არსებობს თუ არა სამყარო, სადაც ადამიანებსა და ცხოველებს შეეძლოთ მშვიდობიანად თანაარსებობა? შესაძლოა კი, შესაძლოა არა... ჩვენი ისტორიის ამ ეტაპზე, ეს შეუძლებლად გამოიყურება. ეს ფილმი, სამწუხაროდ, სწორედ ამ უკანასკნელს ეყრდნობა, მოგვითხრობს რა სევდიან ამბავს ჩვენი სამყაროს მდგომარეობისა და იმ განადგურების შესახებ, რომელსაც ჩვენ პლანეტასა და მის მრავალრიცხოვან ბინადრებს ვაყენებთ. „Nuisance Bear“ ერთ-ერთი ღირსშესანიშნავი დოკუმენტური ფილმია, რომლის პრემიერაც 2026 წლის სანდენსის კინოფესტივალზე შედგა. მიუხედავად იმისა, რომ იგი შესანიშნავადაა გადაღებული და ადვილად საყურებელია, მის მოყოლილ ამბავში რაღაც უცნაურია. საბოლოო ჯამში, ფილმი იბრძვის რაიმე საინტერესო სათქმელის საპოვნელად, ვერ ახერხებს მნიშვნელოვანი წვლილის შეტანას პლანეტის შესახებ საუბარში და კაცობრიობის უუნარობის დემონსტრირებაში, თუ როგორ უნდა იარსებოს ცხოველთა სამყაროსთვის მეტი ქაოსის გამოწვევის გარეშე. სინამდვილეში, ის წარმოადგენს პირქუშ და დეპრესიულ შეხედულებას იმის შესახებ, თუ როგორ იტანჯებიან ცხოველები, მაგალითად, პოლარული დათვები, მიუხედავად იმისა, თუ სად მიდიან. მათთვის უსაფრთხო ადგილი არ არსებობს, ვერსად ვერ იარსებებენ მშვიდობიანად. მიუხედავად იმისა, რომ ეს საინტერესო ამბავია დოკუმენტურ ფილმში მოსაყოლად, ამ ფილმს მეტის დამატება არ შეუძლია. ვისურვებდი, რომ მასში მეტი ყოფილიყო, მაგრამ სამწუხაროდ, სულ ესაა. „Nuisance Bear“-ის თანარეჟისორები არიან კინორეჟისორები გაბრიელა ოსიო ვანდენი და ჯეკ ვაისმანი, რისთვისაც ეს მათი სრულმეტრაჟიანი დებიუტია. ეს დოკუმენტური ფილმი მათი ამავე სახელწოდების მოკლემეტრაჟიანი ფილმის 90-წუთიანი გაფართოებული ვერსიაა. პირველი „Nuisance Bear“-ის პრემიერა 2021 წელს შედგა, მან მრავალი ჯილდო მოიპოვა და „ნიუ იორკერმაც“ წარადგინა. ორიგინალური მოკლემეტრაჟიანი ფილმი მოგვითხრობს პოლარულ დათვზე, რომელიც ჩრდილოეთ კანადის ქალაქ ჩერჩილში შედის და „შემაწუხებელ“ არსებად იქცევა. ეს გაფართოებული დოკუმენტური ფილმი აერთიანებს ყველა ამ ორიგინალურ იდეას და უფრო დეტალურად იკვლევს მათ, დამატებითი კადრებითა და სიუჟეტური ხაზით, რომელიც კიდევ უფრო ჩრდილოეთით მდებარე კანადურ ძირძველ სოფელს უკავშირდება. ფილმი იწყება ჩერჩილში, რომელიც ცნობილია როგორც „პოლარული დათვების მსოფლიო დედაქალაქი“, კადრებით, სადაც ტურისტები ავტობუსებით ჩადიან ამ გიგანტური ბეწვიანი არსებების ბუნებრივ გარემოში სანახავად და გადასაღებად. მაგრამ ნარატივი იცვლება, როდესაც ერთ-ერთი დათვი ქალაქში ზედმეტ დროს ატარებს საჭმლის საძებნელად. მას აძინებენ და ჩრდილოეთით გზავნიან, სადაც ის გადაწყვეტს გაიაროს მთელი გზა სხვა ადამიანთა სოფლამდე. დოკუმენტური ფილმის სტრუქტურა ეფუძნება ძირძველი მამაკაცის ხმოვან თხრობას, რომელიც ხსნის თავისი ხალხის ბუნებრივ ურთიერთობას პოლარულ დათვებთან. მაგრამ სწორედ აქ ხდება უცნაური – ის განმარტავს, რომ მათი ტრადიციაა დათვებზე ნადირობა და მათი მოკვლა, რაც ისეთივე სევდიანია, როგორც ის, რაც მათ ემართებათ სხვა ქალაქში. ესეც არ მომწონს. დღევანდელი დოკუმენტური ფილმების ერთ-ერთი ყველაზე გავრცელებული პრობლემა ის არის, რომ ბევრ მათგანს არ აქვს საკმარისი კარგი ნარატიული შინაარსი, რათა ნამდვილად იმუშაოს ~90-წუთიან სრულმეტრაჟიან ფილმად. ეს არის ზუსტად „Nuisance Bear“-ის პრობლემა. ეს კარგი მოკლემეტრაჟიანი ფილმია, მაგრამ არა შესანიშნავი სრულმეტრაჟიანი. მათ არ ჰყოფნით დამატებითი მასალა. ისინი განუწყვეტლივ იყენებენ ერთსა და იმავე კადრებს. აქცენტი ძირძველ სოფელზე და იქ მცხოვრებ ხალხზე უცნაურად ეწინააღმდეგება ნარატივის დანარჩენ ნაწილს. ამ ყველაფრის საბოლოო აზრი ის არის, რომ ვაჩვენოთ, დიახ, პოლარული დათვები შუაში არიან გაჭედილი, მათ არსად წასვლა არ შეუძლიათ. ან მათზე ნადირობენ ჩრდილოეთში მცხოვრები ძირძველი ხალხი, ან სამხრეთში მცხოვრები თეთრკანიანები. მათთვის აღარ არის ადგილი კაცობრიობის გარშემო, მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ უნდა ვისწავლოთ როგორმე მშვიდობიანად თანაარსებობა მთელ ბუნებასთან. ფილმი არ აკეთებს საკმარისს ამის განსახილველად ან კონსერვაციის შესახებ საუბრის დასაწყებად. სამაგიეროდ, ის ზედმეტად ეყრდნობა ამ ისტორიების ადამიანურ ასპექტებს, ვიდრე დათვებისას. შესაძლოა, საკამათოა ამის თქმა, მაგრამ მე უბრალოდ არ მჯერა, რომ პოლარულ დათვებზე ნადირობის „ტრადიცია“ დაშვებული უნდა იყოს. კანადამ მეტი უნდა გააკეთოს მათ დასაცავად, მაგრამ ეს ფილმი ამაზე არ არის და არ გვთავაზობს რაიმე იდეას, რომელიც ამას წაახალისებდა. ამის ნაცვლად, ეს უბრალოდ სევდიანი კინემატოგრაფიული პორტრეტია იმისა, თუ რა საშინელებაა ცხოველებისთვის იქ არსებობა, სანამ ადამიანებმა ამ მშვენიერი პლანეტის ამხელა ნაწილი დაიკავეს. ალექსის სანდენს 2026-ის შეფასება: 10-დან 6.