Apple TV-ის სერიალი „Murderbot“ უდავოდ ერთ-ერთი ყველაზე სახალისო სამეცნიერო ფანტასტიკის შოუა, თუმცა ერთი პატარა პრობლემა აქვს: 23-წუთიანი ეპიზოდები ისე სრულდება, რომ ვერც კი აცნობიერებთ. მაშინ როცა სხვა სამოქმედო თუ დრამატული შოუები, როგორც წესი, თითქმის ერთ საათს გრძელდება და ზოგჯერ გაწელილიც კი ჩანს, „Murderbot“ საოცრად სწრაფი ტემპით მიიწევს წინ. ხანდახან ეს გამამხნევებელია, ხანდახან კი ცოტა ფრუსტრაციას იწვევს, რადგან ეპიზოდები იმდენად კარგია, რომ უბრალოდ მეტი გინდათ, მაგრამ რაშია საქმე? Collider-თან ინტერვიუში სერიალის თანაშემქმნელებმა და ძმებმა, პოლ და კრის ვაიტზებმა, განაცხადეს, რომ ეპიზოდები ასეთი მოკლეა იმ მიზეზით, რომ მართა უელსის ნოველა „ყველა სისტემა წითელია“ („All Systems Red“), რომელსაც პირველი სეზონი ეფუძნება, მხოლოდ 140 გვერდი იყო. იმის ნაცვლად, რომ ზედმეტი შემავსებელი მასალა შეეტანათ ან მინისერიალად ექციათ, მათ უბრალოდ გადაწყვიტეს, უფრო მოკლე ეპიზოდები შეექმნათ. ეს ისეთი ლოგიკური აზროვნებაა, რომლითაც Murderbot (ალექსანდერ სკარსგარდი) იამაყებდა, რადგან ის არა მხოლოდ ინარჩუნებს სწრაფ ტემპს, არამედ მაყურებელს მეტის სურვილს უტოვებს. ვინაიდან „Murderbot“ მსახიობის მიერ გაკეთებული ერთ-ერთი საუკეთესო ნამუშევარია (და სკარსგარდს მართლაც არაერთ დიდებულ ფილმსა თუ სერიალში მიუღია მონაწილეობა), დასასრულის ტიტრების გამოჩენა შეიძლება საკმაოდ სასტიკი იყოს. ინტერვიუში პოლ ვაიტზმა განმარტა, რომ მოკლე ეპიზოდები „მიზანმიმართული“ იყო, რადგან ერთსაათიანი შოუს შემთხვევაში, იძულებულნი იქნებოდნენ „გაეწელათ“ მასალა, რადგან უბრალოდ არ არსებობდა საკმარისი წყარო მასალა, რათა მასზე დაყრდნობილიყვნენ. არა მხოლოდ ეს, კრის ვაიტზმა განმარტა, რომ ისინი სერიალებისგან იღებდნენ შთაგონებას სერიალის ტემპისთვის: „ეს სერიალია, რაღაც ისეთი, რასაც Murderbot უყურებდა. კარგი იყო, რომ ცოტა უფრო გავწელეთ მოვლენები, ვიდრე უბრალოდ მინისერიალის შეგრძნება შეგვექმნა. ვგრძნობ, რომ ბევრი შოუა, სადაც ხალხი საკონფერენციო ოთახებში ზის და განიხილავს, რა მოხდა წინა სცენაში და კამათობს ამაზე, ჩვენ კი არ გვინდოდა ასეთი სცენები. ამიტომ, ვიფიქრეთ, რომ თუ მას ნახევარსაათიან ფორმატს შევუნარჩუნებდით, მაგრამ გავავრცობდით, ეს ალბომს დაემსგავსებოდა. [...] მოგვწონდა იდეა, რომ ეს კარგი პოპ სიმღერების სერიასავით ყოფილიყო.“ ერთ-ერთი რამ, რაც ასე კარგად მუშაობს, ისაა, რომ „Murderbot“ სკარსგარდს საშუალებას აძლევს, მართლაც უცნაური იყოს, აკვიატებით უყუროს ისეთ სერიალებს, როგორიცაა „The Rise and Fall of Sanctuary Moon“, ნაცვლად იმისა, რომ თავისი საქმე აკეთოს და კედელს მიაშტერდეს, როდესაც დატვირთულია. (მართლა, Murderbot, იგივე.) შესანიშნავია იმის აღმოჩენა, რომ შოუს მოკლე ეპიზოდები ძველი სამეცნიერო ფანტასტიკის სერიალების მსგავსად არის შექმნილი, რაც Murderbot-ის სიყვარულს „Sanctuary Moon“-ის მიმართ კიდევ უფრო მეტ მეტა-კომენტარად აქცევს. გარდა იმისა, რომ ხანდახან კლიფჰენგერით გტოვებთ (რაც ძალიან ძველებური სერიალის სტილია – უბრალოდ გაიხსენეთ „ფლეშ გორდონი“ ან „ბაკ როჯერსი 25-ე საუკუნეში“), „Murderbot“-ის მოკლე ეპიზოდებთან დაკავშირებული ერთადერთი ნამდვილი პრობლემა ისაა, რომ Preservation Alliance-ის გუნდთან, რომლის დაცვაც Murderbot-ს ევალება, მეტ დროს ვერ ვატარებთ. პოლ ვაიტზმა აღნიშნა, რომ თითოეული პერსონაჟი „იმდენად გამორჩეული“ იყო, რომ „ნებისმიერი ფრაზა, რომელიც პერსონაჟს აქვს, იცით, რომ მისგან მოდის“, რაც თითოეულ მათგანს თავისებურად ძალზედ საყვარელს ხდის. დიახ, თუნდაც წუწუნა გურათინს, რომელსაც დევიდ დასტმალჩიანი სრულყოფილად ასრულებს. რადგან „All Systems Red“-ის შემდეგ Murderbot სხვა ეკიპაჟთან ერთად აღმოჩნდება, PresAux-ის „ნერდებს“ აღარ ვნახავთ, რაც შესაძლოა „Murderbot“-ის მე-2 სეზონის უდიდესი გამოწვევა იყოს. ბოლოს და ბოლოს, ადამიანების გარეშე, რომლებზეც ვიზრუნებთ და Murderbot დაიცავს, შოუ დიდ ინტერესს არ გამოიწვევს. ვიცი, რომ ვაიტზებს არ სურთ ზედმეტი მასალის ჩართვა, მაგრამ იქნებ PresAux-ის გუნდი ცოტათი მაინც გამოჩნდეს მე-2 სეზონში, როგორც სასიამოვნო სიურპრიზი?