„ტაქსის მძღოლი“, მარტინ სკორსეზეს შედევრი რობერტ დე ნიროსა და ჯოდი ფოსტერთან ერთად, ზოგადად მიჩნეულია არა მხოლოდ 1970-იანი წლების, არამედ ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო ფილმად. ფილმი 1976 წლის თებერვალში გამოვიდა და დღესაც არ მოძველებულა. სინამდვილეში, თანამედროვე პოლიტიკური გარემოდან გამომდინარე, ის დღეს უფრო სტრესულია, ვიდრე ოდესმე. ჩემს განცდებში არაფერია პარტიული. პოლიტიკური ძალადობა, ვინმეს მიერ და ნებისმიერის წინააღმდეგ, რწმენის მიუხედავად, ჩემთვის ამაზრზენია. მიუხედავად იმისა, რომ „ტაქსის მძღოლში“ ბევრი ძალადობაა, საპრეზიდენტო კანდიდატ ჩარლზ პალანტინის (ლეონარდ ჰარისი) ტრევის ბიკლის (დე ნირო) მიერ მკვლელობის მუქარა ფილმის ის ნაწილია, რომლის ყურებაც ამჯერად ყველაზე რთული იყო. ეს სცენა ისე კარგად არის კომპოზირებული და დაძაბულობა ისეთ დონეზეა, რომ ფილმი მისი დასრულების შემდეგ უნდა შემეჩერებინა, რათა სუნთქვა შემეკრა. და ეს არის ფილმი, რომელიც წლების განმავლობაში არაერთხელ მაქვს ნანახი; ამჯერად ის სხვანაირად აღვიქვი. ბიკლი დაკარგული სულია, რა თქმა უნდა, და მისი სიგიჟეში ჩაძირვა სწორედ ის არის, რაც „ტაქსის მძღოლს“ და მასში დე ნიროს შესრულებას ასე დაუვიწყარს ხდის. ეს უკვე ვიცოდი. ბიკლის ბედის გაურკვევლობა ისაა, რაზეც ყველანი ვფიქრობთ, და ბევრი ჩვენგანი ამას ნახევარი საუკუნეა აკეთებს. წლების განმავლობაში, მიტინგზე სცენა, როდესაც საიდუმლო სამსახური ბიკლის ეჭვქვეშ აყენებს, მხოლოდ ერთი ნაწილი იყო თავსატეხისა და, სიმართლე გითხრათ, წარსულში ჩემთვის ყველაზე შემაშფოთებელი არ ყოფილა. ამ ნახვისას ის ყველაზე თვალსაჩინო და შემზარავი იყო. რა იწვევს ბიკლის გაუცხოებას, იქნება ეს მისი სამხედრო სამსახური (თუნდაც ვიეტნამში არ ემსახურა), მისი მზარდი რასიზმი და ზიზღი ნიუ-იორკის მიმართ, თუ ფსიქიკური დაავადება, ამას მნიშვნელობა არ აქვს. ის, რაც მე მაშინებს, არის ის, რომ ასეთი სახის გაუცხოება დღესაც საზოგადოების განუყოფელი ნაწილია, და ვინ იცის, შესაძლოა ყოველთვის ასე იყო და ყოველთვის ასე იქნება. ჩემი აზრით, თანამედროვე დროში ის კიდევ უფრო გამწვავდა მრავალი მიზეზის გამო, სოციალური მედიის იზოლაციიდან პანდემიურ მარტოობამდე. ბიკლი ზოგისთვის გმირია, ზოგისთვის ანტიგმირი, მაგრამ ჩემთვის ის უბრალოდ ბოროტმოქმედია. ის ბოროტმოქმედია, ისევე როგორც ყველა სხვა ადამიანი, ვისაც ჰგონია, რომ სამყაროს რთული პრობლემების გადაწყვეტა ძალადობითაა შესაძლებელი, რათა თავიანთი აზრი დააფიქსირონ. ძალადობა არასოდეს არის პასუხი, და მიუხედავად იმისა, რომ მესმის, ზოგჯერ ძალას ძალა უნდა დაუპირისპირდეს, სრულად ვიზიარებ იდეას, რომ „თვალი თვალის წილ“ მთელ მსოფლიოს აბრმავებს და არავინ იმარჯვებს. ვაღიარებ, არ მეგონა, რომ „ტაქსის მძღოლის“ ამ ბოლო ნახვა ასე დამსტრესავდა. მე მას ისე მივუდექი, როგორც 1976 წლის ყველა იმ ფილმს, რომელსაც წელს ვუყურებდი, რათა აღმენიშნა კინოს ეს წარმოუდგენელი წელი, ველოდი კლასიკის ხელახალი ყურებით ტკბობას. მისგან უფრო მეტად დაძაბული გამოვედი, ვიდრე ოდესმე.