ნოა სეგანი ნიუ-იორკზე, კინოსა და „ერთადერთ ჯიბგირზე“

ნოა სეგანის ფილმი „ნიუ-იორკის ერთადერთი ჯიბგირი“ (The Only Living Pickpocket in New York) ძველი ნიუ-იორკისა და იქ გადაღებული ფილმებისადმი მიძღვნილი ოდაა. ჯონ ტურტურო ჰარის განასახიერებს, ძველი ყაიდის ჯიბგირს, რომელიც თანამედროვე სამყაროს ჩამორჩა. როგორც მეოთხე თაობის ნიუ-იორკელს, სეგანს ქალაქთან ღრმა კავშირი აქვს, თუმცა უნდა ვაპატიოთ, რომ ჰოლივუდში დასახლდა. დასავლეთ სანაპიროზე ცხოვრების მიუხედავად, აშკარაა, რომ რეჟისორს ქალაქისადმი გულწრფელი სიყვარული და მისი ღრმა გაგება აქვს, ისევე როგორც იქ მცხოვრები ფერადი პერსონაჟების მიმართ. 2026 წლის სანდენსის კინოფესტივალზე სეგანს ვესაუბრე მის საყვარელ ნიუ-იორკულ ფილმებზე, რიკი ჯეიზე და ჯონ ტურტუროს ცეკვაზე. The Film Stage: რა გიბიძგათ ნიუ-იორკში დაბერებული ჯიბგირის შესახებ ამ ამბის დასაწერად? ნოა სეგანი: ყოველთვის მიზიდავდა ტაქტილური ნივთები. კოლექციონერი ვარ. ანალოგური ნივთების მოყვარული. მიყვარს მაგია. მომწონს უნარების კონცეფცია. ამ ყველაფერმა მიბიძგა. წერის პროცესში, ეს მუდმივად მიმყავს სამყაროებში, რომლებზეც ადამიანები არ საუბრობენ, რადგან ისინი უბრალოდ მოდაში არ არის. ასე მივედი ჯიბგირებისა და კრიმინალის იდეამდე. კრიმინალი არ ვარ, მაგრამ ვეძებდი ისეთ რამეებს, რაზეც შემეძლო ღრმად მეფიქრა და ეს ერთ-ერთი მათგანი იყო. რაც შეეხება ნიუ-იორკს, და იმ ნიუ-იორკს, რომელშიც გავიზარდე — 80-იან და 90-იან წლებში — კრიმინალი ჯერ კიდევ დიდი ნაწილი იყო. ყველაფერი აზრს იძენდა. რა იყო პირველი? ნიუ-იორკული ამბავი თუ ჯიბგირის ამბავი? ვფიქრობ, ჯერ ჯიბგირის ნაწილი იყო. იდეა, იცით, „რა არის მაგია რეალურ სამყაროში?“ ეს ბიჭი ჯადოქარია. ის რიკი ჯეია. მას აქვს ეს წარმოუდგენელი უნარი, და როგორ მუშაობს ეს რეალობაში? და სად მუშაობს? იმ ადგილას, რომელიც საუკეთესოდ ვიცი. რამდენი ხანია ამ იდეაზე მუშაობთ? დაახლოებით რვა წლის წინ გადავწყვიტე, ჩვილ ქალიშვილთან სახლში დავრჩენილიყავი, როდესაც ჩემი ცოლი სამსახურში დაბრუნდა, იმის ნაცვლად, რომ გამეკეთებინა ის, რასაც ცხოვრების უმეტესი ნაწილი ვაკეთებდი — ვიყავი ის, რასაც დამახასიათებელ მსახიობს უწოდებენ — ადამიანი, რომელიც იღებს როლს და ასრულებს მას. ორივე შოუ-ბიზნესში ვმუშაობთ, ამიტომ ერთ-ერთის სტაბილური სამსახური საკმარისი იყო ჩემთვის, რომ სახლში დავრჩენილიყავი. სანამ მასთან ერთად სახლში ვიყავი და მას ეძინა, სცენარს ვწერდი. შემთხვევით ის მაშინ დავასრულე, როცა რაიანი [ჯონსონი] ემზადებოდა პირველი ფილმის „დანები გარეთ“ (Knives Out) გადასაღებად. მან მითხრა: „ჰეი, ძმაო, მოდი და გააკეთე ეს.“ მე მას სცენარი ვაჩვენე და მან თქვა: „იცი, ვფიქრობ, თუ ამ ფილმთან ყველაფერი კარგად წავა, იქნებ კომპანია დავაარსოთ და ეს იყოს ისეთი რამ, რის გაკეთებაშიც კომპანია დაგვეხმარება.