გარდაუვალია, რომ მიუხედავად მედიუმისა თუ კონცეფციისა, ყოველი ნოვატორული და განსაკუთრებულად მაღალი ხარისხის ხელოვნების ნიმუშის ან ქმნილების გვერდით, ასევე არსებობენ მაგალითები, რომლებიც ვერ აკმაყოფილებენ მოლოდინს და იმედგაცრუებას იწვევენ. ეს კონცეფცია სრულად ეხება ფილმებსა და კინემატოგრაფიასაც, რადგან ყველა ფილმი ვერ იქნება განსაცვიფრებელი შედევრი, შექმნილი უმაღლესი ხარისხის გათვალისწინებით; ყოველთვის იქნება ისეთი ნამუშევრები, რომლებიც ხარისხის სტანდარტებს ჩამორჩებიან. თუმცა, ზოგიერთი ფილმი ახერხებს გადააჭარბოს ყველა მოლოდინს იმით, რომ სრულიად მოკლებულია რაიმე დადებით თვისებას, რაც მათ თითქმის უყურებელს ხდის. განსაკუთრებით მტკივნეული და გამაოგნებელი შესრულებაა საჭირო უყურებელი ფილმის შესაქმნელად, რაც მკვეთრად განსხვავდება ისეთი ფილმისგან, რომელიც უბრალოდ ყველა ასპექტში საშინელია. ყველა დროის უარეს ფილმებად მიჩნეულ ბევრ ნამუშევარსაც კი, როგორიცაა „მანოსი: ბედის ხელები“ (Manos: The Hands of Fate) და „ოთახი“ (The Room), აქვს „იმდენად ცუდი, რომ კარგია“ თვისებები, რაც მათ მეტად გასართობს ხდის არასწორი მიზეზების გამო. იმისათვის, რომ ფილმი მართლაც უყურებელი გახდეს, მან უნდა იპოვოს გზა, რომ სრულიად მოკლებული იყოს გასართობ თვისებებს ყველაზე უარესი ფორმით, იქნება ეს შოკისმომგვრელი და არაკომფორტული შინაარსის თუ უბრალოდ მოსაწყენი ტემპის გამო. ხშირად მიჩნეული ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე ცუდ კინოადაპტაციად, „ბოლო ჰაერის მბრძანებლის“ (The Last Airbender) თუნდაც ერთი სცენის ყურება რთულია ისე, რომ ის არ ეწინააღმდეგებოდეს ყველაფერს, რასაც ორიგინალური ანიმაციური სერიალი წარმოადგენდა. წყაროს მასალის სისტემატური ღალატის მიღმაც კი, ეს „ბლოკბასტერის“ იმიტაცია აბსოლუტურად დამღლელი სანახავია, არაფერი აქვს პერსონაჟების ან მომხიბვლელობის კუთხით და სრულიად მოსაწყენია თავიდან ბოლომდე. ფილმი აბსოლუტურად არაფერს გვთავაზობს მოქმედების, სიუჟეტის ან თუნდაც ვიზუალური ეფექტების თვალსაზრისით; ყველაფერი, რისი გაკეთებაც მან სცადა, უკეთესად იყო წარმოდგენილი როგორც ორიგინალურ ანიმაციურ სერიალში, ასევე ახლახან გამოსულ ლაივ-ექშენ სერიალში. დრომ მხოლოდ გაამყარა „ბოლო ჰაერის მბრძანებლის“ სრული უპატივცემულობა და ადაპტაციის ღალატი, რამაც ის 2000-იანი წლების ერთ-ერთი განმსაზღვრელი ფენტეზი ისტორიის გამორჩეულ მემკვიდრეობაზე ლაქად აქცია. მიუხედავად იმისა, რომ ორიგინალურმა „ადამიანის ასფეხამ“ (The Human Centipede) უკვე მოიპოვა სკანდალური სახელი თავისი გარყვნილი და ამაზრზენი წინაპარობის გამო, ის, უმეტესწილად, შედარებით ზომიერად იყო შესრულებული და უფრო მეტად ცენტრალური ექიმის სიგიჟეზე იყო ორიენტირებული, ვიდრე მისი ექსპერიმენტის რეალურ გროტესკულ ბუნებაზე. თუმცა, იგივე თავშეკავება ვერ ითქმის „ადამიანის ასფეხა 2-ზე (სრული სერია)“ (The Human Centipede 2 (Full Sequence)), რომელიც ყველა