კომედიის სცენაზე გლორელის მორასთან, ჩემს კოლეგა კომიკოსთან შეხვედრა, მყისიერ კავშირად იქცა. აღფრთოვანებული ვიყავი მისი უნარით, დაეფიქსირებინა და განეხორციელებინა ადამიანების გამოხატვის მოთხოვნილება კომედიის მეშვეობით. მისმა მონდომებამ და გადამდებმა, გულწრფელმა სიცილმა მაშინვე მიმიზიდა. მალევე დავმეგობრდით, რადგან დომინიკელ კომიკოსებს მსგავსი გამოცდილებები და გამოწვევები გვაკავშირებდა. საათობით განვიხილავდით, თუ რაოდენ რთული იყო მხარდაჭერისა და აღიარების მოპოვება ინდუსტრიაში, რომელიც ხშირად ჩვენს მსგავს ხმებს უგულებელყოფს. ჩვენმა საუბრებმა ახალი ხედვა გააჩინა: შეგვექმნა სპეციალური პლატფორმა, რომელიც ამაღლებდა დომინიკურ ხმებს კომედიაში. როდესაც „Morir Soñando“ დავიწყეთ, ეს იყო წამოწყება, რომელიც აუცილებლობითა და ჩვენი კულტურისადმი ღრმა სიყვარულით იყო განპირობებული. დიდი ხანია ვგრძნობდი, რომ კომედიას რაღაც უმნიშვნელოვანესი აკლდა – დომინიკური ხმების ავთენტური წარმოდგენა. მიუხედავად იმისა, რომ კომედიური სცენა ცოცხალი და მრავალფეროვანია, დომინიკელ კომიკოსებს ხშირად არ აქვთ პლატფორმა, რომელიც ჩვენს უნიკალურ პერსპექტივებსა და გამოცდილებას აღნიშნავს. წარმომადგენლობის ამ ხარვეზმა გვიბიძგა, შეგვექმნა სივრცე, სადაც ჩვენი ისტორიები უყოყმანოდ მოყვებოდა. ხანდახან ვხუმრობ, რომ ემოციურად შეკრული ვარ. ამით იმას ვგულისხმობ, რომ არ ვიცი ტირილი, მაგრამ ვიცი, როგორ ვიხუმრო ამაზე. სიცილი მომენტს აკავშირებს და ადამიანის იდენტობასა და სტატუსს სცილდება. სწორედ ის გვახსენებს, რომ ცოცხლები ვართ და არსებობენ. კომედია წამლის კანფეტთან ერთად მიწოდებას ჰგავს; მას სირთულეების შესახებ ცნობიერება მოაქვს სიმსუბუქით. შედეგად, ის ხშირად გვეხმარება ფსიქიკური ჯანმრთელობის შენარჩუნებაში და ცხოვრების ყველაზე რთულ მომენტებში, მათ შორის დანაკარგისა და ტრავმის დროსაც. ბავშვობაში, დეპრესიასთან მებრძოლი ბავშვი, ხშირად მარტოსულად ვგრძნობდი თავს, მაგრამ იუმორი იყო ერთადერთი, რამაც სრულ იზოლაციაში არ მომაქცია. იუმორი და სიცილი აერთიანებს ადამიანებს. მნიშვნელობა არ აქვს, რას განიცდით; სიცილი ადასტურებს, რომ თქვენ იმ მომენტში სხვებთან ერთად ხართ, იცნობთ მათ თუ არა. იმაზე ხუმრობა, რომ მე არაოფიციალური ურთიერთობის შვილი ვარ, ჩემს ოჯახს ნაკლებ ტვირთად მაგრძნობინებს, რადგან ასეთ სერიოზულ საკითხს სიმსუბუქეს ვმატებ. ეს ასევე აძლევს ჩემნაირ ადამიანებს იმის გაგებას, რომ ისინი მარტო არ არიან. სიცილს შეუძლია ვინმეს ტკივილი და ტანჯვა განკურნოს. ჩემს ოჯახში კომედია კომუნიკაციის უმნიშვნელოვანესი საშუალებაა. ასე ვუმკლავდებოდით ჩვენს ტრავმებს. არ ვიცოდი, რომ სასაცილო ვიყავი, სანამ ხალხმა არ მითხრა, და ამის შემდეგ შევძელი განვითარება და იმის გააზრება, რომ ამით შემეძლო საარსებო მინიმუმის გამომუშავება. თუმცა, ამ ინდუსტრიაში ჩემნაირ ბევრ ადამიანს ვერ ვხედავ, ვინც პროგრესს აღწევს. როდესაც 2014 წელს პირველად ვნახე აიდა როდრიგესი შოუში „Last Comic Standing“, მყისიერი