ცოტა Kick-Ass-ს ჰგავს, ცოტა ბეტმენს, მაგრამ არც ერთი მათგანის საკმარისი დოზით, რომ მაყურებელს დასამახსოვრებელი დარჩენოდა. 2011 წელს მიშელ გონდრიმ და სეთ როგენმა ძალები გააერთიანეს, რათა კლასიკური პულპ კომიქსის პერსონაჟი ვერცხლის ეკრანის ხატად ექციათ – თუმცა, სალაროებში საშინლად ჩავარდნენ, კრიტიკოსების დაცინვის საგანი გახდნენ და საბოლოო დავიწყების უფსკრულში გაუჩინარდნენ. მაგრამ საქმე ისაა: მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი უმრავლესობისთვის ზოგადი იმედგაცრუება იყო, უნდა ვაღიარო, რომ პატივს ვცემ მცდელობას, პერსონაჟისთვის რაიმე უნიკალური გაეკეთებინათ. სიმართლე გითხრათ, ამ ფილმის კულისებს მიღმა არსებული პრობლემები ბევრად უარესი იყო, ვიდრე ის, რაც ეკრანზე ვიხილეთ. მაშ ასე, მოდით ვისაუბროთ 2011 წლის „მწვანე კრაზანაზე“ და გავარჩიოთ, რატომ იყო ეს ფილმი, შესაძლოა, თავიდანვე განწირული. დავიწყოთ. „მწვანე კრაზანა“ ერთ-ერთი იმ ძველმოდურ კლასიკურ პერსონაჟთაგანია, რომელიც ჩვენს მამებსა და ბაბუებს ბავშვობიდან ახსოვთ. მდიდარი გაზეთის მფლობელი, ბრიტ რიდი, იყენებს თავის მედია გავლენასა და ფულს, რათა ნიღბიანი შურისმაძიებლის სახით დანაშაული გაანადგუროს საკუთარ ქალაქში. ეს არსებითად ბეტმენი იყო, ბეტმენამდე. რადიო სერიალების, სატელევიზიო ადაპტაციების, კომიქსების, რომანებისა და ფილმების წყალობით, პერსონაჟი ათწლეულების განმავლობაში ცნობილი სახელი რჩებოდა. სინამდვილეში, „მწვანე კრაზანას“ ყველაზე გამორჩეული ადაპტაცია დღემდე სიყვარულით ახსოვთ გვიანდელი ბრიუს ლის წყალობით, რომელიც კატოს – კრაზანას გაცილებით ქმედითუნარიან თანაშემწესა და იარაღის ინჟინერს განასახიერებდა. იმ სატელევიზიო სერიალის უსაზღვრო აღიარების ფონზე, სტუდიები და უფლებების მფლობელები სატენდერო ომსა და განვითარების „შიმშილის თამაშებში“ ჩაებნენ, რათა ამ პერსონაჟზე უფლებები მოეპოვებინათ. ამას მოჰყვა პერსონაჟის ათწლეულების განმავლობაში შეჩერება ლაივ-ექშენ პროექტებში, მიუხედავად იმისა, რომ მისი კომიქსების არსებობა სტაბილური რჩებოდა. იმ პერსონაჟის მშვენიერება, რომელიც მედიის მრავალ ფორმატში, თითქმის ყოველ თაობაში, ხელახლა არის გამოგონილი, ისაა, რომ ყოველთვის არსებობს მის გარშემო საზოგადოებრივი ცნობიერების გარკვეული დონე. ეს ორმაგად ეხება „მწვანე კრაზანას“. ეს პერსონაჟი არსებობდა ჩემი ცხოვრების განმავლობაში – და თქვენი ცხოვრების განმავლობაშიც. ბრიტ რიდს გზა გადაუკვეთია ბეტმენთან, კინგპინთან, მის ფიურისთან და სხვა პულპ ხატებთან, როგორებიც არიან „აჩრდილი“, ზორო და „ობობა“ (არ უნდა აგვერიოს „სპაიდერმენ ნუარში“). სტუდიური ბრძოლების, უფლებების მოლაპარაკებებისა და ტალანტების ძიების ათწლეულების შემდეგ, დღე დადგა 2009 წელს, როდესაც ინდი-კინოს საყვარელი რეჟისორი მიშელ გონდრი დაიქირავეს, გაათავისუფლეს, შეცვალეს და შემდეგ ხელახლა დაიქირავეს მისი საყვარელი კომიქსის პერსონაჟის ადაპტაციისთვის. მაგრამ პრობლემა არსებობდა. წლების განმავლობაში სტუდიის ქაოტური განვითარება ნიშნავდა, რომ სხვა მწერლები, რეჟისორები და მსახიობები უკვე გავლილი ჰქონდათ პროექტს. ერთ-ერთი გამორჩეული მცდელობა იყო რიჩ უილკსის 1990-იანი წლების სცენარი, რომელიც