Apple TV+-ის ნებართვით. Apple TV+-ისა და Legendary Television-ის თანამშრომლობით შექმნილმა სერიალის პირველმა სეზონმა საინტერესო გადაწყვეტილება მიიღო – გოძილასა და კინგ კონგის სამყაროს „ტიტანები“ სტრიმინგ ფორმატში გადმოიტანა. ეს იყო საინტერესო, შესაძლოა ინოვაციურიც კი იდეა, რომელმაც საკმაოდ კარგად ითამაშა სერიალების მაყურებლების მოლოდინებზე, განსაკუთრებით წარმატებული აღმოჩნდა ორი განსხვავებული ქრონოლოგიის ამბის მოყოლაში. შედეგად, მიუხედავად იმისა, რომ თხრობის ტემპი ხანდახან არათანაბარი იყო, „Monarch: Legacy of Monsters“ გახდა სერიალი, რომლის ყურება და სიამოვნების მიღება ღირდა. მეორე სეზონი იგივე მიმართულებებს მიჰყვება, რეალურად არაფერს ახალს არ გვთავაზობს და შესაძლოა, ზედმეტად ეყრდნობა უკვე განვითარებულ და შეთავაზებულ მასალას. ახალ ეპიზოდებში ჩვენ ვხედავთ გარკვეულ დისბალანსს ორ დროით მონაკვეთს შორის, სადაც წარსული გაცილებით უკეთ ორგანიზებული და ემოციურად უფრო ეფექტურია, ვიდრე „აწმყო“. ის მომენტები, როდესაც ჩვენ, მაყურებლები, მონაწილეობას ვიღებთ პერსონაჟებს შორის განვითარებულ კონფლიქტებსა და მათ ადამიანურ ურთიერთობებში, გაცილებით მრავალრიცხოვანია, როდესაც სამი პროტაგონისტი 1950-იან წლებში მოქმედებს. ეს იმითაც აიხსნება, რომ მარი იამამოტოს (Rental Family) და სულ უფრო ქარიზმატული უაიეტ რასელის (Thunderbolts) ქიმია მთელი შოუს ემოციურ ხერხემალს ქმნის. ამის საპირისპიროდ, სხვა გარემოში, პერსონაჟებს შორის ურთიერთობები უფრო რთულია, მათი მორალური დილემები ზოგჯერ რთული გასაგებია, თუ სრულიად გაუგებარი არა, და ეს ნამდვილად არ ეხმარება მსახიობთა გუნდს, რომლებიც თითქმის არასოდეს ახერხებენ რეალური გავლენის მოხდენას, მათ შორის ისეთ iconic შემსრულებელს, როგორიცაა კურტ რასელი (Escape from New York), რომელიც ამ სერიალში სრულ პოტენციალს არ იყენებს. ემოციური სიღრმის ეს ნაკლებობა ზღუდავს მაყურებლის ჩართულობას როგორც პიროვნულ ურთიერთობებში, ასევე გიგანტური მონსტრების მონაწილეობით მიმდინარე სიუჟეტურ ხაზებში, რომლებიც პლანეტას აწუხებენ. და აი, მივედით „Monarch: Legacy of Monsters“-ის მე-2 სეზონის მეორე პრობლემასთან: მას შემდეგ, რაც გაურკვეველი მოლოდინის ექსპლუატაცია შეუძლებელი გახდა, ალბათ, აქცენტი პროდუქტის უფრო სანახაობრივად ქცევაზე უნდა გაკეთებულიყო. ეს ასე არ არის: მოქმედების სცენების, ან თუნდაც უბრალო გაოცების თვალსაზრისით, როდესაც მონსტრების უზარმაზარ ზომას ვხედავთ, სხვადასხვა ეპიზოდები მწირია, ცოტა სცენითა და საკმაოდ პროგნოზირებადი სპეცეფექტებით. ასევე უნდა გვახსოვდეს, რომ ჩვენ იმ სამყაროში ვართ, სადაც გოძილა და კინგ კონგი არიან პროტაგონისტები და წარმოსახვის მმართველები: ისინი ეკრანზე ზედმეტად ცოტა ხნით ჩნდებიან, რომ მათი ფანები დააკმაყოფილონ. Apple TV+-ის ნებართვით. რა თქმა უნდა, არსებობენ სხვა ტიტანური არსებებიც, მაგრამ ეს არ არის იგივე; ისინი არ არიან ისეთი iconic, როგორც გიგანტური ხვლიკი და მაიმუნი, ამაში ეჭვი არ არის. მათ გარეშე, „Monarch: Legacy of Monsters“ ზედმეტად ხშირად იქცევა შოუდ უზარმაზარი, გამანადგურებელი მონსტრებით, რომლებსაც აკლიათ ის ლეგენდარული აურა, რომელიც ფანბაზას პროდუქტზე ამბობს. პირველ სეზონთან შედარებით, სერიალის ეს ახალი ეპიზოდები წარმოადგენს ნახევარ ნაბიჯს უკან, არა იმდენად პროდუქტის საერთო ხარისხის თვალსაზრისით, არამედ იმის გამო, რომ ის იმეორებს იგივე ფორმულას რეალურად არაფრის ახლის, ან თუნდაც უფრო ეფექტურის დამატების გარეშე. ჩვენ წინაშეა მეორე სეზონი, რომელსაც აკლია ძალა, რომელიც უმეტესად თავშესაფარს პოულობს სპეცეფექტებში დიდი დამაჯერებლობის გარეშე, გიგანტური ცხოველების ხილვასა და მათ გამანადგურებელ ძალაზე დაყრდნობით გასართობად. რა თქმა უნდა, არის რამდენიმე უაღრესად სანახაობრივი სცენა, მაგრამ ისინი ნამდვილად არ არის საკმარისი იმ ეჭვის გასაფანტად, რომ მაღალი ხარისხის შეფუთვის მიღმა იდეების ნაკლებობამ და „ძლიერი“ თხრობითი ძაფის არარსებობამ თავი იჩინა. და შემდეგ, ღირს გამეორება, ჩვენ გვსურს კინგ კონგი და გოძილა ეკრანზე ბევრად უფრო ხშირად ვნახოთ, ვიდრე სხვა არსებები, რომლებიც, ესთეტიურად, უფრო უცხოპლანეტელ არსებებს ჰგავს, აკლიათ ის „მიწიერი“ ნაცნობობა, რომელიც ამ ორმა ლეგენდარულმა მონსტრმა ათწლეულების განმავლობაში და ფილმებით მოიპოვა. შეფასება: C