უსაშველო ფილმების ყურება ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი საქმიანობაა, რაც ბავშვობაში ჰალკ ჰოგანის უცნაური ჰოლივუდური კარიერის ყურების შედეგია. თუ ფილმს აქვს რეპუტაცია, რომ მისი ყურება შეუძლებელია, მე მიზანმიმართულად ვეძებ მას, რადგან, როგორც ჩანს, სასჯელის მოყვარული ვარ. თუმცა, კინო-მაზოხიზმის უარყოფითი მხარე ის არის, რომ ზოგჯერ ის მტკივნეულია. ფილმების — "კით ლემონი: ფილმი", "ფრინველის სული: მკვდარი ქათმების ღამე", "ქალბატონი ბრაუნის ბიჭები" და "ანტურაჟი" — კინოთეატრში ყურება ჩემი ცხოვრების ყველაზე დაბალ წერტილებს შორისაა — მათ მხოლოდ ოჯახის წევრებისა და შინაური ცხოველების სიკვდილი აღემატება. მაგრამ ყველა მათგანის ბოლომდე ნახვა შევძელი, რაც "ომი ყველას წინააღმდეგ"-ზე ვერ ითქმის. თუ ამ ფილმს არ იცნობთ (და ეს კარგია), "ომი ყველას წინააღმდეგ" არის დეტექტიური კომედია, სადაც მთავარ როლებს მაიკლ პენია და ალექსანდერ სკარსგარდი — ორი ბრწყინვალე მსახიობი — ასრულებენ. ისინი განასახიერებენ კორუმპირებულ დეტექტივებს ნიუ-მექსიკოში. მათი მისია? კრიმინალის დაჭერა, რომელიც თითქმის ისეთივე ცუდია, როგორც თავად არიან. ბინძური პოლიციური ფილმისთვის ეს საკმაოდ ადეკვატური წინაპირობაა, არა? "ომი ყველას წინააღმდეგ" გადაიღო ჯონ მაიკლ მაკდონაგმა, ბნელი კომედიების, როგორიცაა "გვარდია" და იდუმალებით მოცული, ფილოსოფიური "გოლგოთა", რეჟისორმა. კონტექსტისთვის, "გვარდია" ჩემი ერთ-ერთი "კომფორტის ფილმია", ხოლო "გოლგოთა" იმ ფილმების რიგში შედის, რომლებსაც ოსკარი ეკუთვნოდათ, მაგრამ არ მოიპოვეს. მოკლედ, 2016 წელს "ომი ყველას წინააღმდეგ"-ის სამიზნე აუდიტორია ვიყავი. მაშ, რატომ გადავწყვიტე მისი ნახევრამდე მიტოვება? ჩვენ ყველასთვის ნაცნობია განცდა, როცა გაბრაზებული კი არა, უბრალოდ იმედგაცრუებული ხარ. "კით ლემონი: ფილმი"-ს კინოთეატრში ყურებამ ისე გამაბრაზა, რომ შემდეგ 100 გობლეტ სქუატის გაკეთების სურვილი გამიჩნდა, რადგან ბილეთში 12.40 ფუნტი გადავიხადე ტყუილად. "ომი ყველას წინააღმდეგ"-ის შემთხვევაში კი იმედგაცრუება განვიცადე, რადგან ყველა დროის ერთ-ერთ საუკეთესო კომედიას ველოდი, მაგრამ მყისიერად სასტიკად მოვიტყუე. "ომი ყველას წინააღმდეგ" იწყება მაიკლ პენიას პერსონაჟის კითხვით, გამოსცემენ თუ არა ხმას მიმები, როდესაც მათ მანქანა გადაუვლის. მისი პარტნიორი სწორედ იმ მიმს გადაუვლის მანქანით, რომელსაც მისდევენ, და ეს კითხვაზე პასუხს იძლევა. ეს სცენა აჩვენებს, რომ ჩვენი ანტიგმირები კანონგარეშეები არიან, მაგრამ ეს სულელურია — და არა კარგი გაგებით. ჯონ მაიკლ მაკდონაგის წინა ნამუშევრები ლეგენდარულ საწყის სცენებს შეიცავს. "გვარდია"-ში ბრენდან გლისონის ირლანდიელი პოლიციელი იღებს გზის შემთხვევის შედეგად გარდაცვლილის ნარკოტიკებს და უყურებს