თითქმის ორი ათეული წლის წინ, პოპულარული ვებ-სერიალის სახით თავმდაბალი დასაწყისიდან, მეთ ჯონსონისა და ჯეი მაკკაროლის „Nirvanna the Band“-ის „ზაზუნას დღის“ მსგავსი მისია, ტორონტოს „რივოლის“ თეატრში შოუს დაჯავშნის მცდელობა, ახლა, ორი სატელევიზიო სეზონის შემდეგ, მართლაც სასწაულებრივად მოხვდა დიდ ეკრანზე. ფილმი „Nirvanna the Band the Show the Movie“ წელს კინემატოგრაფიულ ზღვარს აწესებს როგორც კომედიის, ისე მძაფრსიუჟეტიანი ჟანრისთვის, რაც სიამოვნებაა როგორც ახალბედებისთვის, ისე ფანებისთვის – თუმცა, როგორც ჯონსონი მეუბნება, მათ, ვისაც პერსონაჟების შესახებ არაფერი სმენია, შესაძლოა უკეთესი დროც კი გაატარონ. ფილმის ფართო გამოშვებამდე, რომელიც ამ შაბათ-კვირას შედგება, რეჟისორს, თანაავტორსა და ვარსკვლავს ვესაუბრე შოუს დიდი ეკრანისთვის ადაპტაციის (და იმის შესახებ, თუ რატომ უარყვეს ფილმის პირველი ვერსია), იმპულსის შენარჩუნების, მუდმივი ხელახალი მონტაჟის, საავტორო უფლებების კანონისა და იმის თაობაზე, ვიხილავთ თუ არა ოდესმე შოუს მესამე სეზონს. The Film Stage: შესაშურია, რომ პერსონაჟების შესახებ არაფრის ცოდნა არაა საჭირო იმისთვის, რომ ფილმის ყურებით მაინც ისიამოვნო. მაინტერესებს, რა გადაწყვეტილებები მიიღეთ იმისთვის, რომ ახალბედებს ფილმი მაინც მოეწონებოდათ? მეთ ჯონსონი: ტელევიზიის შოუს შექმნისას მსმენია, რომ „Nirvanna the Band“ გარკვეულწილად შეუძლებელია ვინმესთვის ახსნა, მაგრამ ორი წუთის ყურების შემდეგ, შეგიძლია საკუთარი ეპიზოდი დაწერო. ვფიქრობ, ეს გაუცნობიერებლად ხდება იმაში, რის გაკეთებასაც ვცდილობ. პერსონაჟები ისეთ არქეტიპებს განასახიერებენ, რომ მათ ახსნა არ სჭირდებათ. გარკვეულწილად, მათი სისულელე და განწირულობა – პრობლემების გადაჭრის მათი გადამეტებული, რუბ გოლდბერგისეული მიდგომაც კი – თითქმის ამარტივებს იმის გაგებას, თუ რაზეა ფილმი. გარკვეულწილად, მიზანმიმართულია, რომ ფილმი გასაგები იყოს ფართო აუდიტორიისთვის, მაგრამ არ იყო ისე, რომ მე და ჩემს მეგობრებს გვქონოდა კონკრეტული გეგმა, სადაც ვამბობდით: „კარგი, მეთი ან ჯეი ამას იტყვის ან ამას გააკეთებს ახალბედებისთვის.“ ჩვენ უბრალოდ ისე მივუდექით, როგორც ყველა „Nirvanna the Band“-ის ისტორიას: ის გეგმით იწყება. არ არის ბევრი მიმართულების მიცემა. არც ერთ მომენტში არ გესმით, რა არის „რივოლი“, ან არ ხედავთ მეთსა და ჯეის ნამდვილ რეპეტიციაზე. ყველა ეს დეტალი გამოტოვებულია. გარკვეულწილად, სასიამოვნოა იმის მოსმენა, რაც ახლახან თქვით: რომ ფილმის საყურებლად არაფრის ცოდნა არ გჭირდებათ. ვგრძნობ, რომ გარკვეულწილად, ეს „ცუდი მარკეტინგია“ ფანებისთვის, რადგან ნამდვილად ვფიქრობ, რომ რაც უფრო ნაკლები იცი, მით მეტს მიიღებ მისგან. ამას სერიოზულად ვგულისხმობ. ადამიანები, რომლებსაც არა მხოლოდ ეს შოუ არასოდეს უნახავთ, არამედ არც არაფერი სხვა, რაც მე გამიკეთებია, ამ ფილმიდან გაცილებით მეტს მიიღებენ, ვიდრე ისინი, ვინც ჩემს კარიერას