“ როგორია დღეს ქალაქში ფილმის გადაღება? ეს სასაცილოა. ჩვენთვის, ნიუ-იორკელებისთვის, იქნება ეს მე, ჯონი [ტურტურო] თუ ჩვენი გუნდის უმეტესობა, ეს თავგადასავალი იყო. ისეთი შეგრძნება გვქონდა, „რა თქმა უნდა, ამას გავაკეთებთ, რადგან ნიუ-იორკელები ასე იქცევიან. ისინი გიჟურ რაღაცეებს აკეთებენ და როგორღაც გადაურჩებიან ხოლმე. ძლივს-ძლივს, მაგრამ ვაკეთებთ.“ ადამიანები, რომლებიც ნიუ-იორკიდან არ იყვნენ, ამბობდნენ: „როგორ ჯანდაბას ვაპირებთ ამის გაკეთებას? რას შვრებით მეტროსთან? მეტროს იქირავებთ? რას გულისხმობთ, მეტროში შეპარვას? რას გულისხმობთ, უბრალოდ კამერას დებთ ქუჩაში?“ ისე, ხალხი ამაზე არ ნერვიულობს. ისინი უბრალოდ თავიანთ საქმეს აკეთებენ. რას ეძებდით თითოეულ ამ კონკრეტულ ლოკაციაზე? ვეძებდი რაღაცას, რაც ჩემთვის ცნობადი იქნებოდა. ეს იყო ბრონქსში იმ უბანში ასვლა, სადაც ბაბუაჩემი გაიზარდა, რომელიც არტურ ავენიუდან არც თუ ისე შორს არის, და ის სცენა. ქუინსში წასვლა, სადაც ჩემი ძმა ცხოვრობს. გადაღება ბრუკლინის იმ ნაწილში, სადაც დავიბადე — პროსპექტ პარკ საუზი, ოუშენ ავენიუ. ვეძებდი ადგილებს, რომლებიც ჩემს სახლს ჰგავდა. და შემდეგ სტეიტენ აილენდი, ეს სასაცილოა: ამ ფილმის გადაღებისას სტეიტენ აილენდზე უფრო მეტი დრო გავატარე, ვიდრე ჩემი ცხოვრების წინა 40 წლის განმავლობაში. მაგრამ იდეა, რომ გადასულიყავი ვერაზანოს ხიდზე და გენახა ქალაქი ისეთი ხედით, როგორსაც ხშირად არ ვხედავთ. ჩვეულებრივ, ქალაქს ჯერსიდან ვხედავთ, სხვა პერსპექტივიდან. მაგრამ ვერაზანოს სტეიტენის მხრიდან, წყლიდან, ნამდვილად კარგად ჩანს ქალაქი, მაშინ როცა თავად ქალაქში ხარ. რა იყო თქვენი კინო-რეფერენსები ფილმისთვის? იმდენი შესანიშნავი ფილმია „ნიუ-იორკში გაქცეული ადამიანების“ შესახებ. ისევე როგორც მიყვარს „შუაღამის შემდეგ“ (After Hours) და ისევე როგორც მიყვარს საფდის ძმები, ფილმი, რომელსაც მუდმივად ვუბრუნდებოდი, იყო „სასოწარკვეთილი სუზანის ძიებაში“ (Desperately Seeking Susan). კიდევ ერთი, რომელსაც ყოველთვის „სასოწარკვეთილი სუზანის ძიებაში“-ს თანმხლებ ნაწარმოებად მივიჩნევ, არის „ლინგვინის ინციდენტი“ (The Linguini Incident). იცით, უბრალოდ როზანა არკეტის ფილმებს ვახსენებ. „მაიკი და ნიკი“ (Mikey and Nicky) აქაც არის, მაგრამ ასევე ნიკოლ ჰოლოფსენერი ნიუ-იორკს ძალიან ელეგანტურად, ლამაზად აჩვენებს. და შემდეგ, ნიუ-იორკის გარეთ, ჯონი და მე ნამდვილად დავკავშირდით რობერტ მიტჩუმისადმი ორმხრივი სიყვარულის გამო და იმის გამო, თუ როგორ განასახიერა მან მგრძნობიარე მამაკაცურობა. მას არასოდეს ეშინოდა ნაზი ყოფილიყო, მაშინ როცა რობერტ მიტჩუმი იყო, მაშინ როცა ჩვენი დროის ერთ-ერთი უდიდესი პოლიციელი იყო. „წარსულიდან“ (Out of the Past), „ედი კოილის მეგობრები“ (The Friends of Eddie Coyle), მიუხედავად იმისა, რომ ის ბოსტონში ვითარდება. ჩემს სახლში „ედი კოილის მეგობრების“ დიდი პოსტერი მაქვს. „მომიტანეთ ალფრედო გარსიას თავი“ (Bring Me the Head of Alfredo Garcia)...