პირქუშ რუხ ოკეანეს, იშვიათი ბედნიერების მომენტით ტკბება. ეს მყისიერად ამკვიდრებს პერსონაჟის დისფუნქციურ პიროვნებას, ამავდროულად აცნობს ფილმის ცენტრალურ კრიმინალურ საიდუმლოს, რომელიც მან უნდა ამოხსნას. "გოლგოთა", ამავდროულად, იწყება უხილავი მამაკაცით, რომელიც მღვდელს (კვლავ გლისონი ასრულებს) ეუბნება, რომ მას მოკლავს. აი ეს არის ჩამთრევი დასაწყისი. ამასობაში, "ომი ყველას წინააღმდეგ"-ის დასაწყისი შოკისმომგვრელი ეფექტის მიღწევის ზარმაცი მცდელობაა, რომელიც არც სახალისოა, არც ინტრიგა აქვს და არც შოკისმომგვრელია. ფილმი იმ მომენტიდან მხოლოდ არასახალისო სცენებით აგრძელებს გზას, ამიტომ 40 წუთის შემდეგ თავი დავანებე, რადგან არ მინდოდა, რომ რეჟისორს, რომელსაც აღფრთოვანებული ვარ, კიდევ უფრო მეტად გავეწბილებინე. მიუხედავად ამისა, წლების შემდეგ ფილმი სრულად გადავხედე, მაგრამ გაუმჯობესდა თუ არა ის უფრო დაბალი მოლოდინებით და მეორე შანსის მიცემის სურვილით? "გოლგოთა" და "გვარდია" შეიცავს პათოსისა და ჰუმანურობის მომენტებს, რათა დააბალანსოს ბნელი იუმორი. ბრენდან გლისონის პერსონაჟი ამ უკანასკნელში რასისტულ ხუმრობებს აკეთებს კოლეგებზე და არღვევს კანონს, მაგრამ ეს იმიტომ, რომ მოწყენილია. მისი პრობლემური ატრიბუტები ეგზისტენციალური პრობლემებიდან მომდინარეობს, რაც შესანიშნავად არის გამოყენებული იუმორისთვის. ამის საპირისპიროდ, "ომი ყველას წინააღმდეგ"-ის დეტექტივები უბრალოდ უსიამოვნოები არიან, იუმორი კი ბავშვურია, რაც მას 13 წლის გაბრაზებული თინეიჯერის მიერ დაწერილ კომედიად აჩენს. არ ვიცი, ცდილობდა თუ არა ჯონ მაიკლ მაკდონაგი პოლიციური ჟანრის სატირიზაციას, მაგრამ საბოლოო პროდუქტი იმდენად ტონალურად მოსაწყენია, რომ ძლივს შეიძლება კომედიად ჩაითვალოს. "გვარდია"-სგან და "გოლგოთა"-სგან განსხვავებით, "ომი ყველას წინააღმდეგ" ნამდვილად არ იმსახურებს და არ ამართლებს თავის შეურაცხმყოფელ იუმორს. დეტექტივები ხუმრობენ მუსლიმებზე, ჭარბწონიან ბავშვებზე და პერუელებზე, რომლებიც მიწისძვრების დროს იღუპებიან, ასე რომ, არც ერთი ჯგუფი არ არის დაცული დაცინვისგან, მაგრამ რა აზრი აქვს ამ ყველაფერს? იმის საჩვენებლად, რომ ეს ბიჭები საშინლები არიან? ეს უკვე ვიცით. მოსაწყენია, რადგან სულ ეს არის. თუ გსურთ ნახოთ კარგი, არასახალისო ფილმი პრობლემური დეტექტივების შესახებ, ნახეთ "გათრევა ბეტონზე". თუ გსურთ ნახოთ კომედია, რომელიც დასცინის პოლიციურ ფილმებს, მაშინ "ცხელი ფაზა"-ს არ შეცდებით, ის კინემატოგრაფიის ისტორიაში ერთ-ერთი საუკეთესო პაროდიული ფილმია. საქმე ისაა, რომ მაკდონაგს აქვს ნიჭი, რომ ასეთი წინაპირობით სასწაულები მოახდინოს, ამიტომ არ ვიცი, როგორ შეძლო მან "ომი ყველას წინააღმდეგ"-ით ასე აცდენა. მაშ, გაუმჯობესდა თუ არა ეს ფილმი განმეორებით ნახვისას? პასუხი უარყოფითია.