მოგვიანებით გონდრიმ და „რობოკოპის“ სცენარისტმა ედ ნეუმაიერმა უფრო თავისუფალ და ვრცელ რამედ გადააკეთეს. ეს ყველაფერი წყალში ჩაიყარა, როდესაც ახლადგამომცხვარმა კომედიის სცენარისტებმა, სეთ როგენმა და ევან გოლდბერგმა, „სუპერცუდის“ შემდეგ გაითქვეს სახელი და ჰოლივუდის მსხვილი პროექტების განხორციელება დაიწყეს. სწორედ აქ ვიწყებთ ნამდვილ სიღრმეებში ჩასვლას – სიტყვასიტყვით. ბრიტ რიდი იმდენად ძველი პერსონაჟია, რომ მისი ადაპტაცია შემქმნელს შეუძლია ისე, როგორც საჭიროდ ჩათვლის. თუ ის ადრე თავშეკავებული, კვადრატულყბა პულპ გმირი იყო, როგენსა და გოლდბერგს არაფერი უშლიდა ხელს, გადაექციათ ის გათამამებულ, ეგოისტ „ტრასტ-ფონდის ბავშვად“ „ჰიმბო-ვიჯილანტეს“ აურით. ახალი აუდიტორიის უმეტესობა განსხვავებას ვერც კი შეამჩნევდა. და სამართლიანობისთვის, ეს ვერსია არ არის სრულიად დაშორებული ორიგინალისგან. მაგრამ როგორც კი როგენმა და გოლდბერგმა პროექტი გადაიბარეს, ფილმი პულპ ნუარული დეტექტივიდან მეგობრულ სამოქმედო კომედიად გადაიქცა, მოზარდული ტუალეტის იუმორითა და ცუდად დაძველებული სექსუალური ხუმრობებით. საქმე ისაა: მე ამ დუეტის ფანი ვარ. მე გაიზარდე „სუპერცუდზე“, „პაინეპლ ექსპრესსა“ და „ეს დასასრულია“-ზე. ჩემი იუმორის გრძნობა საკმაოდ ემთხვევა მათ სენსიტიურობას. მაშ, რატომ ტოვებს ეს ფილმი ასეთი წარუმატებლობის შთაბეჭდილებას? იმიტომ, რომ ის უბრალოდ არ არის „მწვანე კრაზანას“ ფილმი. უფრო მეტიც, ის არის „პიკის საათის“, „ბეტმენისა“ და „კიკ-ასის“ ნაზავი – მაგრამ არც ერთი მათგანის საკმარისი დოზით, რომ მაყურებელი მოეხიბლა. ის არ არის საკმარისად „სტოუნერ-კომედია“ როგენის ფანებისთვის, არც საკმარისად აბსურდული, რომ სატირად აღიქმებოდეს, არც საკმარისად ინდი ან მაღალი დონის, რომ გონდრის შემოქმედებად ჩაითვალოს, და არც საკმარისად „სუპერ“, რომ სუპერგმირული ფილმის ფუნქცია შეასრულოს. სიუჟეტის უმეტესი ნაწილი ქალაქის გადარჩენას არ ეხება – ეს არის ქაოტური ვენდეტა, რომელიც საბოლოოდ მხოლოდ ბრიტსა და მის გაზეთს იცავს. დროის არჩევამაც არ უშველა. ფილმი 2011 წელს გამოვიდა. მიუხედავად იმისა, რომ სცენარი 2009 წელს დაიწერა, მაყურებელმა ის ნახა მას შემდეგ, რაც „რკინის კაცმა“ უკვე შეცვალა მოლოდინები 2008 წელს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ტექნიკურად „შურისმაძიებლებამდე“ იყო, ის მაინც MCU-ს შემდგომ პერიოდს ეკუთვნოდა, იმ მომენტში, როდესაც სუპერგმირული ფილმები სწრაფად იქცეოდა დომინანტურ ბლოკბასტერულ ჟანრად. იმავე წელს „თორთან“ კონკურენცია? ეს რთული ამოცანა იყო. შედეგი იყო ფილმი, რომელიც „საშუალოდ“ იგრძნობა – და ეს არ აკმაყოფილებდა მოთხოვნებს. ქასთინგი საინტერესოა. როგენი ბრიტს თამაშობს, პოპ ვარსკვლავი ჯეი ჩოუ კატოს, კამერონ დიასი ლენორ ქეისს, ხოლო კრისტოფ ვალცი ბოროტმოქმედ ჩუდნოფსკის როლში ჩნდება. ფილმი ეყრდნობა დიდი ხნის ხუმრობას, რომ კატოა ნამდვილი სუპერგმირი, ხოლო ბრიტი უბრალოდ ის ტიპია, ვინც ბრძანებებს იძლევა. ჯეი ჩოუ უდავოდ ფილმის ყველაზე სახალისო ნაწილია, მისი პარკურისა და ტრიუკების შესრულება გამორჩეულია, განსაკუთრებით მაშინ, როცა გონდრი „ტყვიის დროის“ (bullet time) და ვიზუალურ ეფექტებს იყენებს...