კავშირი ვიგრძენი, რადგან მისი გამოცდილება ძალიან ჰგავდა ჩემსას. მხოლოდ მას შემდეგ, რაც კომიკოსი გავხდი, მივხვდი, თუ რამდენად ნაკლებად ვართ წარმოდგენილები. მაგრამ ეს ასევე ნიშნავს, რომ ამ ინდუსტრიაში მუდმივად გზაჯვარედინზე ვდგავართ: უნდა ავითვისოთ თუ ჩვენი საკუთარი გზა გავკვალოთ? ამერიკულ ბაზარზე სტენდ-აპ კომედია ხშირად შავკანიანთა ან თეთრკანიანთა კუთვნილებად აღიქმება. როგორც ამერიკელი, ვიღებ ჩემს შავკანიან იდენტობას, მაგრამ რა ვუყო ჩემი მშობლების დომინიკურ იდენტობას და ჩემს აღზრდას სახლში? უნდა დავთმო თუ არა ჩემი ეს ნაწილი, რათა უფრო მისაღები ვიყო „მეინსტრიმისთვის“? გლორელისთან ერთად გვსურდა შეგვექმნა სივრცე ჩვენნაირი ადამიანებისთვის ამ კითხვებზე პასუხების საპოვნელად – იმის მსგავსად, რაც „Def Comedy Jam“-მა გააკეთა შავკანიანი ამერიკული საზოგადოებისთვის. ყოველთვის უფრო მეტად ვუგებდი შავკანიან ამერიკელ კომიკოსებს, რადგან მათი კომედია გულწრფელი და უხეში იყო, რაც ჩემს მსგავს ბრძოლებს ასახავდა. თუმცა, კვლავ შეზღუდული იყო სივრცე ჩემნაირი და ესპანურად მოლაპარაკე ადამიანებისთვის. საბოლოოდ, „Morir Soñando“-ს ინსპირაცია მომდინარეობდა ღრმა მოთხოვნილებისგან, დაგვენახა საკუთარი თავი სცენაზე ასახული, არა მხოლოდ სიმბოლური ყოფნის სახით, არამედ როგორც მთავარი მოვლენა. ამერიკაში 42 მილიონზე მეტი ადამიანი საუბრობს ესპანურად. ამ ქვეყანაში გარდაუვალია ორენოვნება და „სპანგლიშზე“ საუბარი. გვინდოდა შეგვექმნა რაღაც, რაც განავითარებდა დისკუსიას „ლათინიდის“ ირგვლივ, იმის საჩვენებლად, რომ ის არ არის მონოლითი, არამედ ისეთივე მრავალფეროვანია, როგორც ამ ქვეყნის ნებისმიერი ამერიკელი. ჩვენი კომედიური შოუები არ არის განკუთვნილი რომელიმე ეროვნების გამოსარიცხად; პირიქით. ჩვენ გვსურს სხვების მიღება, ამავდროულად კი შევქმნათ ადგილი, სადაც ჩვენნაირი ნიჭი დაუკავშირდება ადამიანებს, რომლებმაც შესაძლოა არც კი იცოდნენ ჩვენი არსებობის შესახებ. ჩვენი პირველი შოუ 2019 წელს გავმართეთ დომინიკელი კომიკოსების გამოსაყოფად და აღსანიშნავად, ჩვენი მდიდარი კულტურული მემკვიდრეობისა და მისგან მომდინარე იუმორის წარმოჩენით. გასულ წელს, ისტორია დავწერეთ „United Palace“-ში გამართული შოუთი, მიღწევა, რომელმაც ხაზი გაუსვა ჩვენი მისიის მნიშვნელობასა და გავლენას. „United Palace“-ს ვუბრუნდებით ჩვენი შემდეგი შოუსთვის 26 ივლისს და აღფრთოვანებულები ვართ, რომ ნოემბრის შოუსთვის გადავდივართ დარბაზის მთავარ თეატრში, რომელიც 3,350-მდე მაყურებელს იტევს. თუმცა, ამ ღონისძიებების წარმოება გამოწვევების გარეშე არ ყოფილა. ფინანსურად, ეს წარმოუდგენლად მოთხოვნადი იყო. საზოგადოებისგან მხარდაჭერის მოპოვება გადამწყვეტია ამ ღონისძიებების შესანარჩუნებლად და გასავითარებლად. ცნობილია, რომ ლათინოამერიკული ღონისძიებების სპონსორობის მოპოვება რთულია, ამიტომ გლორელისმა და მე თვითონ დავაფინანსეთ იგი, რაც ასახავს ხელოვნებაში უმცირესობათა თემების წარმომადგენლობისა და მხარდაჭერის უფრო ფართო საკითხებს.