ნეტფლიქსის ამბიციური სერიალები: როგორ ცვლის რისკიანი პროექტები სტრიმინგის სამყაროს

ფეით როსველი არის Screen Rant-ის კლასიკური ტელევიზიის გუნდის უფროსი მწერალი. ათ წელზე მეტი ხნის წინ შემოქმედებითი წერის მიმართულებით დიპლომის მიღების შემდეგ, ფეითმა დაწერა მრავალი სტატია კინოსა და ტელევიზიის შესახებ, სხვადასხვა კუთხით. ის ახლა აერთიანებს ფსიქოლოგიის ცოდნას და ურჩხულების შესახებ ფილმების სიყვარულს, რათა უკეთესი შეფასება მისცეს იმას, თუ რა ხდის მათ საუკეთესოდ. შესაძლოა, წაგიკითხავთ მისი Screen Rant-ის სიები და მიმოხილვები, რომლებიც მოიცავს საშინელებათა, სამეცნიერო ფანტასტიკისა და ფენტეზის ჟანრებს, ან მისი Amazon Top 10 წიგნი, "Movie Monsters of the Deep." ფეითს მწერლობის მდიდარი კარიერა აქვს. ის გამოდიოდა BBC-ის პირდაპირ ეთერში, იკვლევდა რეალურ დანაშაულებს Rotten Mango პოდკასტისთვის და წერდა ისეთი გამოცემებისთვის, როგორებიცაა Mental Floss, Atlas Obscura და The Daily Jaws, სანამ Screen Rant-ში დაიწყებდა მუშაობას. მიუხედავად იმისა, რომ Netflix ცნობილია სერიალების ადრეული გაუქმებით, რაც მათ პოტენციალის სრულად რეალიზებისა და აუდიტორიის მოძიების შესაძლებლობას ართმევს, სტრიმინგ პლატფორმა ხანდახან უკიდურესად ამბიციურიც ყოფილა. Netflix-ის ზოგიერთი საუკეთესო ორიგინალური სატელევიზიო შოუ კულტურულად მნიშვნელოვანი გახდა, საფუძველი ჩაუყარა ფრანჩაიზებს და განსაზღვრაც კი შეძლო ეპოქის, მიუხედავად უცნაური სიუჟეტის ან უზარმაზარი ბიუჯეტის რისკებისა. ადრეული სატელევიზიო შოუები, რომლებმაც განსაზღვრეს Netflix-ის აღმავლობა, თავისებურად გამორჩეული იყო, მაგრამ ისეთი სიღრმისეული დრამების უპრეცედენტო წარმატებამ, როგორიცაა „Orange is the New Black“, დაამტკიცა, რომ სტრიმინგი და ბინგ-ვოჩინგი (უწყვეტი ყურება) შეიძლება მომავლის გზა იყოს. Netflix აგრძელებს ახალი გზების გაკაფვას და, მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი მაღალბიუჯეტიანი შოუ წარუმატებელია, სხვები ადასტურებენ, რომ ამბიცია ყოველთვის არ არის დაკავშირებული უზარმაზარ ბიუჯეტთან. ვიდეო თამაშის ადაპტაცია ფართო ისტორიითა და პოპულარული პერსონაჟებით აუდიტორიისთვის, რომელიც შეიძლება არ იცნობდეს ორიგინალს, ისედაც ამბიციური პროექტი იქნებოდა. თუმცა, Arcane-ს ასევე უნდა გამოეყო თავი სხვა ვიდეო თამაშების ადაპტაციებისგან, რომელთაგან ყველა როდი იყო შესანიშნავი. ეს რისკავდა როგორც თამაშის ფანების, ასევე ახალი აუდიტორიის მოშორებას, მაგრამ Arcane ვიდეო თამაშების ადაპტაციების ოქროს სტანდარტად იქცა. Arcane-ის უაღრესად ამბიციური სიუჟეტი და 200 მილიონი დოლარის ბიუჯეტი ნამდვილად აისახა შედეგზე, და მოკლე სერიალმა მრავალი ჯილდო მოიპოვა ანიმაციისა და საუნდტრეკისთვის. ვიდეო თამაშის მინიშნებებსა და სანახაობაზე დაყრდნობის ნაცვლად, Arcane-მა უფრო მშვიდი მომენტები ისეთივე მნიშვნელოვანი გახადა, როგორც სამოქმედო სცენები, და შოუს ცენტრში მოათავსა ორი დაშორებული დის ისტორია, რომელიც მზარდი ომის ფონზე ვითარდება. მიუხედავად იმისა, რომ „Mindhunter“-ის მაღალი ბიუჯეტი გაუქმების მიზეზი გახდა, ეს შოუ Netflix-ის ერთ-ერთი ყველაზე ამბიციური პროექტია სხვა მიზეზის გამო. სატელევიზიო კრიმინალური დრამების უმეტესობა