცენების, ან თუნდაც მონსტრების უზარმაზარი ზომის გამოცდილების უბრალო გაოცების თვალსაზრისით, სხვადასხვა ეპიზოდი მწირია, ცოტა სცენითა და საკმაოდ პროგნოზირებადი სპეცეფექტებით. ასევე უნდა გვახსოვდეს, რომ ჩვენ ვართ სამყაროში, სადაც ღოძილა და კინგ კონგი არიან მთავარი გმირები და წარმოსახვის მმართველები: ისინი ეკრანზე ზედმეტად ცოტა ხანს ჩნდებიან, რათა დააკმაყოფილონ თავიანთი ფანები. Apple TV+-ის თავაზიანობით, რა თქმა უნდა, არსებობენ სხვა ტიტანური არსებებიც, მაგრამ ეს არ არის იგივე; ისინი არ არიან ისეთი საკულტო, როგორც გიგანტური ხვლიკი და მაიმუნი, ამაში ეჭვი არ ეპარება არავის. მათ გარეშე, „მონარქი: მონსტრების მემკვიდრეობა“ ზედმეტად ხშირად იქცევა შოუდ უზარმაზარი, გამანადგურებელი მონსტრებით, რომლებსაც აკლიათ ის ლეგენდარული აურა, რომელიც ფანებს პროდუქტზე ამაგრებს. პირველ სეზონთან შედარებით, სერიალის ეს ახალი ეპიზოდები წარმოადგენს ნახევარ ნაბიჯს უკან, არა იმდენად პროდუქტის საერთო ხარისხის თვალსაზრისით, არამედ იმ ფაქტში, რომ ის იმეორებს იმავე ფორმულას რეალურად არაფრის ახლის ან თუნდაც უფრო ეფექტურის დამატების გარეშე. ჩვენ ვდგავართ მეორე სეზონის წინაშე, რომელსაც აკლია მოჭიდება, რომელიც თავს აფარებს სპეცეფექტებს დიდი დამაჯერებლობის გარეშე, ეყრდნობა გიგანტური ცხოველების ხილვას და მათ გამანადგურებელ ძალას გასართობად. რა თქმა უნდა, არის რამდენიმე უაღრესად სანახაობრივი სცენა, მაგრამ ისინი ნამდვილად არ არის საკმარისი იმ ეჭვის გასაფანტად, რომ მაღალი ხარისხის შეფუთვის უკნიდან გამოჩნდა იდეების ნაკლებობა და „ძლიერი“ თხრობითი ხაზის არარსებობა. და შემდეგ, ღირს გამეორება, ჩვენ გვსურს კინგ კონგი და ღოძილა ეკრანზე ბევრად მეტად ვიხილოთ, ვიდრე სხვა არსებები, რომლებიც, თუნდაც ესთეტიკურად, უცხოპლანეტელ არსებებთან უფრო ახლოს არიან, მოკლებულნი იმ „მიწიერ“ ნაცნობობას, რომელიც ორმა ლეგენდარულმა მონსტრმა ათწლეულებისა და ფილმების განმავლობაში მოიპოვა. შეფასება: C