თვალს ადევნებდნენ ან შოუს ყველა ეპიზოდი უნახავთ. მჯერა, რომ ეს ნამდვილად მართალია, რადგან თქვენ ყველაფერს მთლიანობაში ეცნობით, ამ კონკრეტული ისტორიის ინდივიდუალური თავისებურებების ნაცვლად. The Film Stage: ეს ნამდვილად უკეთესი სათავგადასავლო ფილმია, ვიდრე უმეტესობა, რაც ბოლო რამდენიმე წელიწადში მინახავს – არა მხოლოდ დეკორაციების, არამედ წინსვლის ინტენსიური განცდის გამო. ეს შოუშიც არის, მაგრამ ვფიქრობ, აქ ახალ დონეზე აგყავთ. ამ გრძნობას გადაღების დროს განიცდიდით, თუ ის მონტაჟის დროს და აუდიტორიასთან ყურებისას აღმოაჩინეთ? მეთ ჯონსონი: კერტის [ლობი] და ბობის [ჰაილენდი], ჩემს ყველა ნამუშევრის რედაქტორებისთვის, მუდმივი მიზანია, რომ არასოდეს შევყოვნდეთ. რატომღაც, სწორედ იმპულსი არის ის, რაც მას მუშაობს. მჯერა, რომ თუ „BlackBerry“-ის იმ ვერსიას ვაჩვენებდით, სადაც ყველაფერი იყო, რაც გადავიღეთ, თუნდაც თანმიმდევრულად გაკეთებული, ეს არ იქნებოდა კომედია. რა ხდის ამ ფილმებს სასაცილოდ – „The Dirties“-ის დროიდან მოყოლებული – ეს არის ის, რომ არასოდეს გრჩება დრო სუნთქვის შესაკრავად. პერსონაჟები იღებენ გადაწყვეტილებას და მაშინვე აკეთებენ საქმეს. მათ აქვთ ის ადერალის გამომწვევი ენერგია, მოზარდი ბიჭის აზროვნების მსგავსი, სადაც ხედვიდან მოქმედებაზე გადადიხარ ერთ კადრში. მე და ჩემი მეგობრები ამას უბრალოდ სასაცილოდ მივიჩნევთ. ეს კიდევ ერთი შესანიშნავი დაკვირვებაა, რისთვისაც ყველანი მადლობელი ვართ, რადგან ჩვენ ძალიან, ძალიან ბევრ მასალას ვიღებთ, მაგრამ ნამდვილი დისციპლინა ისაა, რომ შემდეგ 95% ამოვჭრით. The Film Stage: თქვენ აღნიშნეთ, რამდენად მნიშვნელოვანია ფილმის ტესტირება და დეტალების დახვეწა. SXSW-ის შემდეგაც კი, თქვენ ჯერ კიდევ აკეთებდით მონტაჟს. როდის გქონდათ რეალურად საბოლოო ვერსია და შეგიძლიათ ისაუბროთ ამ ტესტირების პროცესზე? მეთ ჯონსონი: მისთვის „პროცესის“ წოდება, ალბათ, ოდნავ ზედმეტ პატივისცემას ნიშნავს, რადგან მასში არანაირი ლოგიკა არ არის. ჩვენ ვცდილობთ, ფილმი პირველად საჯაროდ ვაჩვენოთ კინოფესტივალზე. ეს ყველა ჩემი ფილმისთვის მართალია. შემდეგ, კერტი, ბობი და მე დავჯდებით კინოთეატრში მსოფლიო პრემიერის შემდეგ, ნებისმიერი დამატებითი ჩვენებისთვის, ჩვენი რვეულებით და უბრალოდ მივყვებით აუდიტორიის ემოციას. ვხედავთ, სად არის გაუგებარი ის, რაც ნათლად გვეგონა და ა.შ. ძირითადად, მივყვებით ოთახის ენერგიას და შემდეგ ფილმს მთლიანად ხელახლა ვჭრით ქაღალდზე, კინოთეატრში, მსოფლიო პრემიერის შემდეგ, სამი ან ოთხი დღის განმავლობაში. ჩვეულებრივ, ეს უბრალოდ რაღაცების ამოღებას ნიშნავს. ამ შემთხვევაში, სახლში წავედით და ხელახალი მონტაჟი გავაკეთეთ. შემდეგ TIFF-ზე კანადური პრემიერა გვქონდა და იგივე პროცესი კვლავ გავიმეორეთ, რაც მართლაც სახალისო იყო. ეს ფილმი ორჯერ იქნა ხელახლა მონტაჟებული და, სრულიად გულწრფელად რომ ვთქვა, დღესაც შევცვალე რაღაც. არსებობს მცირე შანსი, რომ