ოსკარის დაჯილდოების წინ, ჩვენ განვიხილეთ ყველა მოკლემეტრაჟიანი ფილმი თითოეულ კატეგორიაში: ანიმაცია, დოკუმენტური და მხატვრული ფილმი. ქვემოთ წარმოგიდგენთ საუკეთესო დოკუმენტური მოკლემეტრაჟიანი ფილმების ნომინანტებს: „ყველა ცარიელი ოთახი“ (All the Empty Rooms) | აშშ | 33 წთ. სტივ ჰარტმანი თავის საინფორმაციო რედაქციაში „კეთილი ამბების“ კაცის როლს ირგებს. ტრაგედიებითა და ტანჯვით სავსე გადაცემების შემდეგ, მის პროდიუსერებს მოსწონთ აუდიტორიისთვის იმედის ნაპერწკლის დატოვება, რაც, მისი მტკიცებით, შესაძლოა, შეახსენებდეს მათ, რომ „ცხოვრება მაინც ღირს ცხოვრებად“. თუმცა, თუკი ერთი რამ არის ამ როლის მორგება, რათა ყურადღება გამახვილდეს მსუბუქ, სასიხარულო ადამიანურ ისტორიებზე, სულ სხვაა, როცა სასოწარკვეთილებიდან ღიმილის გამოწვევას გთხოვენ. გარკვეულ მომენტში, საშინელების მიღმა მუდმივი ძიება, რათა სკოლის სროლების მსგავსი კოშმარები მისაღები გახდეს, არსებითად ექსპლუატაციური ხდება. როგორც ჯოშუა სეფტელის „ყველა ცარიელ ოთახშია“ დოკუმენტირებული, ჰარტმანმა სცენარის შეცვლა გადაწყვიტა. იმის ნაცვლად, რომ მედიის „ავტოკატასტროფის მენტალიტეტში“ ეხარბა, რომელიც მსხვერპლს გვერდზე სწევს, რათა თავდამსხმელი „ვარსკვლავად“ წარმოაჩინოს, მას სურდა, დამწუხრებულ ოჯახებისთვის სივრცე მიეცა, რათა მათ მსოფლიოსთვის ეჩვენებინათ, ვინ დაკარგეს. ამგვარად, ფოტოგრაფ ლუ ბოპის დახმარებით, მან მშობლებს მიმართა, რათა მათ სახლებში სტუმრობით გადაეღო ის ოთახები, რომლებიც ხელუხლებელი დარჩა მათი ბინადრების მკვლელობის შემდეგ. ეს იყო მათი მკვლელებისგან კონტროლის დაბრუნების მცდელობა. ეს მშვენიერი აზრია და ნამდვილად მინდა მზა ნამუშევრის ნახვა, ახლა, როცა მისმა უფროსებმა მის გაშვებაზე თანხმობა განაცხადეს, მაგრამ ეს ის არ არის. ეს უფრო ჰარტმანის შესახებ ადამიანური ინტერესის ამბავია და მისი დელიკატური პროცესის შესახებ, თუ როგორ ამოიღო მან სიიდან ბოლო სამი ოთახი. ამიტომ, მიუხედავად იმისა, რომ იგი გავლენას ახდენს ამ ოჯახების ჩვენებით და გამაფხიზლებელია მათსა და ჰარტმანისა და ბოპის საკუთარი შვილების შედარებისას, ვერ ვიშორებ განცდას, რომ სეფტელმა თითქოს CBS-ისთვის თიზერი შექმნა. ეს არის კულისებს მიღმა ხედი, რომელიც კონტექსტს აძლევს რაღაც სხვას და, შესაბამისად, თავისთავად დაუსრულებელია. C+ „მხოლოდ კამერით შეიარაღებული: ბრენტ რენოს სიცოცხლე და სიკვდილი“ (Armed Only with a Camera: The Life and Death of Brent Renaud) | აშშ | 38 წთ. „მხოლოდ კამერით შეიარაღებული: ბრენტ რენოს სიცოცხლე და სიკვდილი“ საინტერესო პროექტია იმით, რომ მასში მოცემულია სუბიექტის სიკვდილის კადრები, რაც გარკვეულწილად ექსპლუატაციურად მოქმედებს. ბრენტ რენოს ძმას, კრეიგს, რომ შეექმნა სრულმეტრაჟიანი დოკუმენტური ფილმი, რომელიც მართლაც ღრმად ჩაუღრმავდებოდა ყოფილი ჟურნალისტის ცხოვრებას, მისი აუტიზმის გაგებას და ომში მყოფი ქვეყნების მართლაც ფასდაუდებელი კადრების გადაღებას, ჩვენ უკეთ შევძლებდით მისი მკვლელობისა და მის დაკრძალვაზე სიყვარულის გამოხატვის აღქმას, როგორც სიცოცხლის კულმინაციას და არა როგორც გარე კათარზისის ავადმყოფურ საშუალებას. ეს იმას არ ნიშნავს, რომ კრეიგს არ უნდა გადაეღო თავისი ძმის ცხედარი კუბოში. მან ისეთივე დამაჯერებელი პასუხი გასცა, როგორც შეუძლია ადამიანს, თუ რატომ გააკეთა ეს, მიუხედავად მისი მწუხარებისა. მაგრამ მისი დოკუმენტაციის შერწყმის აუცილებლობა ბრენტის სიკვდილისა და მისი შედეგების შესახებ, ბრენტის მიერ გადაღებულ სიკვდილის კადრებთან ერაყში, უკრაინაში, ჰონდურასში და ა.