ამ თვეში Netflix-ზე უამრავი ფარული საგანძურია ხელმისაწვდომი, მათ შორის ისეთი რეჟისორების შეუფასებელი ნამუშევრები, როგორებიც არიან მარტინ სკორსეზე („კარგი ბიჭები“, „უოლ სტრიტის მგელი“) და დევიდ ფინჩერი („ზოდიაქო“, „მებრძოლთა კლუბი“). სტრიმინგ პლატფორმის კინობიბლიოთეკა ასევე მოიცავს მძაფრ სპორტულ დრამას, რომელიც რამდენიმე წლის წინ გამოვიდა, მაგრამ სამწუხაროდ, უმეტესწილად შეუმჩნეველი დარჩა გასართობი ინდუსტრიის დაჯილდოებების მიერ. ამასობაში, წლევანდელი საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ჯილდოს ერთ-ერთი პრეტენდენტი, ტრანსფორმაციულ, გამანადგურებელ მთავარ როლს ასრულებს ნაკლებად ცნობილ 2025 წლის ფილმში, რომელიც ამ თვეში გამოჩნდა Netflix-ზე. წარმოგიდგენთ Netflix-ის შვიდ ფარულ საგანძურს, რომელთა ნახვაც თებერვალში შეგიძლიათ. რეჟისორ შონ დერკინის „რკინის კლანჭი“ (The Iron Claw) პოულობს სწორ ბალანსს ინტიმურსა და ეპიკურს, მასშტაბურსა და მინიმალისტურს შორის. ეს ბიოგრაფიული სპორტული დრამა იკვლევს ფონ ერიხების ოჯახის ისტორიას და, კერძოდ, ტრაგიკულ სიკვდილთა სერიას, რომელმაც 1980-იან და 90-იან წლებში პროფესიონალური ჭიდაობის დინასტიის თითქმის მთელი თაობა გაანადგურა. ზაკ ეფრონის, ჰარის დიკინსონისა და ჰოლტ მაკკალანის გამორჩეული შესრულებით, „რკინის კლანჭი“ პროფესიონალური სპორტის ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე სევდიან ამბავს თაობათა ტრავმისა და ტოქსიკური მასკულინობის მძაფრ გამოკვლევად აქცევს — ყოველივე ამასთან ერთად, არ კარგავს რეალური ისტორიის გულისამაჩუყებელ ძალას. იტან ჰოუკმა წელს საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ოსკარის ნომინაცია დაიმსახურა რეჟისორ რიჩარდ ლინკლეიტერის „ცისფერ მთვარეში“ (Blue Moon) შესრულებული მთავარი როლისთვის და ეს დამსახურებულადაც მოხდა. ფილმი არის ჩაკეტილი, ერთ ლოკაციაზე განვითარებული დრამა, რომელიც ალკოჰოლიკ ბროდვეის ტექსტების ავტორ ლორენც ჰარტს (ჰოუკი) მიჰყვება, როდესაც ის ურთიერთობს, სვამს და თავისი ცხოვრების ნაკლოვანებებზე ფიქრობს მიუზიკლ „ოკლაჰომას!“ გახსნის ღამეს. „ოკლაჰომა!“ მისი ყოფილი კოლეგის, რიჩარდ როჯერსის (ენდრიუ სკოტი) და ტექსტების ავტორის, ოსკარ ჰამერშტაინ II-ის (საიმონ დელანი) მიერ შექმნილი ახალი მიუზიკლია. ჰოუკის შესრულება სუნთქვის შემკვრელი, ტრანსფორმაციული და მომაჯადოებელია ფილმში, რომელიც პირდაპირ ანგრევს მისი პერსონაჟის კედლებს, რათა გამოავლინოს მათ უკან დამალული ტკივილი და მარტოობა. ცოტა თანამედროვე ფილმმა თუ გამოიკვლია ასე ლამაზად, როგორია იყო მართლაც მარტო – ხალხმრავალ წვეულებაზეც კი. 1985 წლის „უქმე საათები“ (After Hours) რეჟისორ მარტინ სკორსეზეს ერთ-ერთი ყველაზე შეუფასებელი ფილმია. შესანიშნავად შერჩეული გრიფინ დანის ხელმძღვანელობით, ფილმი მოგვითხრობს მოკრძალებულ, ჩვეულებრივ საოფისე მუშაკზე (დანა), რომელიც ნიუ-იორკში ერთი ღამის განმავლობაში უამრავ უსიამოვნო თავგადასავალს განიცდის სხვადასხვა ქალთან ერთად. როზანა არკეტისა და გარდაცვლილი, დიდებული კეტრინ ო’ჰარას ორი ველურად შეუფასებელი კომედიური