ღონეს ხმარობს მაყურებლის შესაშინებლად და გასაბრაზებლად გადაჭარბებული სისასტიკითა და გარყვნილებით. ის სწრაფად აღწევს ზღვარს, სადაც მისი სისასტიკის შემოტევის ყურებაც კი აღარ არის სახალისო, რადგან არსებობა, რომელიც მთლიანად მაყურებლის შოკირებით არის განსაზღვრული, არ ღირს დროდ და ძალისხმევად. შეიძლება ვიკამათოთ ფილმის უფრო ღრმა გზავნილზე ხელოვნების აღქმისა და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება აურიოს აუდიტორიამ გზავნილი, თუმცა ეს ხელს არ უშლის „ადამიანის ასფეხა 2-ს“ იყოს თითქმის უყურებელი თავისი შესრულებით. მიუხედავად იმისა, რომ „მუსიკა“ (Music) შეიქმნა კეთილშობილური განზრახვით, რომ ყურადღება მიექცია აუტიზმის სპექტრის მქონე ადამიანებისთვის და მათთვის ხმა მიეცა, მისი შესრულება იმდენად არაეფექტური აღმოჩნდა, რომ უფრო პრობლემურ კარიკატურას ჰგავდა, ვიდრე ნამდვილ წინგადადგმულ ნაბიჯს. ცხადი ხდება, რომ აუტიზმის საზოგადოებისთვის გამამხნევებელ მოწოდებად ყოფნა მხოლოდ მეორეხარისხოვანი მიზანია ფილმისთვის, რომლის მთავარი მიზანია რეჟისორ/პოპ-ვარსკვლავ სიას სოციალური კაპიტალის გაზრდა და მისი მუსიკის პოპულარიზაციის საწყისი წერტილი. თითქოს აუტიზმის ამსახველი აქტიურად შეურაცხმყოფელი სურათი არ იყო საკმარისად ცუდი, ფილმის ზოგიერთი გზავნილი არა მხოლოდ არასწორია, არამედ აქტიურად საზიანოა ადამიანებისთვის, რათა გააცნოს მათ აუტიზმის მქონე პირები მათ ცხოვრებაში. სიმართლე გითხრათ, მიუტევებელია, თუ რამდენად იყენებს ფილმი აუტიზმს საკუთარი დღის წესრიგის პროპაგანდისთვის, რადგან ის გამოსვლის შემდეგ მოკლე დროში სამართლიანად დავიწყებას მიეცა. როგორც ერთ დროს ყველა დროის ყველაზე შემოსავლიანი ფილმი და მსოფლიო მოვლენა, რომელმაც 90-იანი წლების კინემატოგრაფია განსაზღვრა, გარდაუვალი იყო, რომ სხვა ფილმები შეეცდებოდნენ ჯეიმს კამერონის „ტიტანიკის“ (Titanic) კოპირებასა და მის წარმატებაზე დაშენებას. „ტიტანიკის“ ერთ-ერთი ყველაზე ცუდი ასლი იტალიური ანიმაციური ფილმი „ტიტანიკის ლეგენდაა“ (The Legend of the Titanic), რომელიც ძირითადად კამერონის ფილმის სიუჟეტს იმეორებს, თუმცა მოლაპარაკე ცხოველების გვერდითი სიუჟეტების დამატებით და თავად ორიგინალური ტრაგედიის მიმართ სრული უპატივცემულობით. მიუხედავად იმისა, რომ უკვე საკმარისად ცუდია მისი რომანტიკული ისტორიის ემოციური გავლენის და ეფექტურობის შესუსტება გამაღიზიანებელი მოლაპარაკე ცხოველების მასივით, „ტიტანიკის ლეგენდის“ ყველაზე დიდი პრობლემა ისტორიული მოვლენის გადაწერაში მდგომარეობს. ფილმის უფრო ოჯახური და ყველა აუდიტორიისთვის უსაფრთხო გახდომის მცდელობით, ფილმში წარმოდგენილია გიგანტური რვაფეხა, რომელიც კატასტროფის შემდეგ სამაშველოდ მოდის და „ტიტანიკის“ ყველა მგზავრს იხსნის. ისტორიის გადაწერით და მათ მემკვიდრეობის მიმართ აქტიური უპატივცემულობით, ვინც სიცოცხლე დაკარგა, „ტიტანიკის ლეგენდის“ მიმართ ავადმყოფური და ზიზღის გრძნობის არქონა რთულია.