შ., ასეთი მოკლე დროის განმავლობაში ამოცანის შესასრულებლად, მთელ ფილმს დაუდევარ ესთეტიკას ანიჭებს, რომელიც, როგორც ჩანს, ცდილობს პარალელების შექმნას, ნაცვლად იმისა, რომ მათ ბუნებრივად განვითარების საშუალება მისცეს უფრო სტრუქტურირებული პროგრესის დროს. საბედნიეროდ, მეორე ნახევარი ამ ნაკლოვანებას ასწორებს. თუკი დასაწყისში, ბრენტის სხეულის დასაკრძალად მომზადების ხაზოვანი პროცესის გარშემო ქვეყნიდან ქვეყანაში გადასვლისას ერთგვარი შოკი ვიგრძენი, კრეიგის მიერ დაკრძალვის სიტყვებიდან იმ ქალაქებზე თანმიმდევრული გადასვლა, რომლებიც ბრენტმა გადაიღო თითოეული მოსაუბრის მეშვეობით, უფრო ნათელ გზას იძლეოდა არსებული სიმძიმისა და პატივისცემისკენ. განსხვავებული ნაწილები, რომლებიც მხოლოდ ბრენტის არსებობით იყო გაერთიანებული, მალე მიზანმიმართული მიზეზ-შედეგობრივი ურთიერთობების საერთო გამოცდილებად იქცა. შედეგად, ეს არის პოტენციურად ღრმა დასრულებული პროდუქტის ეფექტური პირველი მონახაზი. B- „აღარც ბავშვები: „იყვნენ და წავიდნენ““ (Children No More: “Were and are Gone”) | ისრაელი | 36 წთ. ისევე, როგორც ამერიკის ნახევარზე მეტს სურს, რომ ევროპამ გაიგოს, რომ ისინი არ იწონებენ დონალდ ტრამპის რიტორიკასა თუ ქმედებებს, მნიშვნელოვანია დავინახოთ, რომ იგივე ხდება ისრაელშიც პალესტინის გენოციდის მიმართ, რომელიც გაგრძელდა მისი ე.წ. ცეცხლის შეწყვეტის მიუხედავად. და მე მომწონს, როგორ აკეთებენ ამას სიჩუმით აქტივისტები, რომლებიც ჰილა მედალიამ გადაიღო ფილმში „აღარც ბავშვები: „იყვნენ და წავიდნენ““. დიახ, ეს მათ საშუალებას აძლევს, იდგნენ იქ, სადაც უნდათ, რადგან მათ არ სჭირდებათ ნებართვა, თუკი პოლიტიკურ განცხადებებს არ აკეთებენ. მაგრამ ეს ასევე უბიძგებს მათ ოპონენტებს, აჩვენონ თავიანთი ნამდვილი სახეები. რადგან ადვილია მოკლული მომღიმარი ბავშვების პლაკატების იგნორირება. ადვილია გვერდის ავლა, რადგან ბევრ ისრაელელს აშკარად გაუადვილდა ამ სიკვდილებში საკუთარი თანამონაწილეობის უარყოფა. ის ფაქტი, რომ ამდენი ნებაყოფლობით ყვირის და დასცინის ამ მომიტინგეებს, მხოლოდ ამტკიცებს, თუ რამდენად მყიფეა მათი „რეალობა“, რომელზეც საუბრობენ. ეს გამოსახულებები მათ ასვენებს. ისინი სარკესავით უჩვენებენ მათ გულგრილობასა და სისასტიკეს. როგორც ერთ-ერთი ქალი აცხადებს, ეს პროტესტი არ ამცირებს ისრაელელი მძევლების გასაჭირს. ის მხოლოდ იმას ახსენებს ისრაელელებს, რომ მათი ტანჯვა უნიკალური არ არის. ეს არის ძლიერი განცხადება, სადაც მედალია შესანიშნავად ხსნის ფარდას იმის გასაგებად, თუ რატომ იყენებენ ისინი ბავშვების ფოტოებს, როცა ისინი ცოცხლები იყვნენ და რატომ დუმან. ჩვენ გვესმის