შესრულებით, „უქმე საათები“ სკორსეზეს არც ერთ სხვა ფილმს არ ჰგავს. ის გიჟური, სიურეალისტური, კოშმარული და დაუვიწყარია, ერთადერთი ასეთი კომედია იუპი ბიჭზე, რომელიც თავისი ჩვეულებრივი წრიდან გამოდის და აღმოაჩენს, რომ მას არ შეუძლია გაუმკლავდეს იმას, რაც ელოდება გარე სამყაროში. ფილმი, გულწრფელად რომ ვთქვათ, სანახავია მხოლოდ იმ სცენისთვის, სადაც ო’ჰარას პერსონაჟი ნაყინის სატვირთო მანქანას იყენებს, რათა განგსტერების ბრბო გაუძღვეს დანის პოლ ჰეკეტის უკან. „უქმე საათებს“ შესაძლოა არ ჰქონდეს დიდი რეპუტაცია ფართო საზოგადოებაში, მაგრამ მან გავლენა მოახდინა იმაზე მეტ ფილმზე, ვიდრე თქვენ ალბათ ფიქრობთ, მათ შორის შარშანდელ „მოპარულ დაჭერაზე“ (Caught Stealing). სკორსეზეს ფილმის მსგავსად, რეჟისორ დარენ არონოფსკის ეს კრიმინალური თრილერი არის შავი იუმორით გაჯერებული ნაზავი სკრუბოლ კომედიისა და ძალადობრივი ნეო-ნუარ დრამისა. ჩარლი ჰასტონის ამავე სახელწოდების რომანზე დაფუძნებული ფილმი მოგვითხრობს ბეისბოლის ვუნდერკინდზე, რომელიც ალკოჰოლიკი ბარმენი გახდა, ჰენკ ტომპსონზე (ოსტინ ბატლერი), რომლის ცხოვრებაც ძალადობრივად ნადგურდება ნიუ-იორკელი მაფიოზებისა და კორუმპირებული პოლიციელების მიერ, რომლებიც მის დაკარგულ მეზობელს (მეტ სმიტი) ეძებენ. „მოპარული დაჭერა“ (Caught Stealing) არონოფსკის საუკეთესო ფილმებთან ახლოსაც არ არის, მაგრამ მისი დახლართული კრიმინალური ისტორია მუდმივად დაძაბულობაში გაგდებთ და ის გაჯერებულია რამდენიმე შოკისმომგვრელი, ზოგჯერ ვიზუალურად შთამაგონებელი ძალადობის ეპიზოდებით. მას არ დაუმსახურებია ასე შეუმჩნეველი დარჩენა, როდესაც გასულ ზაფხულს კინოთეატრებში გამოვიდა. ფილმების უმეტესობას სურს, რომ „დიდ ბრიტანულ ძარცვას“ (Snatch) ისეთივე სტილი ჰქონდეს. რეჟისორ გაი რიჩის ადრეული კარიერის ბრიტანული კრიმინალური კომედია არის თრილერი მოპარულ ბრილიანტზე, მცირე მასშტაბის მოკრივის პრომოუტერზე (ჯეისონ სტეტჰემი), დაუნდობელ განგსტერზე (ალან ფორდი), რომელთანაც იძულებულია იმუშაოს, მუშტი-კრივი მოკრივეზე (ბრედ პიტი), რომელსაც დახმარებისთვის იყვანს, და ამ უკანასკნელის მჭიდროდ შეკრულ ირლანდიელ მოხეტიალეთა ოჯახზე. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ეს არის ფილმი მამაკაცზე (სტეტჰემის პერსონაჟი, თურქი), რომელიც იმაზე დიდ არეულობაშია ჩართული, ვიდრე აცნობიერებს, და „დიდი ბრიტანული ძარცვა“ უზომოდ სახალისო გზით აჩვენებს, თუ როგორ იცვლება მისთვის ყველაფერი უკეთესობისკენ ან უარესობისკენ. რიჩის ყველა საუკეთესო ფილმის მსგავსად, „დიდი ბრიტანული ძარცვა“ არაპროგნოზირებადი, მამოძრავებელი და ზედმეტად თავდაჯერებულია. საბედნიეროდ, მისი თავდაჯერებულობა დამსახურებულია. „მენკი“ (Mank) რეჟისორ დევიდ ფინჩერის პირველი სრულმეტრაჟიანი ფილმი იყო 2014 წლის „გაქცეული გოგონას“ შემდეგ. ამის მიუხედავად, დრამამ კრიტიკოსებისა და მაყურებლებისგან მოულოდნელად მოკრძალებული გამოხმაურება მიიღო. თუმცა, როგორც ყოველთვის ფინჩერის ფილმების შემთხვევაში ხდება, „მენკში“ გაცილებით მეტია, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს.