ფინელი მწერალ-რეჟისორის, ჰანა ბერგჰოლმის ფილმი „Nightborn“ (Yön Lapsi), რომელიც 2022 წლის წარმატებული დებიუტის, „Hatching“-ის ღირსეული გაგრძელებაა, მშობიარობის შემდგომი დეპრესიის ისტორიას გადარჩენისთვის სისხლიან ბრძოლად აქცევს. ისევე როგორც მის წინა ფილმში, რომელიც აერთიანებდა საშინელებათა და ფენტეზის ელემენტებს დანგრეულ ოჯახურ ურთიერთობებთან, რეჟისორის მეორე ნამუშევარი წყვილზეა ფოკუსირებული ბავშვის დაბადების შემდგომ პერიოდში — ისედაც შფოთვით სავსე მოვლენა, რომელიც მრავალჯერ მძიმდება იმ ფაქტით, რომ მათი ჩვილი ბიჭი ბუნების რაღაც სისხლისმწოვი სიმახინჯეა. ან იქნებ არა? „Nightborn“-ს საშინლად დამაფიქრებელს ხდის ის, თუ როგორ არის მასში აღწერილი გიჟური მოვლენები მხოლოდ ოდნავ – კარგი, არსებითად – გაზვიადებული ვერსია იმ რეალობისა, რასაც მრავალი ახალბედა მშობელი აწყდება. ფილმის მრავალი მეტაფორა საკმაოდ აშკარაა, რაც შეიძლება ზედმეტად გამეორებადიც კი მოგეჩვენოთ, როგორც კი აზრს ჩასწვდებით. მაგრამ ბერგჰოლმს აქვს ოსტატური, მუქი იუმორის გრძნობა, რომელიც ბავშვის აღზრდის კლასიკურ მომენტებს (ძუძუთი კვება, ბავშვის პირველი ნაბიჯები, ვახშამი მაღალ სკამზე) გადააქცევს ისეთ საშინელ სცენებად, რომელიც ერთდროულად სიცილსა და ზიზღს მოგანიჭებთ. თავიდანვე უამრავი უხამსი ირონიაა, როდესაც ვუყურებთ ორსულ წყვილს, საგას (სეიდა ჰაარლა) და ჯონს (რუპერტ გრინტი), რომლებიც მიუყვებიან დაკლაკნილ ტყის გზას თავიანთი იზოლირებული აგარაკისკენ — დანგრეული, მიტოვებული და უამრავი საშინელებათა თავგადასავლისთვის მზა ადგილისკენ. საგა ფინელია, ჯონი კი ბრიტანელი, რაც იმას ნიშნავს, რომ ისინი ძირითადად ინგლისურად ურთიერთობენ (მოხერხებული ხრიკი ფილმისთვის საერთაშორისო მიმზიდველობის მინიჭებისთვის). ეს ასევე ნიშნავს, რომ ჯონი თავს უადგილოდ გრძნობს უცხო ქვეყანაში, სადაც დასახლების შემდეგ კიდევ უფრო უცნაური ამბები იწყება. ბერგჰოლმი, რომელმაც სცენარი ილია რაუცთან ერთად დაწერა, ქმნის როგორც შემაშფოთებელ, ისე აღმაშფოთებელ ტონს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ის ორგაზმის სცენიდან დაბადების სცენაზე გადადის, ჩვილი კი უსიამოვნო ახლო ხედით ჩნდება, რაც ჯონს სისხლით გაჟღენთილს ტოვებს. მოვლენები გაცილებით უცნაური ხდება, როდესაც საგა აღმოაჩენს, რომ მისი პატარა ტანი თმითაა დაფარული, შემდეგ ცდილობს „მას“ ძუძუ აწოვოს — ის უარს ამბობს უწოდოს „ის ბიჭი“ — და კინაღამ ძუძუსთავი დაკარგა. წყვილმა აშკარად შექმნა მონსტრი. და მაინც, „Nightborn“-ს ასე სახალისოსა და დამაჯერებელს ხდის ის, რომ მათ შესაძლოა უბრალოდ ზედმეტად რეაგირებენ იმ სიგიჟეზე, რასაც ჩვილი ნებისმიერი ახალბედა მშობლის ცხოვრებაში შემოაქვს, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ის უარს ამბობს ძილზე და მთელი დღე ტირის. „თქვენი ბიჭი სრულიად ჯანმრთელია“, – ეუბნება მათ პედიატრი, რაც მცირე ნუგეშს იძლევა, როდესაც მათი შვილი, რომელსაც საგამ უცნაური მისტიკური სახელი კუურა დაარქვა, ნაადრევად იწყებს ჯდომას, შემდეგ სიარულს და ამავდროულად სისხლის გემოს გაუჩნდება. „ის მხოლოდ იღებს, იღებს და იღებს,“ – ყვირის საგა ერთ-ერთი თავისი გადაღლილი ისტერიკის დროს, გამოხატავს რა სიმართლეს, რომელსაც მრავალი ახალბედა დედა უპირისპირდება. და მაინც, მას არ შეუძლია არ განუვითარდეს მზარდი მიჯაჭვულობა კუურას მიმართ, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე ეხება მათ ურთიერთმიზიდულობას მათი საცხოვრებლის გარშემო არსებული მისტიკური ტყის მიმართ. აღმოჩნდება, რომ საგას ბევრად მეტი აქვს საერთო თავის მონსტრ-ბავშვთან, ვიდრე მას ჰგონია. ამასობაში, ჯონი აღმოჩნდება იმავე მდგომარეობაში, რაშიც მრავალი მამა, რომლებიც გარკვეულ ეტაპზე ხვდებიან, რომ ისინი დედისა და შვილის განუყოფელი დუეტის გვერდით, ცოტათი ზედმეტები არიან. რეჟისორი ოსტატურად გადმოსცემს ამ ორმაგ მნიშვნელობებს თავიდან ბოლომდე, აერთიანებს მშობლის გამოცდილებას უამრავ სისხლიან სცენასთან, ისტერიასთან, ვიზუალურ გეგასთან და შემთხვევით შემზარავ მომენტებთან. განსაკუთრებით გამორჩეულია „მოდის თვითმფრინავი“-ს კვების სცენა, რომელიც სრულიად სცდება ნორმალურ ფარგლებს, რაც აჩვენებს, თუ რამდენად თავდაყირა დადგა ბედნიერი ოჯახის ცხოვრება. არსებობს კიდევ რამდენიმე უცნაური, სასაცილო მომენტი, თუმცა არის შემთხვევებიც, როდესაც ბერგჰოლმის მიერ ჩვენს გონებაში ჩაქუჩით ჩაბეჭდილი მეტაფორა განმეორებადი ხდება. მისი იუმორის გრძნობა ხშირად გადამრჩენელი აღმოჩნდება, მსახიობები ჰაარლა (ფილმიდან „კუპე ნომერი 6“) და გრინტი (რომელიც რონ უიზლის როლს ასრულებდა „ჰარი პოტერის“ ფილმებში) ნამდვილად არ ერიდებიან ეკრანზე სრულიად გიჟური რაღაცების კეთებას, მათ შორის ერთ მომენტში ბავშვის სისხლიანი წასახემსებლის გამო ჩხუბსაც კი. „Nightborn“-ის მხატვრული დონეც პლუსია, იქნება ეს პიეტარი პელტოლას ზღაპრული კინემატოგრაფია, კარი კანკანპაას საშინელი დეკორაციები, თუ თოჯინებისა და CGI-ის კომბინაცია, რომელიც კუურას ბოროტ, საყვარელ არსებად აქცევს, რომელსაც დღის შუქზე თითქმის არასდროს ვხედავთ. სინამდვილეში, არასოდეს არის სრულად ნათელი, თუ რა სახის არსებაა ბავშვი: ვამპირი? ტროლი? მკვლელი ბაღის ჯუჯა? მაგრამ, როგორც ჩანს, სწორედ ეს არის არსი. კუურა არის ყველა ახალი მშობლის შიში, რომელიც ერთ პატარა შეფუთვაშია მოქცეული — დღე და ღამე ტირის, უარს ამბობს ჭამაზე ან ძილზე, გიბიძგებთ გადახედოთ ოჯახის დაგეგმვას და მოძებნოთ კონტრაცეპტივების ყუთი.