ზოგჯერ ფორმულად გამოიყურება, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე პროცედურულ ასპექტებს ეხება. თუმცა, „Mindhunter“-ის ფოკუსირება კრიმინალური ფსიქოლოგიის მეცნიერებაზე იყო ახალი მიდგომა, რომელიც რეალურ ამბავზე იყო დაფუძნებული. „Mindhunter“-ის სერიული მკვლელების ინტერვიუები ცენტრალურ წერტილს წარმოადგენდა ისეთ ფილმებში, როგორიცაა „კრავთა დუმილი“, მაგრამ მათ ხშირად თან ახლდა ჩვეულებრივი სამოქმედო სცენები და სისხლიანი ეპიზოდები. მეორე მხრივ, „Mindhunter“ უფრო ამბიციური იყო მკვლელებზე ნადირობის საშინელების ჩვენების კუთხით, დანაშაულის ადგილის ფოტოების, დაძაბულობისა და შესანიშნავი სამსახიობო ოსტატობის გამოყენებით მაყურებლის შფოთვაში შესანარჩუნებლად. ფენტეზის ეპოსი „სამეფო კარის თამაშები“ კულტურულ ფენომენად იქცა, სანამ მისმა ნაჩქარევმა დასასრულმა იმედი არ გაუცრუა. გასაგებია, რომ ბევრმა ფენტეზის შოუმ სცადა „სამეფო კარის თამაშების“ წარმატების გამეორება, მაგრამ ცოტამ თუ მოახერხა აუდიტორიის მსგავსად მოხიბვლა. Netflix-ის „მარკო პოლო“ მიზნად ისახავდა გამხდარიყო შემდეგი დიდი ფენტეზი შოუს კონკურენტი, მაგრამ მისი ამბიციის მიუხედავად, ვერ მოიგო კრიტიკოსების სიმპათია. „მარკო პოლო“ მონღოლეთის იმპერიის კარზე ვითარდება და გარკვეული მსგავსება აქვს „სამეფო კარის თამაშებთან“. ორივე შოუს პოლიტიკური თემა და მრავალი თავგადასავალი ჰქონდა, მაგრამ „მარკო პოლოს“ უფრო მცირე ბიუჯეტი გააჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ კრიტიკოსებმა პირველი სეზონი გააკრიტიკეს, მაყურებელს ის მოეწონა, ხოლო მე-2 სეზონის მკვეთრმა გაუმჯობესებებმა კრიტიკოსებიც მოიზიდა, რასაც Rotten Tomatoes-ზე 100% დადებითი შეფასება მოჰყვა. Netflix-ის „The Witcher“ ცდილობდა „სამეფო კარის თამაშების“ მიერ დატოვებული სიცარიელის შევსებას და ძალიან პერსპექტიულად დაიწყო ჰენრი კავილის მონაწილეობით, რომელიც ორიგინალური მასალის ფანი იყო. თუმცა, შოუ დაღმასვლას განიცდიდა მას შემდეგ, რაც კავილმა დატოვა „The Witcher“ და ის ლიამ ჰემსვორთმა შეცვალა, როგორც რივიის გერალტი. სერიალს რამდენიმე უკიდურესად ამბიციური ამოცანა ჰქონდა წინ, მათ შორის არაწრფივი ქრონოლოგია. „The Witcher“ სამ სხვადასხვა ქრონოლოგიას მიჰყვება და, მიუხედავად იმისა, რომ მისი შემქმნელები ცდილობდნენ, სიუჟეტი არ გამხდარიყო ზედმეტად რთული, მათ ასევე უნდა შეენარჩუნებინათ ბნელი და კინემატოგრაფიული სტილი. „The Witcher“-ს ჰქონდა შესანიშნავი კოსტიუმები და სპეცეფექტები, მაგრამ მისი შემდგომი გადახვევა ორიგინალური მასალიდან არაპოპულარული აღმოჩნდა, რასაც მე-4 სეზონისთვის Rotten Tomatoes-ზე 59% დადებითი შეფასება მოჰყვა. პოლიტიკურმა თრილერმა „House of Cards“-მა დიდი რისკები აიღო. ეს შოუ არის მოკლე ბრიტანული სატელევიზიო სერიალის მოდერნიზებული ადაპტაცია და Netflix-ის პირველი სრულად შიდა პროდუქცია. პოლიტიკას აქვს რეპუტაცია, რომ მისი მიყოლა რთულია, მაგრამ „House of Cards“-მა დაარღვია "მეოთხე კედელი", რათა მთავარ გმირს აეხსნა თავისი როლი, პარალელურად კი ეჩვენებინა მასთან დაკავშირებული კორუფცია და ძალადობა. „House of Cards“-მა პოლიტიკა მომხიბვლელი გახადა, ის საშიშ პირველ ხედვას გვთავაზობს ამერიკაზე კონტროლის ქვეშ...